कालेन भारहरणं करिष्यति मदीश्वरः
योग्य वेळी माझा प्रभू हे ओझं दूर करील.
मधुकाष्ठं चंदनं च कस्तूरीं तीर्थमृत्तिकाम्
मध, चंदन, कस्तुरी आणि तीर्थातील पवित्र माती,
इंद्रनीलं सूर्यमणिं रुद्राक्षं कुशमूलकम्
इंद्रनील मणी, सूर्यमणी, रुद्राक्ष आणि कुशाचं मूळ,
शंखं प्रदीपमालां च शिलामर्च्यां च घंटिकाम् ग्रंथियुक्तं यज्ञसूत्रं दर्पणं श्वेतचामरम्
शंख, दिव्यांची माळ, पूजेसाठीची शिळा, छोटी घंटा, गाठी असलेलं यज्ञसूत्र, आरसा आणि पांढरं चामर,
गोरोचनं च मुक्तां च शुक्तिं माणिक्यमेव च
गायीचं गोरचन, मोती, शिंपला आणि माणिकही,
रजतं कांचनं चैव प्रवालं रत्नमेव च
चांदी, सोनं, प्रवाळ आणि मौल्यवान रत्ने,
त्वयि ये स्थापयिष्यंति मूढाश्चैतानि सुन्दरि
सुंदरी, जे मूढ लोक तुझ्यात ही गोष्टी स्थापतील—
ब्रह्मा पृथ्वीं समाश्वास्य देवताभिस्तया सह
ब्रह्मदेवाने पृथ्वीला आणि देवतांना धीर देऊन—
गत्वा तमाश्रमं रम्यं ददर्श शंकरं विधिः
तो रम्य अशा आश्रमात गेला आणि विधीने शंकराला पाहिले.
व्याघ्रचर्मपरीधानं दक्षकन्यास्थिभूषणम्
तो वाघाच्या कातडीचे वस्त्र घातलेला, दक्षकन्यांच्या हाडांनी अलंकृत—
नानासिद्धैः परिवृतं योगींद्रगणसेवितम्
नानाविध सिद्धांनी वेढलेला, मोठ्या योग्यांच्या समूहांनी सेवा केलेला—
गंधर्वाणां च संगीतं श्रुतवंतं कुतूहलात्
त्याने कुतूहलाने गंधर्वांचे गाणे ऐकले—
जपंतं पञ्चवक्त्रेण हरेर्नामैकमङ्गलम्
तो आपल्या पाच मुखांनी 'हरी' हे एकच मंगल नाव जपत होता—
एतस्मिन्नंतरे ब्रह्मा तस्थावग्रे स धूर्जटेः
इतक्यात ब्रह्मा धूर्जटीच्या समोर उभा राहिला.
उत्तस्थौ शंकरः शीघ्रं भक्त्या दृष्ट्वा जगद्गुरुम्
जगद्गुरूला भक्तीभावाने पाहून शंकर लवकर उठला.
प्रणेमुर्देवताः सर्वे शंकरं चंद्रशेखरम्
सर्व देवतांनी चंद्रशेखर शंकराला वंदन केले.
वृत्तांतं कथयामास पार्वतीशं प्रजापतिः
प्रजापतीने पार्वतीच्या स्वामीस घडलेला वृत्तांत सांगितला.
भक्तापायं समाकर्ण्य पार्वतीपरमेश्वरौ
भक्तीचा नाश ऐकून पार्वती आणि परमेश्वर—
ततो ब्रह्मा महेशश्च सुरसंघान्वसुंधराम्
मग ब्रह्मा आणि महेश, देवांच्या समूहांसह आणि पृथ्वीला घेऊन—
ततो देवेश्वरैस्तूर्णमागत्य धर्ममंदिरम्
मग देवेश्वरांसह ते सर्वजण लवकर धर्ममंदिरात आले.
वैकुंठं परमं धाम जरामृत्युहरं परम् कोटियोजनमूर्ध्वं च ब्रह्मलोकात्सनातनम्
वैकुंठ हे परमधाम, जिथे वार्धक्य व मृत्यू नाहीसे होतात, सर्वोच्च, ब्रह्मलोकापेक्षा कोटी योजनांनी वर, सनातन—
वर्णनीयं न कविभिर्विचित्रं रत्ननिर्मितम्
जे कवींनाही वर्णन करता येत नाही, अद्भुत, रत्नांनी बनवलेले—
ते मनोयायिनः सर्वे संप्रापुस्तं मनोहरम्
ते सर्वजण मनाने प्रवास करून त्या मनोहारी स्थळी पोहोचले.
रत्नसिंहासनस्थं च रत्नालंकारभूषितम्
जो रत्नांच्या सिंहासनावर बसला होता, रत्नांच्या अलंकारांनी सुशोभित—
रत्नकुण्डलयुग्मेन गंडस्थलविराजितम्
मोलमोलाच्या दागिन्यांनी सजलेली कुंडले गालांवर शोभून दिसत होती.
शांतं सरस्वतीकांतं लक्ष्मीधृतपदांबुजम्
शांत, सरस्वतीला प्रिय, आणि लक्ष्मी ज्या चरणकमळांना धरून आहे असा.
सुनंदनंदकुमुदैः पार्षदैरुपसेवितम् परमानंदरूपं च भक्तानुग्रहकारकम्
सुनंद, नंद आणि कुमुद या पार्षदांनी सेविला गेलेला, परम आनंदमय रूप असलेला, भक्तांवर कृपा करणारा.
तं प्रणेमुः सुरेंद्राश्च भक्त्या ब्रह्मादयो मुने परमानंदभारार्ताः पुलकांचितविग्रहाः
हे मुनी, ब्रह्मा आणि इतर देवेंद्रांनी भक्तीभावाने त्याला वंदन केले, परम आनंदाने भारावून, अंगावर रोमांच उभे राहिले.
ब्रह्मोवाच नमामि कमलाकांतं शांतं सर्वेष्टमच्युतम्
ब्रह्मा म्हणाला: मी लक्ष्मीच्या प्रिय, शांत, सर्वांची इच्छा पूर्ण करणाऱ्या आणि अचल अशा त्या परमेश्वराला वंदन करतो.
मनवश्च मुनींद्राश्च मानुषाश्च चराचराः
मनू, श्रेष्ठ ऋषी, माणसे आणि सर्व चल-अचल जीव.