यथाऽसुराश्च त्रिदशा नित्यं निंदंति संततम्
जसं असुर आणि देव नेहमी एकमेकांची निंदा करतात,
गोप व्रजासुरीं योनिं गोलोकाच्च बहिर्भव 4.3.
अरे गवळ्या, व्रजातील असुरींमध्ये जन्म घे आणि गोलोकातून बाहेर जा.
रासेश्वरी तमित्युक्त्वा सुष्वाप विरराम च
रासेच्या अधिष्ठात्रीला असे म्हणून ती निजली आणि गप्प बसली.
श्रुत्वा च वचनं तस्याः कोपेन स्फुरिताधरः श्रीदामोवाच मानुष्या इव कोपस्ते तस्मात्त्वं मानुषी भुवि
तिचे शब्द ऐकून, श्रीदामाचा रागाने ओठ थरथरले आणि तो म्हणाला, "तुझा राग माणसासारखा आहे; म्हणून तू पृथ्वीवर माणूस होशील."
भविष्यसि न संदेहो मया शप्ता त्वमंबिके
हे अंबिके, मी तुला शाप दिला आहे, यात काहीच शंका नाही, तू तशीच होशील.
मूढा रापाणपत्नी त्वां वक्ष्यति जगतीतले
पृथ्वीवर रापणाची मूढ बायको तुला असेच म्हणेल.
भविष्यति महायोगी राधाशापेन गर्भजः
राधेच्या शापामुळे पोटी जन्मलेला एक महान योगी होईल.
भविता ते वर्षशतं विच्छेदो हरिणा सह
तुला श्रीहरिपासून शंभर वर्षांचे विरह सहन करावा लागेल.
तामित्युक्त्वा च नत्वा च स जगाम हरेः पुरः
असे म्हणून आणि तिला वाकून, तो श्रीहरिपुढे गेला.
आनुपूर्व्यात्तु तत्सर्वं रुरोद च भृशं पुनः
यानंतर तिने सगळं आठवून पुन्हा जोरात रडायला सुरुवात केली.
न जेता ते त्रिभुवने ह्यसुरेंद्रो भविष्यसि
तुला त्रिभुवनात कोणीही जिंकता येणार नाही; तू असुरांचा राजा होणार नाहीस.
आगमिष्यसि पंचाशद्युगांते तु ममाशिषा 4.3.
माझ्या आशीर्वादाने, पन्नास युगांच्या शेवटी तू पुन्हा येशील.
त्वद्भक्तिरहितं मां च कदाचिन्न करिष्यसि
तू कधीही मला तुझ्या भक्तीपासून वंचित करणार नाहीस.
पश्चाज्जगाम सा देवी रुरोद च पुनःपुनः
नंतर ती देवी निघून गेली आणि पुन्हा पुन्हा रडू लागली.
श्रीदामाऽपि च तां नत्वा रुरोद प्रेमविह्वलः
श्रीदामानेही तिला वाकून नमस्कार केला आणि प्रेमाने भारावून रडू लागला.
गते श्रीदाम्नि सा देवी जगामेश्वरसन्निधिम्
श्रीदाम गेला तेव्हा ती देवी परमेश्वराच्या सान्निध्यात गेली.
शोकातुरां च तां कृष्णो बोधयामास प्रेयसीम्
शोकाने व्याकुळ झालेल्या आपल्या प्रियतमेचे श्रीकृष्णाने सांत्वन केले.
राधा जगाम धरणीं वाराहे हरिणा सह
राधा वराह रूपातील हरिसोबत पृथ्वीवर गेली.
इत्येवं कथितं सर्वं श्रीकृष्णाख्यानमंगलम्
अशा प्रकारे श्रीकृष्णाची मंगलमय कथा पूर्णपणे सांगितली आहे.
आजगाम जगन्नाथो वद वेदविदां वर
जगाचा स्वामी आला; वेद जाणणाऱ्यांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या, तू सांग.
भृशं बभूव शोकार्ता ब्रह्माणं शरणं ययौ
ती खूप दुःखी झाली आणि ब्रह्मदेवांच्या शरण गेली.
सुरैश्चासुरसंतप्तैर्भृशमुद्विग्नमानसैः
तिच्यासोबत देवही आले, जे दैत्यांच्या त्रासाने फारच अस्वस्थ झाले होते.
ददर्श तस्यां देवेशं ज्वलंतं ब्रह्मतेजसा
तेथे तिने देवांचा स्वामी, ब्रह्मतेजाने उजळलेला, असा ब्रह्मदेव पाहिला.
अप्सरोगणनृत्यं च पश्यंतं सस्मितं मुदा
तो आनंदाने हसत अप्सरांचा नृत्य पाहत होता.
जपंतं परमं ब्रह्म कृष्ण इत्यक्षरद्वयम्
तो 'कृष्ण' हे दोन अक्षरांचे परम ब्रह्म जप करत होता.
भक्त्या सा त्रिदशैः सार्द्धं प्रणम्य चतुराननम् साऽश्रुपूर्णा सपुलका तुष्टाव च रुरोद च
ती भक्तीभावाने देवांसह चतुर्मुख ब्रह्मदेवांना वंदन करू लागली; डोळ्यात अश्रू, अंगावर रोमांच, तिने त्यांची स्तुती केली आणि रडली.
तामुवाच जगद्धाता कथं स्तौषि च रोदिषि
जगाचा सृष्टीकर्ता तिला म्हणाला, "तू का स्तुती करतेस आणि रडतेस?"
सुस्थिरा भव कल्याणि भयं किं ते मयि स्थिते
"स्थिर रहा, शुभे, मी असताना तुला कशाचेही भय कशाला?"
कथमागमनं देवा युष्माकं मम सन्निधिम्
"देवांनो, तुम्ही माझ्या सान्निध्यात का आलात, याचे कारण काय?"
भाराक्रांता च वसुधा दस्युग्रस्ता वयं प्रभो
"प्रभो, पृथ्वीवर फार भार आला आहे आणि आम्ही दुष्टांच्या छळाने त्रस्त आहोत."