नानाप्रकारशृंगारं विपरीतादिकं विभुः
भगवंताने तिच्याशी विविध प्रकारच्या प्रेमळ खेळात, उलटसुलट प्रकारांसह, रमण केले.
विरजा सा रजोयुक्ता धृत्वा वीर्यममोघकम्
विरजा आता कामभावनेने युक्त झाली आणि तिने अमोघ वीर्य स्वीकारले.
दधार गर्भमीशस्य दिव्यं वर्षशतं च सा
तिने प्रभूच्या दिव्य गर्भाला शंभर दिव्य वर्षे पोटात धरले.
माता सा सप्तपुत्राणां श्रीकृष्णस्य प्रिया सती
ती सात मुलांची आई झाली आणि श्रीकृष्णाची प्रिय, पतिव्रता पत्नी ठरली.
एकदा हरिणा सार्द्धं वृंदारण्ये च निर्जने 4.3.
एकदा ती हरिसोबत एकांत व्रुंदावनात होती.
एतस्मिन्नंतरे तत्र मातुः क्रोडं जगाम ह
त्याच वेळी तिचा मुलगा आईच्या मांडीवर येऊन बसला.
भीतं स्वतनयं दृष्ट्वा तत्याज तां कृपानिधिः
आपला मुलगा घाबरलेला पाहून दयाळू प्रभू तिला सोडून गेला.
प्रबोध्य बालं सा साध्वी न ददर्शांतिके प्रियम्
त्या सती स्त्रीने मुलाला शांत केले, पण जवळ प्रियकर दिसला नाही.
शशाप स्वसुतं कोपाल्लवणोदो भविष्यसि
रागाने तिने आपल्या मुलाला शाप दिला: 'तू लवणोदा होशील.'
शशाप बालान्सर्वांश्च यांतु मूढा महीतलम्
तिने सर्व मुलांनाही शाप दिला: 'ते सर्व भ्रमित होऊन पृथ्वीवर जावोत.'
स्थितिर्नैकत्र युष्माकं भविष्यति पृथक्पृथक्
तुम्ही सगळे एकत्र राहणार नाही; प्रत्येकजण वेगळा होईल.
द्वीपस्थाभिर्नदीभिश्च सह क्रीडंतु निर्जने
ते सगळे बेटांवरच्या नद्यांबरोबर एकांतात खेळू द्या.
कनिष्ठः कथयामास मातृशापं च बालकान्
सर्वात लहान मुलाने इतर मुलांना आईच्या शापाबद्दल सांगितले.
श्रुत्वा विवरणं सर्वे प्रजग्मुर्धरणीतलम्
त्याने दिलेले स्पष्टीकरण ऐकून, सगळे पृथ्वीवर गेले.
सप्तद्वीपसमुद्राश्च सप्त तस्थुर्विभागशः 4.3.
सातही बेटं आणि समुद्र वेगवेगळ्या भागांत उभे राहिले.
लवणेक्षुसुरा सर्पिर्दधिदुग्धजलार्णवाः
मीठ, ऊसाचा रस, मद्य, तूप, दही, दूध आणि पाण्याचे समुद्र—
व्याप्ताः समुद्राः सप्तैव सप्तद्वीपां वसुंधराम्
हे सातही समुद्र सात बेटांच्या पृथ्वीवर पसरले.
रुरोद च भृशं साध्वी पुत्रविच्छेदकातरा
ती पुण्यवती आपल्या मुलांपासून दूर झाल्यामुळे फार रडली.
तां शोकसागरे मग्नां विज्ञाय राधिकापतिः
ती दुःखाच्या समुद्रात बुडाली आहे हे राधेच्या प्रियकराने ओळखले.
दृष्ट्वा हरिं सा तत्याज शोकं रोदनमेव च
हरिला पाहताच तिने आपला शोक आणि रडणे सोडले.
चकार श्रीहरिं क्रोडे विजहार स्मरातुरा
ती श्रीहरिला मिठी मारून, प्रेमाने त्याच्याबरोबर रमली.
वरं तस्यै ददौ प्रीत्या प्रसन्नवदनेक्षणः
आनंदी आणि हसऱ्या चेहऱ्याने त्याने तिला प्रेमाने वर दिला.
यथा राधा तत्समा त्वं भविष्यसि प्रिया मम
जशी राधा आहे, तशीच तू माझी प्रिय होशील.
इत्युक्तवंतं श्रीकृष्णं वसंतं विरजांतिके
असं म्हणून, श्रीकृष्ण विरजाजवळ थांबला.
श्रुत्वा रुरोष सा देवी सुष्वाप क्रोधमंदिरे 4.3.
हे ऐकून ती देवी रागावली आणि रागाच्या महालात झोपली.
स तस्थौ राधिकाद्वारे श्रीदाम्ना सह नारद
नारद आणि श्रीदाम दोघे राधिकेच्या दारात उभे राहिले.
मत्तो बहुतराः कांता गोलोके संति ते हरे
हे हरी, गोलोकात माझ्यापेक्षा अधिक प्रिय स्त्रिया आहेत.
विरजा प्रेयसी कांता सरिद्रूपा बभूव ह
विरजा ही प्रेयसी नदीरूप झाली.
तत्तीरे मंदिरं कृत्वा तिष्ठ तिष्ठ च याहि ताम्
त्या काठी एक मंदिर बांध आणि तिथेच थांब. मग तिला भेटायला जा.
नदस्य नद्या सार्द्धं च संगमो गुणवान्भवेत्
जेव्हा नदी आणि उपनदी एकत्र येतात, तेव्हा तो संगम फार पुण्यवान होतो.