रतिमंदिरलक्षैश्च रत्नसारविनिर्मितैः
रत्नांच्या साराने बनवलेल्या लक्षावधी रमणीय महालांनी ते नटले होते.
मणींद्रसारकलशैः शेखरोज्ज्वलितैर्युतम्
उत्तम रत्नांच्या किरीटांनी उजळलेले कलश त्याला जोडलेले होते.
शोभितं रत्नशय्याभी रत्नपात्रघटान्वितम्
रत्नांच्या पलंगांनी आणि मौल्यवान दगडांच्या भांड्यांनी ते शोभले होते.
कुंकुमाभमणीनां च सोपानैः कोटिभिर्युतम्
कुंकवासारख्या रत्नांनी बनवलेल्या कोट्यावधी पायऱ्या त्यात होत्या.
पद्मकृत्रिमकोटीनां शतकैश्च सुशोभितम्
कृत्रिम कमळांच्या लक्षावधी फुलांनी ते अत्यंत सुंदर दिसत होते.
रत्नेंद्रसाररचितकलशोज्ज्वलशेखरम्
त्याच्या कळसावर उत्तम रत्नांच्या कलशांनी उजळलेला मुकुट होता.
पारिजातप्रसूनानां मालाकोटिविराजितम् 4.2.
पारिजाताच्या फुलांच्या कोट्यावधी माळांनी ते शोभून गेले होते.
सुचारुचंपकानां च नागेशानां मनोहरैः
सुंदर चंपक आणि मोहक नागेश्वर फुलांच्या माळांनी ते सजले होते.
कदंबानां च मालानां कदंबैश्च विराजितम्
कदंब फुलांच्या माळांनी आणि कदंबाच्या घोसांनी ते नटले होते.
चित्रपुष्पोद्यानसरः काननैश्च विभूषितम्
रंगीबेरंगी फुलांच्या बागा, सरोवरे आणि वनांनी ते अलंकृत झाले होते.
तत्सूक्ष्मवस्त्रसाराणां वरैराच्छादितं परम्
तेथे अत्यंत सूक्ष्म आणि सुंदर वस्त्रांनी सर्वत्र आच्छादलेले होते.
श्वेतचामरकोटीभिर्वज्रकोटिभिरन्वितम्
श्वेत चामरांच्या कोट्यावधी झाडूंनी आणि अनगिनत वज्रांनी ते सजवले होते.
पारिजातप्रसूनानां कोटितल्पविराजितम्
पारिजात फुलांच्या कोट्यावधी पलंगांनी ते तेजस्वी दिसत होते.
रत्नशय्याकोटिभिश्च चित्रवज्रपरिच्छदैः
रत्नांच्या कोट्यावधी पलंगांनी आणि रंगीबेरंगी वज्रांच्या आच्छादनांनी ते नटले होते.
पुष्पोपधानसंयुक्तैः शृंगारार्हाभिरन्वितम्
फुलांनी सजवलेल्या आसनांनी आणि प्रेमाच्या आनंदासाठी योग्य अशा वस्तूंनी ते सुशोभित होते.
एवंभूताद्रथात्तूर्णमवरुह्य हरिप्रिया
अशा प्रकारे, हरिप्रियेला रथातून पटकन खाली उतरली.
द्वारे नियुक्तं ददृशे द्वारपालं मनोहरम् 4.2.
दाराशी तिने एक मोहक द्वारपाल उभा आहे असे पाहिले.
गोपं श्रीदामनामानं श्रीकृष्णप्रियकिंकरम्
तो गवळा श्रीदाम नावाचा, श्रीकृष्णाचा प्रिय सेवक होता.
गच्छ दूरं गच्छ दूरं रतिलंपटकिंकर
दूर जा, दूर जा, हे रतीच्या खेळात रमणारे सेवका!
राधिकावचनं श्रुत्वा निःशंकः पुरतः स्थितः
राधिकेचे शब्द ऐकूनही तो निर्धास्तपणे तिच्यासमोर उभा राहिला.
तूर्णं च राधिकाल्यश्च श्रीदामानं सकिंकरम्
मग राधिका आणि तिच्या सख्या पटकन श्रीदाम या सेवकाजवळ गेल्या.
श्रुत्वा कोलाहलं शब्दं गोपिकानां हरिः स्वयम्
गोपिकांच्या गोंधळाचा आणि आवाजाचा ध्वनी ऐकून, हरि स्वतःच—
विरजा राधिकाशब्दादंतर्धानं हरेरपि
राधिकेचे नाव ऐकताच, विरजा अदृश्य झाली आणि हरिही तिथून नाहीसा झाला.
सद्यस्तत्र सरिद्रूपं तच्छरीरं बभूव ह
त्या क्षणीच, ते शरीर तिथेच नदीच्या रूपात बदलले.
कोटियोजनविस्तीर्णं प्रस्थेऽतिनिम्नमेव च
ती नदी कोट्यवधी योजन रुंदीची आणि अत्यंत खोल होती.
विरजां च सरिदूपां दृष्ट्वा गेहं जगाम सा
विरजेला नदीच्या रूपात पाहून ती घरी परतली.
श्रीकृष्णो विरजां दृष्ट्वा सरिद्रूपां प्रियां सतीम्
श्रीकृष्णाने विरजेला नदीच्या रूपात, आपल्या प्रिय आणि सती अशा अवस्थेत पाहिले—
ममांतिकं समागच्छ प्रेयसीनां परे वरे
हे प्रियतमे, सर्व प्रियांमध्ये श्रेष्ठ, माझ्याकडे ये.
नद्यधिष्ठात्रि देवि त्वं भव मूर्तिमती सती
हे नदीची अधिष्ठात्री देवी, तू सती स्वरूप धारण कर.
पूर्वरूपाच्च सौभाग्यादिदानीं सुभगा भव
तुझ्या पूर्वीच्या रूपामुळे आणि सौभाग्यामुळे, आता तू अत्यंत भाग्यवती हो.