अधुना गोपवेषं च गोकुलागमनं हरेः
आता श्रीहरिणे गवळ्याचा वेश घेतला आणि तो गोळाकडे गेला.
शंखचूडवधं पूर्वं संक्षेपात्कथितं श्रुतम्
शंखचूडाचा वध आधी थोडक्यात सांगितला आणि ऐकण्यात आला आहे.
श्रीदाम्नः कलहश्चैव बभूव राधया सह
श्रीदाम आणि राधा यांच्यात भांडण झाले.
राधां शशाप श्रीदामा याहि योनिं च मानवीम्
श्रीदामाने राधेला शाप दिला, "मानवी गर्भात जन्म घे."
भीता श्रीदामशापात्सा श्रीकृष्णं समुवाच ह
श्रीदामाच्या शापामुळे घाबरून राधा श्रीकृष्णाला म्हणाली.
कमुपायं करिष्यामि वद मां भयभंजन
मी इच्छापूर्तीसाठी काही उपाय करीन; हे भय दूर करणाऱ्या, मला सांग.
क्षणमेकं युगशतं कालनाथ त्वया विना
हे काळाचे अधिपती, तुझ्याविना एक क्षणही शंभर युगांसारखा वाटतो.
शरत्पार्वणचंद्राभं क्षुधापूर्णाननं तव 4.2.
तुझे उपाशी चेहरा शरद पौर्णिमेच्या चंद्रासारखा सुंदर दिसतो.
त्वमात्मा मे मनः प्राणा देहमात्रं वहाम्यहम्
तू माझा आत्मा, मन आणि प्राण आहेस; मी फक्त हे शरीर वाहून नेते.
स्वप्ने ज्ञाने त्वयि मनः स्मरामि त्वत्पदांबुजम्
झोपेत आणि जागेपणी, माझे मन तुझ्या कमळपादांचा स्मरण करते.
कृष्णस्तद्वचनं श्रुत्वा बोधयामास सुंदरीम्
कृष्णाने तिचे बोल ऐकून त्या सुंदर राधिकेला समजावले.
महीतलं गमिष्यामि वाराहे च वरानने
हे सुंदर मुखवाली, मी वराह युगात पृथ्वीवर येईन.
व्रजं गत्वा व्रजे देवि विहरिष्यामि कानने
देवी, मी व्रजात जाऊन तिथल्या वनात विहार करीन.
किं वा तस्य भयं कंसाद्भयांतकारकस्य च
जो कंसाचा आणि भीतीचा नाश करणारा आहे, त्याला कसली भीती असणार?
विजहार तया सार्धं गोपवेषं विधाय सः
त्याने गवळ्याचा वेश घेऊन तिच्यासोबत आनंद केला.
ब्रह्मणा प्रार्थितः कृष्णः समागत्य महीतलम्
ब्रह्मदेवाच्या विनंतीवर श्रीकृष्ण पृथ्वीवर आला.
नारद उवाच संक्षेपात्कथितं पूर्वं संव्यस्य कथयाधुना ।। 4.2.
नारद म्हणाला: आधी ही कथा थोडक्यात सांगितली, आता ती सविस्तर सांग.
एकदा राधया सार्धं गोलोके श्रीहरिः स्वयम्
एकदा श्रीहरि स्वतः राधेसोबत गोलोकात होता.
राधिकासुखसंभोगाद् बुबुधे न स्वकं परम्
राधिकेच्या सहवासातील आनंदात श्रीकृष्ण इतके रंगून गेले की त्यांना स्वतःच्याही भान राहिले नाही.
गोपिकां विरजामन्यां शृङ्गारार्थं जगाम ह
प्रेमासाठी श्रीकृष्ण दुसऱ्या गोपीकडे, विरजेकडे गेले.
तस्या वयस्याः सुंदर्यो गोपीनां शतकोटयः
विरजेच्या सोबती सुंदर होत्या आणि तिच्याभोवती कोट्यवधी गोपिका होत्या.
रत्नसिंहासनस्था सा ददर्श हरिमन्तिके
रत्नांनी मढवलेल्या सिंहासनावर बसलेली विरजा, समोर श्रीहरिला पाहत होती.
मनोहरां सस्मितां च पश्यंतीं वक्रचक्षुषा
ती मनमोहक हास्याने आणि वक्र नजरेने श्रीकृष्णाकडे पाहत होती.
रत्नालंकारशोभाढ्यां भूषितां शुक्लवाससा
रत्नांच्या दागिन्यांनी सजलेली आणि शुभ्र वस्त्र घातलेली विरजा शोभून दिसत होती.
दृष्ट्वा तां श्रीहरिस्तूर्णं विजहार तया सह
विरजेला पाहताच श्रीहरिने त्वरित तिच्यासोबत क्रीडा केली.
मूर्च्छामवाप विरजा कृष्णशृंगारकौतुकात्
श्रीकृष्णाच्या प्रेममय क्रीडेमुळे विरजा आनंदाने बेशुद्ध पडली.
तया सक्तं श्रीहरिं च रत्नमंडपसंस्थितम् 4.2.
विरजेशी एकरूप झालेला श्रीहरि त्या रत्नमंडपातच थांबला.
तासां च वचनं श्रुत्वा सुष्वाप च चुकोप ह
त्यांच्या बोलण्यावर श्रीकृष्णाने शांत झोप घेतली आणि रागावलेही.
ता उवाच महादेवी मां तं दर्शयितुं क्षमाः
महादेवी म्हणाली, 'तुम्ही मला त्याचा दर्शन घडवू शकता.'
करिष्यामि फलं गोप्याः कृष्णस्य च यथोचितम्
मी त्या गोपीला आणि श्रीकृष्णाला त्यांच्या योग्यतेप्रमाणे फळ देईन.