शतधा वेष्टयित्वा तु भ्रामयित्वा तु तत्र वै
ती सोंड शंभर वेळा गुंडाळून तिथेच फिरवली.
सप्तद्वीपांश्च शैलांश्च मेरुं चाखिलसागरान्
त्याने सातही द्वीप, पर्वत, मेरू आणि सर्व समुद्र व्यापले.
हस्तपादाद्यनाथं तं जडं सर्वांगकम्पितम्
त्याने त्याला हातपाय चालू न शकणारा, जड आणि सर्व अंग थरथर कापणारा केला.
भूर्लोकं च भुवर्लोकं स्वर्लोकं च सुरेश्वरः
देवतांचा स्वामी भुलोक, भुवर्लोक आणि स्वर्गलोक व्यापून टाकला.
गौरीलोकं शम्भुलोकं दर्शयामास नारद 3.43.
नारदाने गौरीचे लोक आणि शंभूचे लोक दाखवले.
पुनरुद्गिरणं चक्रे सनक्रमकरोदकम्
त्याने पुन्हा हाताने पाणी तयार करत उच्चार केला.
मुमूर्षुं तं सन्तरन्तं पुनर्जग्राह लीलया
तो मरणाच्या उंबरठ्यावर असताना, खेळतच त्याला पुन्हा पकडले.
वैकुण्ठं दर्शयामास सलक्ष्मीकं चतुर्भुजम्
त्याने लक्ष्मीसमवेत, चार हातांचा वैकुंठ दाखवला.
पुनः करं च योगेन वर्द्धयामास लीलया
पुन्हा योगाच्या सामर्थ्याने आणि खेळात, त्याचा हात पूर्ववत केला.
वृन्दावनं शृङ्गशतं शैलेन्द्रं रासमण्डलम्
त्याने वृंदावन, शंभर शिखरांचा डोंगर आणि रासमंडळ दाखवले.
द्विभुजं मुरलीहस्तं सस्मितं सुमनोहरम्
त्याने दोन हातांचा, मुरली हातात असलेला, हसरा आणि अत्यंत मोहक असा तो पाहिला.
तेजसा कोटिसूर्य्याभं राधावक्षःस्थलस्थितम्
कोटी सूर्यांसारखा तेजस्वी, तो राधेच्या छातीवर विराजमान होता.
क्षणेन लम्बमानं च भ्रामयित्वा पुनः पुनः भ्रूणहत्यादिकं पापं भृगोर्दूरं चकार ह
क्षणात, पुन्हा पुन्हा झुलवत आणि फिरवत, त्याने भृगूचे गर्भहत्या वगैरे पाप दूर फेकले.
न भवेद्यातना नष्टा विना भोगेन पापजा
पापामुळे होणारे दुःख भोगल्याशिवाय नाहीसे होत नाही.
क्षणेन चेतनां प्राप्य भुवि वेगात्पपात ह 3.43.
क्षणात शुद्धीवर येऊन, तो वेगाने जमिनीवर पडला.
सस्मार कवचं स्तोत्रं गुरुदत्तं सुदुर्लभम्
त्याने गुरूंनी दिलेले दुर्मिळ कवच आणि स्तोत्र आठवले.
चिक्षेप पर्शुमव्यर्थं शिवतुल्यं च तेजसा
त्याने आपली कुऱ्हाड व्यर्थ फेकली, ती शिवासारख्या तेजाने चमकत होती.
पितुरव्यर्थमस्त्रं च दृष्ट्वा गणपतिः स्वयम्
पित्याचे अस्त्र निष्फळ झालेले पाहून गणपती स्वतः—
निपात्य पर्शुर्वेगेन च्छित्त्वा दन्तं समूलकम्
त्याने सुळ्याच्या जोरावर त्याला खाली पाडले आणि मुळासकट दात कापला.
हाहेति शब्दमाकाशे देवाश्चक्रुर्महाभिया
'हा! हा!' असा आवाज करत देवांनी आकाशात मोठी गडबड केली.
पपात भूमौ दन्तश्च सरक्तः शब्दयंस्तदा
तो दात रक्ताळलेला, आवाज करत त्या क्षणी जमिनीवर पडला.
शब्देन महता विप्र चकम्पे पृथिवी भिया
हे ब्राह्मण, त्या मोठ्या आवाजाने पृथ्वी भीतीने थरथरली.
निद्रा बभञ्ज तत्काले निद्रेशस्य जगत्प्रभोः
त्या क्षणी जगाचा स्वामी, निद्रांचा अधिपती, त्याची झोप तुटली.
पुरो ददर्श हेरम्बं लोहितास्यं क्षतेन तम्
तिच्या समोर हेरंब दिसला, त्याचा तोंड लाल झालं होतं, त्याच्याकडून जखमी झालं होतं.
पप्रच्छ पार्वती शीघ्रं स्कन्दं किमिति पुत्रक 3.43.
पार्वतीने पटकन स्कंदाला विचारलं, "हे मुला, हे काय झालं?"
चुकोप दुर्गा कृपया रुरोद च मुहुर्मुहुः
दुर्गेला दया आली म्हणून ती रागावली आणि पुन्हा पुन्हा रडू लागली.
सम्बोध्य शम्भुं शोकेन भिया विनयपूर्वकम्
शोक आणि भीतीने, नम्रतेने तिने शंभूला संबोधून बोलली.
इति श्रीब्रह्मवैवर्ते महापुराणे तृतीये गणपतिखण्डे नारदनारायणसंवादे गणेशदन्तभङ्गकारणवर्णनं नाम त्रिचत्वारिंशत्तमोऽध्यायः
या प्रकारे श्रीब्रह्मवैवर्त महापुराणाच्या तिसऱ्या भागातील गणपतीखंडात नारद आणि नारायण यांच्या संवादात 'गणेशाचा दंत तुटण्याचं कारण' या त्रेचाळीसाव्या अध्यायाचा समारोप झाला.
पार्वत्युवाच अपेक्षा रहिता दासी तस्या वै जीवनं वृथा
पार्वती म्हणाली: जी दासी कोणतीही अपेक्षा न ठेवता सेवा करते, तिचं आयुष्य खरं तर व्यर्थ आहे.
ईश्वरस्य समाः सर्वास्तृणपर्वतजातयः
ईश्वरासाठी सर्व गवत आणि पर्वतजन्मी जीव सारखेच आहेत.