अव्यर्थमस्त्रं हे भ्रातर्गुरुपुत्रे कथं क्षिपेः
भाऊ, गुरुच्या पुत्रावर तू निष्फळ शस्त्र कसे काय फेकू शकतोस?
पर्शुं क्षिपन्तं कुपितं रक्तपद्मदलेक्षणम्
परशु फेकताना, रागाने त्याच्या डोळ्यांचा रंग कमळाच्या पाकळ्यांसारखा लाल झाला होता.
पुनर्गणेशं रामश्च प्रेरयामास कोपतः
पुन्हा एकदा, रामाने रागाने गणेशाला पुढे जायला प्रवृत्त केले.
गजाननः समुत्थाय धर्मं कृत्वा तु सक्षिणम्
गजाननाने उठून धर्म प्रस्थापित केला आणि त्याला साक्षी ठेवले.
मम भ्राता त्वमतिथिर्विद्यासम्बन्धतो ध्रुवम् 3.43.
तू माझा भाऊ आहेस आणि ज्ञानाच्या नात्याने नक्कीच माझा पाहुणा आहेस.
न ह्यहं कार्त्तवीर्य्यश्च भूपास्ते क्षुद्रजन्तवः
मी कर्तवीर्य नाही आणि ते राजेसुद्धा नाहीत; ते सगळे क्षुद्र जीव आहेत.
क्षणं तिष्ठ निवर्त्तस्व समरे ब्राह्मणातिथे
क्षणभर थांब, युद्धात मागे वळ, हे ब्राह्मण पाहुण्या.
नारायण उवाच पर्शुं क्षेप्तुं मनश्चक्रे प्रणम्य हरिशङ्करौ
नारायण म्हणाले, त्याने हरि आणि शंकराला वंदन करून परशु फेकायचे ठरवले.
पर्शुं क्षिपन्तं कोपेन तं च रामं गजाननः
रामाने रागाने परशु फेकताना गजाननाने त्याला सामोरे गेले.
योगेन वर्द्धयामास शुण्डां तां कोटियोजनाम्
योगाच्या सामर्थ्याने त्याने आपली सोंड शंभर कोटी योजनांपर्यंत वाढवली.
शतधा वेष्टयित्वा तु भ्रामयित्वा तु तत्र वै
ती सोंड शंभर वेळा गुंडाळून तिथेच फिरवली.
सप्तद्वीपांश्च शैलांश्च मेरुं चाखिलसागरान्
त्याने सातही द्वीप, पर्वत, मेरू आणि सर्व समुद्र व्यापले.
हस्तपादाद्यनाथं तं जडं सर्वांगकम्पितम्
त्याने त्याला हातपाय चालू न शकणारा, जड आणि सर्व अंग थरथर कापणारा केला.
भूर्लोकं च भुवर्लोकं स्वर्लोकं च सुरेश्वरः
देवतांचा स्वामी भुलोक, भुवर्लोक आणि स्वर्गलोक व्यापून टाकला.
गौरीलोकं शम्भुलोकं दर्शयामास नारद 3.43.
नारदाने गौरीचे लोक आणि शंभूचे लोक दाखवले.
पुनरुद्गिरणं चक्रे सनक्रमकरोदकम्
त्याने पुन्हा हाताने पाणी तयार करत उच्चार केला.
मुमूर्षुं तं सन्तरन्तं पुनर्जग्राह लीलया
तो मरणाच्या उंबरठ्यावर असताना, खेळतच त्याला पुन्हा पकडले.
वैकुण्ठं दर्शयामास सलक्ष्मीकं चतुर्भुजम्
त्याने लक्ष्मीसमवेत, चार हातांचा वैकुंठ दाखवला.
पुनः करं च योगेन वर्द्धयामास लीलया
पुन्हा योगाच्या सामर्थ्याने आणि खेळात, त्याचा हात पूर्ववत केला.
वृन्दावनं शृङ्गशतं शैलेन्द्रं रासमण्डलम्
त्याने वृंदावन, शंभर शिखरांचा डोंगर आणि रासमंडळ दाखवले.
द्विभुजं मुरलीहस्तं सस्मितं सुमनोहरम्
त्याने दोन हातांचा, मुरली हातात असलेला, हसरा आणि अत्यंत मोहक असा तो पाहिला.
तेजसा कोटिसूर्य्याभं राधावक्षःस्थलस्थितम्
कोटी सूर्यांसारखा तेजस्वी, तो राधेच्या छातीवर विराजमान होता.
क्षणेन लम्बमानं च भ्रामयित्वा पुनः पुनः भ्रूणहत्यादिकं पापं भृगोर्दूरं चकार ह
क्षणात, पुन्हा पुन्हा झुलवत आणि फिरवत, त्याने भृगूचे गर्भहत्या वगैरे पाप दूर फेकले.
न भवेद्यातना नष्टा विना भोगेन पापजा
पापामुळे होणारे दुःख भोगल्याशिवाय नाहीसे होत नाही.
क्षणेन चेतनां प्राप्य भुवि वेगात्पपात ह 3.43.
क्षणात शुद्धीवर येऊन, तो वेगाने जमिनीवर पडला.
सस्मार कवचं स्तोत्रं गुरुदत्तं सुदुर्लभम्
त्याने गुरूंनी दिलेले दुर्मिळ कवच आणि स्तोत्र आठवले.
चिक्षेप पर्शुमव्यर्थं शिवतुल्यं च तेजसा
त्याने आपली कुऱ्हाड व्यर्थ फेकली, ती शिवासारख्या तेजाने चमकत होती.
पितुरव्यर्थमस्त्रं च दृष्ट्वा गणपतिः स्वयम्
पित्याचे अस्त्र निष्फळ झालेले पाहून गणपती स्वतः—
निपात्य पर्शुर्वेगेन च्छित्त्वा दन्तं समूलकम्
त्याने सुळ्याच्या जोरावर त्याला खाली पाडले आणि मुळासकट दात कापला.
हाहेति शब्दमाकाशे देवाश्चक्रुर्महाभिया
'हा! हा!' असा आवाज करत देवांनी आकाशात मोठी गडबड केली.