सगुणं निर्गुणं चैव भक्तानुग्रहविग्रहम्
जे सगुण आणि निर्गुण दोन्ही आहेत, भक्तांवर कृपा करणारे मूर्तिमंत रूप आहेत,
स्वेच्छामयं दयासिन्धुं दीनबन्धुं मुनीश्वरम्
स्वेच्छेने वावरणारे, दयाळू, दीनांचे मित्र आणि ऋषींचे स्वामी आहेत,
परापराणां स्रष्टारं पुरुहूतं पुरस्कृतम्
जे सर्व श्रेष्ठ आणि कनिष्ठ जीवांचे सृष्टीकर्ता आहेत, आणि इंद्राने सन्मानित आहेत,
सर्वमङ्गलमाङ्गल्यं सर्वमंगलकारणम्
सर्व शुभ गोष्टींचे मूळ आणि सर्व शुभतेचे कारण आहेत,
आशुतोषं प्रसन्नास्यं शरणागतवत्सलम्
जे लवकर प्रसन्न होतात, प्रसन्न चेहरा असतात आणि शरण आलेल्यांवर प्रेम करतात,
इत्थं परशुरामोऽस्थादुक्त्वा गणपतेः पुरः
अशा प्रकारे परशुराम गणपतीसमोर उभा राहिला आणि हे बोलला.
क्षणं तिष्ठ क्षणं तिष्ठ शृणु भ्रातरिदं वचः 3.42.
थोडा थांब, थोडा थांब, भाऊ, हे माझे बोल ऐक.
स्त्रीसंयुक्तं च पुरुषं यः पश्यति नराधमः
जो मनुष्य स्त्रीसोबत असलेल्या पुरुषाकडे पाहतो, तो सर्वांत नीच आहे.
विशेषतश्च पितरं गुरुं भूतपतिं द्विज
विशेषतः वडील, गुरु, प्राण्यांचा स्वामी किंवा ब्राह्मण यांच्याकडे,
रहः सुरतसंसक्तं नहि पश्येद्विचक्षणः
कोणतीही व्यक्ती गुप्त प्रेमात गुंतलेली असेल, तर सुज्ञाने तिथे पाहू नये.
स्त्रीविच्छेदो भवेत्तस्य ध्रुवं सप्तसु जन्मसु कामतोऽपि विमूढश्च सोऽन्धो भवति निश्चितम्
अशा माणसाला सात जन्म स्त्रियांचा वियोग निश्चितच होतो; वासनेने अंध झाल्यास तो नक्कीच अंध होतो.
गणेशस्य वचः श्रुत्वा प्रहस्य भृगुनन्दनः
गणेशाचे बोल ऐकून भृगुनंदन हसला.
परशुराम उवाच इदमेवमहो नैवं श्रुतमीश्वरवक्त्रतः
परशुराम म्हणाले, "हे मी कधीच परमेश्वराच्या तोंडून ऐकले नव्हते."
श्रुतं श्रुतौ वाक्यमिदं कामिनां च विकारिणाम् यास्याम्यन्तःपुरं भ्रातस्तव किं तिष्ठ बालक
हे वचन मी शास्त्रात वाचले आहे, ते वासनांनी भरलेल्या आणि चंचल मनाच्या लोकांसाठी आहे. भाऊ, मी आता तुझ्या अंतःपुरात जातो; बाळा, तू इथे का उभा आहेस?
यथादृष्टि करिष्यामि मत्कार्य्यं समयोचितम्
माझ्या दृष्टीने योग्य वेळ आणि कारणानुसार मी माझे काम करीन.
जगतां पितरौ तौ च पार्वतीपरमेश्वरौ
पार्वती आणि परमेश्वर हे दोघेही या जगाचे आईवडील आहेत.
सर्वरूपः शङ्करश्च सर्वारूपा च पार्वती 3.42.
शंकर सर्व रूपांचा आहे आणि पार्वतीही सर्व रूपांची आहे.
क्रीडा लज्जा भीतिभंगो ग्राम्यस्यैव न चेशितुः
खेळ, लाज आणि लोकांचा भिती हे सगळे फक्त सांसारिक लोकांचे असतात, परमेश्वराचे नाहीत.
लज्जायाश्च कुतो लज्जा लज्जेशस्य च सा कुतः
लाजेचे मूर्तिमंत रूप असलेल्या आणि लाजेच्या अधिपतीला लाज कुठून येईल?
शीतं शैत्यमहो भ्रातर्निदाघो दाहमेव च
भाऊ, थंडी आणि उष्णता, गारवा आणि जळजळ — हे सगळे त्याला कसे लागू शकतात?
कुतो ज्वरो ज्वरं हन्ति व्याधिं व्याधिश्च जीर्यति
जो तापाचा नाश करतो, त्याला ताप कसा होईल? आणि आजार स्वतःच नष्ट होतो.
स्रष्टारं सृजते स्रष्टा पाता किं पाति ते मते
निर्माता दुसऱ्या निर्मात्याची निर्मिती करतो; तुझ्या मते रक्षण करणारा काय रक्षण करतो?
निद्रा निद्रां च शोभां श्रीः शान्तिः शांतिं च ते मते आत्मनः परमात्माऽस्ति शक्तिः शक्त्या बिभेति किम्
झोप झोप आणते, सौंदर्य सौंदर्य निर्माण करते, समृद्धी समृद्धी देते आणि शांतता शांतता देते — तुझ्या मते. आत्म्यात परमात्मा आहे; मग शक्तीला शक्तीची भीती कशाला?
कामक्रोधौ लोभमोहौ स्वात्मनैते न बाधिताः
काम, क्रोध, लोभ आणि मोह हे खऱ्या आत्म्याला त्रास देत नाहीत.
ज्ञानबुद्ध्योः को विकारो जरां नो बाधते जरा
ज्ञान आणि बुद्धीमध्ये काय बदल होतो? वार्धक्य वार्धक्याला त्रास देत नाही.
हर्षो मुदं किं प्राप्नोति शोकं शोको न बाधते
आनंदाला आनंद मिळतो का? दुःख दुःखाला त्रास देत नाही.
मेधाया धारणा शक्तिः स्मृतेर्वा स्मरणं कुतः 3.42.
बुद्धीला आठवण ठेवण्याची शक्ती कुठून येते? आणि स्मृतीला आठवण येण्याचे कारण काय?
विपरीतमतो भ्रातस्त्वयैवाचरितोऽधुना
म्हणून, भाऊ, तू योग्यतेच्या विरुद्ध वागला आहेस.
इत्युक्त्वा चापि परशुरामश्शश्वत्प्रहस्य सः
असं म्हणून परशुराम हसले.
तच्च रामवचः श्रुत्वा जितक्रोधो गणेश्वरः
रामाचे ते शब्द ऐकून, क्रोधावर विजय मिळवलेल्या गणेश्वराने ते लक्षपूर्वक ऐकले.