बृहन्नितम्बभारार्त्तां पीनश्रोणिपयोधराम् 1.13.
तिच्या रुंद कंबरेवर भार होता, तिचे नितंब आणि स्तन भरदार होते.
एवम्भूतां च तां दृष्ट्वा देवास्ते विस्मयं ययुः
अशी रूप पाहून देवांना मोठा आश्चर्य वाटला.
सौतिरुवाच ययुर्मालावतीमूलं परं मङ्गलदायकाः
सौतिने सांगितले: ते सर्व मालावतीच्या निवासस्थानी, परम मंगल देणारे, गेले.
मालावती सुरान्दृष्ट्वा प्रणनाम प्रतिव्रता
देवतांना पाहून मालावती, पतिव्रता, त्यांना वंदन केले.
एतस्मिन्नन्तरे तत्र कश्चिद्ब्राह्मणबालकः
त्याच वेळी तेथे एक ब्राह्मण मुलगा प्रकट झाला.
दण्डी छत्री शुक्लवासा बिभ्रत्तिलकमुज्ज्वलम्
त्याच्या हातात दंड आणि छत्र होते, अंगावर पांढरे वस्त्र होते आणि कपाळावर तेजस्वी टिळा होता.
चन्दनोक्षितसर्वाङ्गः प्रज्वलन्ब्रह्मतेजसा
त्याचे सर्व अंग चंदनाने लिपलेले होते आणि त्याच्या अंगातून ब्रह्मतेज प्रकट होत होते.
तत्रोवास सभामध्ये तारामध्ये यथा शशी
तो सभेच्या मध्यभागी बसला, जसा ताऱ्यांमध्ये चंद्र शोभतो.
ब्राह्मण उवाच स्वयं विधाता जगतां स्रष्टा वै केन कर्मणा
ब्राह्मण म्हणाला: जगाचा सृष्टीकर्ता स्वतः कोणत्या कर्मामुळे अस्तित्वात आहे?
सर्वब्रह्माण्डसंहर्त्ता शम्भुरत्र स्वयं विभुः
येथे सर्व ब्रह्मांडांचा संहार करणारा, सर्वशक्तिमान शंभू स्वतः आहे.
कथं रविः कथं चन्द्रः कथमत्र हुताशनः
इथे सूर्य कसा आहे, चंद्र कसा आहे, आणि अग्नी कसा आहे?
हे मालावति ते क्रोडे कोऽतिशुष्कश्शवोऽनघे 1.14.
हे मालावती, तुझ्या मांडीवर एक फार सुकलेला मृतदेह आहे, हे निष्पापे.
इत्युक्त्वा तांश्च तां विप्रो विरराम सभातले
असं सांगून तो ब्राह्मण सभेत गप्प बसला.
मालावत्युवाच तुष्टा देवा हरिस्तुष्टो यस्य पुष्पजलेन च
मालावती म्हणाली — जो फुलं आणि पाणी अर्पण करतो, त्याच्यावर देव आणि हरि प्रसन्न होतात.
अवधानं कुरु विभो शोकार्ताया निवेदने
हे प्रभो, दु:खाने व्याकुळ असलेल्या माझ्या विनंतीकडे लक्ष द्या.
उपबर्हणभार्य्याऽहं कन्या चित्ररथस्य च
मी उपवर्णाची पत्नी आणि चित्ररथाची कन्या आहे.
दिव्यं लक्षयुगं रम्ये स्थाने स्थाने मनोहरे
दिव्य लक्ष वर्षं मी रम्य आणि मोहक ठिकाणी राहिले.
प्रिये स्नेहो हि साध्वीनां यावान्विप्रेन्द्र योषिताम्
प्रिय, सती स्त्रियांचं आपल्या पतीवरचं प्रेम सर्व स्त्रियांसारखंच मोठं असतं, हे विप्रश्रेष्ठ.
अकस्माद्ब्रह्मणः शापात्प्राणांस्तत्याज मत्पतिः
अचानक ब्रह्मदेवाच्या शापामुळे माझ्या पतीने प्राण सोडले.
स्वकार्य्यसाधने सर्वे व्यग्राश्च जगतीतले
पृथ्वीवर सगळेच आपापली कामं करण्यात मग्न आहेत.
सुखं दुःखं भयं शोकं सन्तापः कर्मणां नृणाम्
सुख, दु:ख, भीती, शोक आणि संताप — हे सर्व माणसांच्या कर्मामुळे मिळतात.
देवाश्च सर्वज नका दातारः कर्मणां फलम् 1.14.
देवांनो, तुम्हीच सर्व कर्मांचं फळ देणारे आहात.
न हि देवात्परो बन्धुर्न हि देवात्परो बली
देवांपेक्षा मोठा मित्र नाही आणि देवांपेक्षा बलवान कोणी नाही.
सर्वान्देवानहं याचे पतिदानं ममेप्सितम्
मी सर्व देवांना माझ्या पतीचं दान मागते, तेच मला हवं आहे.
यदि दास्यन्ति देवा मे कान्तदानं यथेप्सितम्
जर देवांनी मला माझ्या प्रिय पतीचं दान माझ्या इच्छेनुसार दिलं,
शपिष्यामि च सर्वांश्च दारुणं दुर्निवारकम्
तर मी सर्वांना भयंकर आणि टाळता न येणारा शाप देईन.
इत्युक्त्वा मालती साध्वी शोकार्ता सुरसंसदि
असं सांगून ती सती मालती, दु:खाने व्याकुळ होऊन, देवांच्या सभेत उभी राहिली.
ब्राह्मण उवाच न सद्यः सुचिरेणैव धान्यं कृषकवन्नृणाम्
ब्राह्मण म्हणाला — जसं शेतकऱ्याला लगेच धान्य मिळत नाही, तसंच माणसांनाही फळ लगेच मिळत नाही.
गृही च कृषकद्वारा क्षत्रे धान्यं वपेत्सति
गृहस्थ शेतकऱ्याच्या मदतीने क्षत्रियाच्या शेतात धान्य पेरतो.
काले सुपक्वं भवति काले प्राप्नोति तद्गृही
वेळ आली की ते धान्य पूर्णपणे पिकते; योग्य वेळी गृहस्थाला ते मिळते.