क्रीणीहि मां दयासिन्धो विद्यापण्येन किंकरम्
दयासागर, मला विद्या देऊन तुझा सेवक म्हणून स्वीकार.
मृगयामागतं भूपं पिता मे चोपवासिनम्
माझे वडील, राजा, शिकारीसाठी गेले होते आणि उपवास करत होते.
राजा तं कपिलालोभाद्घातयामास मन्दधीः
त्या राजाने, कपिला गायीच्या लोभामुळे, मूर्खपणाने त्यांना मारले.
माताऽनुगमनं चक्रे ह्यनाथोऽहं च साम्प्रतम्
माझ्या आईने त्यांच्या मागे जाण्याचा निर्णय घेतला आणि आता मी अनाथ झालो आहे.
मया कृता प्रतिज्ञा च शोकेनैवातिदुष्करा
दुःखाने मी एक फार कठीण प्रतिज्ञा केली.
कार्तवीर्य्यं हनिष्यामि समरे तातघातकम्
समरात माझ्या वडिलांचा वध करणाऱ्या कार्तवीर्याचा मी वध करीन.
ब्राह्मणस्य वचः श्रुत्वा दृष्ट्वा दुर्गामुखं हरः
ब्राह्मणाचे शब्द ऐकून आणि दुर्गेचे मुख पाहून हराने —
पार्वत्युवाच त्रिस्सप्तकृत्वः कोपेन साहसस्ते महान्बटो
पार्वती म्हणाली, "तू रागाने एकूण एकवीस वेळा हे मोठे धाडस केलेस, ब्राह्मणा."
हन्तुमिच्छसि निःशस्त्रः सहस्रार्जुनमीश्वरम्
तू शस्त्राशिवाय हजारो अर्जुनांचा स्वामी असलेल्या ईश्वराला मारण्याची इच्छा धरली आहेस.
तस्मै प्रदत्तं दत्तेन श्रीहरेः कवचं बटो
त्याला दत्तात्रेयांनी श्रीहरीचे कवच दिले, ब्राह्मणा.
हरेर्म्मन्त्रं संस्तवनं यः पठेच्च दिवानिशम्
जो कोणी श्रीहरीचा मंत्र आणि स्तुती दिवसरात्र म्हणतो —
अये विप्र गृहं गच्छ किं करिष्यति शंकरः
अरे ब्राह्मणा, घरी जा; शंकर काय करणार?
काल्युवाच यथा हि वामनश्चन्द्रं करेणाहर्तुमिच्छति
काळी म्हणाली, "जसा एखादा बुटका माणूस हाताने चंद्राला पकडण्याची इच्छा करतो —"
कृतयज्ञान्महापुण्यान्महाबलपराक्रमान्
ज्यांनी यज्ञ केले आहेत, जे फार पुण्यवान आहेत आणि ज्यांच्यात मोठे बळ व पराक्रम आहे —
स तयोर्वचनं श्रुत्वा रुरोदोच्चैश्च शोकतः
त्यांचे बोल ऐकून तो दुःखाने मोठ्याने रडू लागला.
विप्रस्य रोदनं श्रुत्वा शंकरः करुणानिधिः
ब्राह्मणाचे रडणे ऐकून, करुणेचा सागर असलेल्या शंकराने —
तयोरनुमतिं प्राप्य सर्वेशो भक्तवत्सलः
त्यांची संमती मिळवून, भक्तांवर प्रेम करणारा सर्वांचा स्वामी —
शंकर उवाच दास्यामि मन्त्रं गुह्यं ते त्रिषु लोकेषु दुर्ल्लभम्
शंकर म्हणाला, "मी तुला एक गुप्त मंत्र देईन, जो तिन्ही लोकांत दुर्मिळ आहे."
एवंभूतं च कवचं दास्यामि परमाद्भुतम्
"आणि मी तुला असे कवच देईन, जे अतिशय अद्भुत आहे."
त्रिस्सप्तकृत्वो निर्भूपां करिष्यसि महीं द्विज
तू एकूण एकवीस वेळा पृथ्वी राजांपासून मुक्त करशील, द्विजा.
इत्युक्त्वा शंकरस्तस्मै ददौ मन्त्रं सुदुर्लभम्
असे म्हणून शंकराने त्याला अत्यंत दुर्मिळ मंत्र दिला.
स्तवं पूजाविधानं च पुरश्चरणपूर्वकम्
स्तोत्र, पूजा करण्याची पद्धत आणि पूर्वीचे विधी —
सिद्धिस्थानं कालसंख्यं कथयामास नारद
सिद्धी मिळण्याचे स्थान, काळाची मोजणी, हे सर्व नारदाला सांगितले.
नागपाशं पाशुपतं ब्रह्मास्त्रं च सुदुर्लभम्
नागपाश, पाशुपतास्त्र आणि अत्यंत दुर्मिळ ब्रह्मास्त्र —
गान्धर्वं गारुडं चैव जृम्भणास्त्रं तथैव च
गंधर्व, गरुड आणि जृंभण ही अस्त्रे देखील दिली.
नानाप्रकारशस्त्रास्त्रमन्त्रं च विधिपूर्वकम्
विविध प्रकारची शस्त्रे, अस्त्रे आणि मंत्र, सर्व काही योग्य पद्धतीने शिकवली.
आत्मरक्षणसन्धानं संग्रामविजयक्रमम्
स्वतःचे रक्षण करण्याचे उपाय आणि युद्धात विजय मिळवण्याच्या युक्त्या सांगितल्या.
रक्षणं च स्वसैन्यानां परसैन्यविमर्दनम् संहारे मोहिनीं विद्यां ददौ मृत्युहरां हरः
स्वतःच्या सैन्याचे रक्षण, शत्रूच्या सैन्याचा पराभव; आणि संहाराच्या वेळी, मृत्यू दूर करणारी मोहिनी विद्या हराने दिली.
स्थित्वा चिरं गुरोर्वांसे सर्वविद्यां विबोध्य सः
गुरूंच्या वंशात दीर्घकाळ राहून त्याने सर्व विद्या आत्मसात केल्या.
नारद उवाच कृपयाऽदात्परशुरामाय स्तोत्रं च वर्म च
नारद म्हणाले: करुणेने त्याने परशुरामाला स्तोत्र आणि कवच दिले.