आलयस्य पुरस्तत्र सिंहद्वारं ददर्श सः
त्या राजवाड्याच्या समोर त्याने सिंहद्वार पाहिलं.
शोभितं वेदिकाभिश्च बाह्याभ्यन्तरतः सदा
ते द्वार नेहमीच बाहेर आणि आतल्या वेदिकांनी सुंदर दिसत होतं.
नानाप्रकारचित्रेण चित्रितं सुमनोहरम्
विविध प्रकारच्या आकर्षक आणि सुंदर चित्रांनी ते सजवलं गेलं होतं.
महाकरालदन्तास्यौ विरक्तौ रक्तलोचनौ
मोठ्या भयंकर दातांनी आणि तोंडांनी, तसेच रक्ताळलेल्या डोळ्यांनी ते उग्र दिसत होते.
विभूतिभूषितांगौ च व्याघ्रचर्माम्बरौ वरौ
त्यांच्या अंगावर विभूती लावलेली होती, वाघाच्या कातड्याचं वस्त्र घातलेलं होतं आणि ते तेजस्वी दिसत होते.
त्रिशूलपट्टिशधरौ ज्वलन्तौ ब्रह्मतेजसा
त्यांच्या हातात त्रिशूळ आणि पट्टिश होते, आणि ते ब्रह्मतेजाने प्रज्वलित दिसत होते.
विनयेन विनीतश्च दुर्विनीतौ महाबलौ
ते अत्यंत विनम्र होते, पण त्यांची शक्ती अपार होती आणि त्यांना जिंकणं कठीण होतं.
विप्रस्य वचनं श्रुत्वा कृपायुक्तौ बभूवतुः
त्या ब्राह्मणाची वचने ऐकून त्यांना दया आली.
प्रवेष्टुमाज्ञां ददतुरीश्वरानुचरौ वरौ
त्या प्रभूच्या दोन श्रेष्ठ सेवकांनी त्याला आत जाण्याची परवानगी दिली.
प्रत्येकं षोडश द्वारो ददर्श सुमनोहराः
त्याने एकामागून एक सोळा सुंदर दरवाजे पाहिले.
दृष्ट्वा ता महदाश्चर्य्यादपश्यच्छूलिनः सभाम्
त्या अद्भुत दृश्य पाहून शूलधारीने सभेकडे मोठ्या आश्चर्याने पाहिले.
पारिजातसुगन्धाढ्यवायुना सुरभीकृताम्
पारिजाताच्या फुलांच्या सुवासिक वाऱ्याने ती सभा सुगंधित झाली होती.
त्रिशूलपट्टिशधरं व्याघ्रचर्माम्बरं परम् रत्नसिंहासनस्थं च रत्नभूषणभूषितम्
त्रिशूल आणि पट्टिश घेतलेला, वाघाच्या कातडीचे वस्त्र घातलेला, रत्नांच्या सिंहासनावर बसलेला, रत्नांनी सजलेला तो परमेश्वर होता.
महाशिवं शिवकरं शिवबीजं शिवाश्रयम्
तो महाशिव, मंगलाचा मूळ, शिवबीज आणि शिवाचा आधार होता.
ईषद्धास्यं प्रसन्नास्यं भक्तानुग्रहकातरम्
त्याच्या चेहऱ्यावर हलकी स्मितरेषा, प्रसन्नता होती आणि भक्तांना कृपा करायला तो आतुर होता.
धृतवन्तं जटाजालं दक्षकन्यासमन्वितम्
त्याने जटांचा गुच्छ मस्तकावर माळला होता आणि डक्षकन्या त्याच्या सोबत होती.
शुद्धस्फटिकसंकाशं पञ्च वक्त्रं त्रिलोचनम्
तो शुद्ध स्फटिकासारखा तेजस्वी, पाच तोंडांचा आणि तीन डोळ्यांचा होता.
स्तूयमानं च योगीन्द्रैः सिद्धेन्द्रैः परिसेवितम्
महान योगी आणि सिद्धांनी त्याचे स्तवन केले आणि सेवा केली.
ध्यायमानं परं ब्रह्म परिपूर्णतमं परम्
त्याचे ध्यान सर्वश्रेष्ठ ब्रह्मरूप, पूर्णत्वाचा कळस, सर्वोच्च म्हणून केले जाते.
ज्योतीरूपं च सर्वाद्यं श्रीकृष्णं प्रकृतेः परम् सुस्वरं साश्रुनेत्रं तमुद्गायन्तं गुणार्णवम्
तो प्रकाशमय, सर्वांचा आद्य, श्रीकृष्ण, प्रकृतीपलीकडचा, मधुर स्वरात आणि अश्रुपूर्ण डोळ्यांनी गुणांचा सागर गात होता.
भूतेन्द्रैर्वै रुद्रगणैः क्षेत्रपालैश्च वेष्टितम्
भूतांचे अधिपती, रुद्रगण आणि दिशांचे रक्षक यांनी तो वेढलेला होता.
तद्वामे कार्त्तिकेयं च दक्षिणे च गणेश्वरम् अंके ददर्श कान्तां तां गौरीं शैलेन्द्रकन्यकाम्
त्याच्या डाव्या बाजूला कार्त्तिकेय, उजव्या बाजूला गणेश्वर आणि मांडीवर प्रिय गौरी, पर्वतराजाची कन्या होती.
ननाम सर्वान्मूर्ध्ना च भक्त्या च परया मुदा
त्याने सर्वांना मस्तक झुकवून, अत्यंत भक्ती आणि आनंदाने नमस्कार केला.
सगद्गदपदं दीनस्साश्रुनेत्रोऽतिकातरः
त्याचे शब्द तुटक-तुटक, तो अत्यंत नम्र, डोळ्यांत अश्रू आणि मनात प्रचंड उत्कंठा होती.
परशुराम उवाच अक्षराक्षयबीजं च किं वा स्तौमि निरीहकम्
परशुराम म्हणाले: मी कोणत्या अक्षय आणि शाश्वत बीजाचे किंवा कोणत्या निष्क्रियाचे स्तवन करू?
न योजनां कर्त्तुमीशो देवेशं स्तौमि मूढधीः
मी स्तुती रचू शकत नाही, तरीही माझ्या गोंधळलेल्या मनाने देवाधिदेवाचे स्तवन करतो.
वाग्बुद्धिमनसां दूरं सारात्सारं परात्परम्
जो वाणी, बुद्धी आणि मनापलीकडचा आहे, सारांचा सार, आणि सर्वात श्रेष्ठ आहे.
यमाकाशमिवाद्यन्तमध्यहीनं तथाऽव्ययम्
जो आकाशासारखा, आरंभ, मध्य आणि अंत नसलेला, आणि म्हणूनच अमर आहे.
ध्यानासाध्यं दुराराध्यमतिसाध्यं कृपानिधिम्
ध्यानाने प्राप्त होणारा, सहज न मिळणारा, पण दयाळूपणामुळे सहज मिळणारा तो कृपाळू आहे.
अद्य मे सफलं जन्म जीवितं च सुजीवितम्
आज माझा जन्म फळला आणि माझं आयुष्यही सार्थक झालं.