मनोयायी स योगीन्द्रः शिवलोकं ददर्श ह
तो योगी मनाने प्रवास करून शिवलोक पाहू लागला.
योगीन्द्राणां वरेण्यैश्च सिद्धविद्याविशारदैः
योग्यांमध्ये श्रेष्ठ आणि सिद्धविद्येत पारंगत अशा योग्यांसोबत तो होता.
वेष्टितं कल्पवृक्षाणां समूहैर्वाञ्छितप्रदैः
इच्छा पूर्ण करणाऱ्या कल्पवृक्षांच्या दाट झाडीत ते स्थान वेढलेलं होतं.
पारिजाततरूणां च वनराजिविराजितम्
पारिजाताच्या सुंदर रांगांनी आणि वनासारख्या शोभेने ते सजलेलं होतं.
मणीन्द्रसाररचितैः शोभितैर्मणिवेदिभिः
मूल्यवान रत्नांनी घडवलेल्या आणि तेजस्वी अशा रत्नांच्या वेदिकांनी ते शोभून गेलं होतं.
मणीन्द्रासारनिर्माणशतकोटिगृहैर्युतम्
मोत्यांच्या सारख्या अनंत रत्नांनी बांधलेल्या कोट्यवधी राजवाड्यांनी ते स्थान सजलेलं होतं.
तन्मध्यदेशे रम्ये च ददर्श शङ्करालयम्
त्या रम्य मध्यभागी त्याने शंकराचं निवासस्थान पाहिलं.
अत्यूर्ध्वमम्बरस्पर्शि क्षीरनीरनिभं परम्
ते निवासस्थान अत्यंत उंच, आकाशाला भिडणारं आणि दूधासारख्या शुभ्र पाण्यासारखं तेजस्वी होतं.
अमूल्यरत्नरचितै रत्नसोपानभूषितैः
मूल्यवान रत्नांनी आणि रत्नांच्या पायऱ्यांनी ते सुंदरपणे सजवलं होतं.
माणिक्यजालमालाभिः सद्रत्नकलशोज्ज्वलैः
माणिकांच्या माळांनी आणि उजळणाऱ्या उत्तम रत्नांच्या कलशांनी ते शोभून गेलं होतं.
आलयस्य पुरस्तत्र सिंहद्वारं ददर्श सः
त्या राजवाड्याच्या समोर त्याने सिंहद्वार पाहिलं.
शोभितं वेदिकाभिश्च बाह्याभ्यन्तरतः सदा
ते द्वार नेहमीच बाहेर आणि आतल्या वेदिकांनी सुंदर दिसत होतं.
नानाप्रकारचित्रेण चित्रितं सुमनोहरम्
विविध प्रकारच्या आकर्षक आणि सुंदर चित्रांनी ते सजवलं गेलं होतं.
महाकरालदन्तास्यौ विरक्तौ रक्तलोचनौ
मोठ्या भयंकर दातांनी आणि तोंडांनी, तसेच रक्ताळलेल्या डोळ्यांनी ते उग्र दिसत होते.
विभूतिभूषितांगौ च व्याघ्रचर्माम्बरौ वरौ
त्यांच्या अंगावर विभूती लावलेली होती, वाघाच्या कातड्याचं वस्त्र घातलेलं होतं आणि ते तेजस्वी दिसत होते.
त्रिशूलपट्टिशधरौ ज्वलन्तौ ब्रह्मतेजसा
त्यांच्या हातात त्रिशूळ आणि पट्टिश होते, आणि ते ब्रह्मतेजाने प्रज्वलित दिसत होते.
विनयेन विनीतश्च दुर्विनीतौ महाबलौ
ते अत्यंत विनम्र होते, पण त्यांची शक्ती अपार होती आणि त्यांना जिंकणं कठीण होतं.
विप्रस्य वचनं श्रुत्वा कृपायुक्तौ बभूवतुः
त्या ब्राह्मणाची वचने ऐकून त्यांना दया आली.
प्रवेष्टुमाज्ञां ददतुरीश्वरानुचरौ वरौ
त्या प्रभूच्या दोन श्रेष्ठ सेवकांनी त्याला आत जाण्याची परवानगी दिली.
प्रत्येकं षोडश द्वारो ददर्श सुमनोहराः
त्याने एकामागून एक सोळा सुंदर दरवाजे पाहिले.
दृष्ट्वा ता महदाश्चर्य्यादपश्यच्छूलिनः सभाम्
त्या अद्भुत दृश्य पाहून शूलधारीने सभेकडे मोठ्या आश्चर्याने पाहिले.
पारिजातसुगन्धाढ्यवायुना सुरभीकृताम्
पारिजाताच्या फुलांच्या सुवासिक वाऱ्याने ती सभा सुगंधित झाली होती.
त्रिशूलपट्टिशधरं व्याघ्रचर्माम्बरं परम् रत्नसिंहासनस्थं च रत्नभूषणभूषितम्
त्रिशूल आणि पट्टिश घेतलेला, वाघाच्या कातडीचे वस्त्र घातलेला, रत्नांच्या सिंहासनावर बसलेला, रत्नांनी सजलेला तो परमेश्वर होता.
महाशिवं शिवकरं शिवबीजं शिवाश्रयम्
तो महाशिव, मंगलाचा मूळ, शिवबीज आणि शिवाचा आधार होता.
ईषद्धास्यं प्रसन्नास्यं भक्तानुग्रहकातरम्
त्याच्या चेहऱ्यावर हलकी स्मितरेषा, प्रसन्नता होती आणि भक्तांना कृपा करायला तो आतुर होता.
धृतवन्तं जटाजालं दक्षकन्यासमन्वितम्
त्याने जटांचा गुच्छ मस्तकावर माळला होता आणि डक्षकन्या त्याच्या सोबत होती.
शुद्धस्फटिकसंकाशं पञ्च वक्त्रं त्रिलोचनम्
तो शुद्ध स्फटिकासारखा तेजस्वी, पाच तोंडांचा आणि तीन डोळ्यांचा होता.
स्तूयमानं च योगीन्द्रैः सिद्धेन्द्रैः परिसेवितम्
महान योगी आणि सिद्धांनी त्याचे स्तवन केले आणि सेवा केली.
ध्यायमानं परं ब्रह्म परिपूर्णतमं परम्
त्याचे ध्यान सर्वश्रेष्ठ ब्रह्मरूप, पूर्णत्वाचा कळस, सर्वोच्च म्हणून केले जाते.
ज्योतीरूपं च सर्वाद्यं श्रीकृष्णं प्रकृतेः परम् सुस्वरं साश्रुनेत्रं तमुद्गायन्तं गुणार्णवम्
तो प्रकाशमय, सर्वांचा आद्य, श्रीकृष्ण, प्रकृतीपलीकडचा, मधुर स्वरात आणि अश्रुपूर्ण डोळ्यांनी गुणांचा सागर गात होता.