अथ पुत्रं रेणुका सा कृत्वा तत्र स्ववक्षसि
मग रेणुकेने आपला मुलगा आपल्या छातीवर ठेवला.
अविरोधो भवाब्धौ च सर्वमङ्गलमङ्गलम्
या संसारसागरात कुठलाही विरोध नको; सर्व काही शुभ आणि अशुभ असू दे.
अकर्तव्यो विरोधो वै दारुणैः क्षत्रियैः सह
दुष्ट क्षत्रियांशी भांडण करणे टाळावे.
आलोच्य ब्रह्मणा सार्द्धं भृगुणा दिव्यमन्त्रिणा
ब्रह्मा आणि दिव्य ऋषी भृगु यांच्यासोबत विचार करून,
इत्युक्त्वा तं परित्यज्य कान्तं कृत्वा स्ववक्षसि
असे म्हणून तिने आपल्या प्रियाला छातीशी धरून सोडून दिले.
वह्निं ददौ चितायां च स रामो भ्रातृभिः सह
रामाने आपल्या भावांसह चितेवर अग्नी ठेवला.
राम रामेति रामेति वाक्यमुच्चार्य्य सा सती
‘राम, राम’ असे शब्द उच्चारून ती पतिव्रता बोलली.
भर्तुर्नाम समाकर्ण्य तत्राजग्मुर्हरेश्चराः
तिच्या तोंडून पतीचे नाव ऐकून, हरिचे सेवक तेथे आले.
शङ्खचक्रगदापद्मधारिणो वनमालिनः
त्यांच्या हातात शंख, चक्र, गदा, कमळ होते आणि ते वनमाळांनी सजलेले होते.
रथे कृत्वा रेणुकां तां गत्वा ते ब्रह्मणः पदम्
रेणुकेला रथावर बसवून, ते ब्रह्माच्या लोकात गेले.
तौ दम्पती च वैकुण्ठे तस्थतुर्हरिसन्निधौ
ते दोघे वैकुंठात हरिच्या सान्निध्यात उभे राहिले.
अथ रामो ब्राह्मणैश्च भृगुणा सह नारद
मग राम, ब्राह्मण, भृगु आणि नारद यांच्यासह,
गोभूहिरण्यवासांसि दिव्यशय्यां मनोरमाम्
गायी, जमीन, सोने, वस्त्रे आणि सुंदर दिव्य शय्या—
रत्नदीपं रौप्यशैलं सुवर्णासनमुत्तमम्
रत्नांची दिवा, रुप्याचा डोंगर आणि उत्तम सोन्याचा सिंहासन—
छत्रं च पादुके चैव फलं माल्यं मनोहरम् ब्राह्मणेभ्यो धनं दत्त्वा ब्रह्मलोकं जगाम सः
छत्र, पादत्राणे, फळे, सुंदर हार— ब्राह्मणांना धन देऊन तो ब्रह्मलोकात गेला.
ददर्श ब्रह्मलोकं स शातकुम्भविनिर्मितम्
त्याने शुद्ध सोन्याने बनवलेला ब्रह्मलोक पाहिला.
ददर्श तत्र ब्रह्माणं ज्वलन्तं ब्रह्मतेजसा
तेथे त्याने ब्रह्मदेवाला ब्रह्मतेजाने उजळून निघालेला पाहिला.
सिद्धैस्तपश्चान्द्रायणैर्ऋषीन्द्रैः परिवेष्टितम्
त्यांच्या सभोवती सिद्ध, चंद्रायण व्रत केलेले ऋषी आणि तपस्वी जमले होते.
संगीतमुपशृण्वन्तं गीयमानं च गायकैः
गायकांनी गायलेली गाणी आणि संगीत ऐकत होते.
तपसां फलदातारं दातारं सर्वसम्पदाम्
जो तपस्येचे फळ देणारा आणि सर्व संपत्तीचा दाता आहे.
परिपूर्णतमं ब्रह्म जपन्तं कृष्णमीश्वरम्
पूर्णत्वाला पोहोचलेले ब्रह्मदेव कृष्णेश्वराचे नामस्मरण करत होते.
दृष्ट्वा तमव्ययं भक्त्या प्रणनाम भृगुः पुरः
त्या अविनाशी परमेश्वराला भक्तीभावाने पाहून भृगुने समोर वाकून नमस्कार केला.
भृगुरुवाच पितामहस्त्वमस्माकं सर्वज्ञं कथयामि किम्
भृगु म्हणाला: आपण आमचे पितामह आहात, सर्व काही जाणणारे आहात, मी काय सांगू?
मृगयामागतं भूपं पिता मे चोपवासिनम्
माझे व्रतस्थ वडील आणि शिकारीसाठी आलेला राजा.
स राजा कपिलालोभात्कार्तवीर्य्यार्जुनः स्वयम्
तो राजा, कर्तवीर्य अर्जुन, कपिला गायीच्या लोभाने स्वतः आला.
निरुध्य बाष्पं स पुनरुवाच करुणानिधिः
आपले अश्रू आवरून, त्या करुणेच्या सागराने पुन्हा बोलायला सुरुवात केली.
अधुनाऽहमनाथश्च त्वं मे माता पिता गुरुः
आता मी निराधार आहे; आपणच माझे आई, वडील आणि गुरु आहात.
आगतोऽहं तव सभां प्रमातुर्मातुराज्ञया
माझ्या आई आणि आजीच्या आज्ञेने मी आपल्या सभेत आलो आहे.
स राजा स च धर्मिष्ठः स दयालुर्यशस्करः
तो राजा धर्मनिष्ठ, दयाळू आणि कीर्तीमान होता.
धनिदीनौ समं दृष्ट्वा यः प्रजां न च पालयेत्
श्रीमंत आणि गरीबांना सारखेच पाहून, त्याने प्रजेला संरक्षण दिले नाही.