मुकुटं च क्षुरप्रेण च्छत्रं सन्नाहमेव च
त्याने धारदार शस्त्राने मुकुट, छत्र आणि कवच कापून टाकले.
मुनिस्तत्सचिवान्सर्वान्नागास्त्रेणैव लीलया
मुनिने आपल्या सर्व सहकाऱ्यांसह नागास्त्राने सहजपणे त्यांना जिंकले.
मुनिस्तं बोधयामास सुमन्त्रेणैव लीलया
मुनिने सुमंत्राचा जप करून त्याला सहज जागे केले.
दर्शयित्वा नृपं तांश्च मोचयामास तत्क्षणम्
राजा आणि त्याचे लोक यांना दाखवून लगेचच त्यांना मुक्त केले.
राजा कोपात्समुत्थाय शूलमुद्यम्य यत्नतः
राजा रागाने उठून काळजीपूर्वक आपले शूल उचलले.
एतस्मिन्नन्तरे ब्रह्मा समागत्य रणस्थलम्
इतक्यात ब्रह्मा रणभूमीवर आले.
मुनिर्ननाम ब्रह्माणं सन्तुष्टश्च रणस्थले
मुनिने रणभूमीवर ब्रह्मांना वंदन केले, आणि ब्रह्मा प्रसन्न झाले.
मुनिर्ययौ स्वाश्रमं च स्व लोकं कमलोद्भवः
मुनि आपल्या आश्रमात गेले आणि कमलोत्भव आपल्या लोकांत परतले.
नारायण उवाच आजगाम महारण्ये जमदग्न्याश्रमं पुनः
नारायण म्हणाले: तो पुन्हा मोठ्या अरण्यातील जमदग्नींच्या आश्रमात आला.
रथानां च चतुर्लक्षं रथिनां दशलक्षकम्
चार लाख रथ आणि दहा लाख रथी होते.
राजेन्द्राणां सहस्रं च महाबलपराक्रमम्
महाबलवान आणि पराक्रमी असे हजार राजा होते.
सर्वतो वेष्टयामास जमदग्न्याश्रमं मुदा
सर्व बाजूंनी आनंदाने त्यांनी जमदग्नींच्या आश्रमाला वेढा घातला.
सैन्यशब्दैर्वाद्यशब्दैर्महाकोलाहलैर्मुने
सेनेचे आवाज, वाद्यांचे सूर आणि मोठा गोंधळ असा सर्वत्र गजर झाला, हे मुनी.
कुटीं प्रविश्य बलवान्गृहीत्वा कपिलां शुभाम्
शक्तिशाली व्यक्तीने झोपडीमध्ये जाऊन शुभ अशी कपिला गाय पकडली.
समुत्तस्थौ मुनिश्रेष्ठो गृहीत्वा सशरं धनुः
मुनीश्रेष्ठ धनुष्य आणि बाण घेऊन उठले.
आश्रमस्थाञ्जनान्सर्वान्समाश्वास्य च यत्नतः
आश्रमातील सर्व लोकांना त्यांनी काळजीपूर्वक धीर दिला.
निर्ममे शरजालं च स मुनिर्मन्त्रपूर्वकम्
मुनिने मंत्रोच्चार करून बाणांचे जाळे तयार केले.
अपरं शरजालं च निर्ममे मुनिपुङ्गवः
मुनीश्रेष्ठाने आणखी एक बाणांचे जाळे तयार केले.
मुनिना शरजालेन सर्वसैन्यं समावृतम्
मुनीनं संपूर्ण सैन्यावर बाणांचा वर्षाव करून त्यांना वेढून टाकलं.
राजा दृष्ट्वा मुनिश्रेष्ठमवरुह्य रथात्पुरः
राजाने श्रेष्ठ ऋषीला पाहताच आपल्या रथातून खाली उतरून त्यांच्या पुढे गेला.
नत्वाऽऽरुरोह यानं स मुनेः प्राप्य शुभाशिषः
त्याने वाकून नमस्कार केला आणि ऋषींच्या शुभ आशीर्वादानंतर पुन्हा आपल्या वाहनावर चढला.
नृपैः सार्द्धं नृपश्रेष्ठश्चिक्षेप मुनिपुङ्गवे मुनिश्चिक्षेप दिव्यास्त्रं चिच्छिदे लीलया नृपः
इतर राजांसह त्या श्रेष्ठ राजाने ऋषीवर शस्त्र फेकली; पण ऋषींनी दिव्य अस्त्राने सहजपणे ती सर्व आणि राजाही नष्ट केले.
शूलं चिक्षेप नृपतिस्तञ्जघान तदा मुनिः
राजाने भाला फेकला, पण ऋषींनी तो लगेचच मोडून टाकला.
शस्त्रौघैर्दुर्निवार्य्यैश्च खण्डं खण्डं चकार च सः
अविरत शस्त्रवृष्टीने त्याने ती सर्व शस्त्रे तुकडे तुकडे करून टाकली.
जृम्भणास्त्रेण मुनिना ते च सर्वे विजृम्भिताः
मुनिंच्या जंभास्त्रामुळे ते सर्वजण जांभया देऊ लागले.
राजानं निद्रितं दृष्ट्वा न जघान मुनीश्वरः बोधयित्वा पुरः कृत्वा स्वाश्रमं गन्तुमुद्यतः
राजा झोपलेला पाहून ऋषिराजाने त्याला मारलं नाही; त्याला जागं करून पुढे आणलं आणि मग आपल्या आश्रमाकडे जायला निघाले.
एतस्मिन्नन्तरे राजा चेतनां प्राप्य नारद
इतक्यात, नारद, राजाने पुन्हा शुद्धीवर येऊन जागा झाला.
जगाम कपिला त्रस्ता स्वस्थानं च रणाजिरात्
कपिला घाबरून रणांगण सोडून आपल्या जागी परत गेली.
ब्रह्मास्त्रं च नृपश्रेष्ठः स चिक्षेप मुनौ तदा
मग त्या श्रेष्ठ राजाने ब्रह्मास्त्र ऋषीवर फेकलं.
दिव्यास्त्रेण मुनिश्रेष्ठो नृपस्य सशरं धनुः
दिव्य अस्त्राने श्रेष्ठ ऋषींनी राजाचं धनुष्य आणि त्याचा बाण नष्ट केला.