कन्यान्नवेदविक्रेता नरघाती च हिंसकः
जो मुली किंवा वेद विकतो, जो माणसांना मारतो आणि जो हिंसक आहे.
मातरं पितरं भार्यां गुरुपत्नीं गुरुं सुतम्
आई, वडील, पत्नी, गुरुपत्नी, गुरु आणि मुलगा—
कार्पण्याद्यो न पुष्णाति सञ्चयं कुरुते सदा
जो कंजूषपणामुळे त्यांची काळजी घेत नाही आणि नेहमी धन साठवतो.
दशनं वसनं यस्य समलं रूक्षमस्तकम्
ज्याचे दात, कपडे आणि डोके घाण आणि खरबटलेले आहेत.
मूत्रं पुरीषमुत्सृज्य यस्तत्पश्यति मन्दधीः
जो लघवी किंवा विष्ठा करून त्याकडे पाहतो, तो मंदबुद्धी आहे.
अधौतपादशायी यो नग्नः शेतेऽतिनिद्रितः
जो न धुतलेल्या पायांनी झोपतो, नग्न झोपतो किंवा खूप झोपतो.
मूर्ध्नि तैलं पुरो दत्त्वा योऽन्यदङ्गमुपस्पृशेत्
डोक्यावर तेल लावून, न धुता दुसऱ्या अंगाला हात लावतो.
दत्त्वा तैलं मूर्ध्नि गात्रे विण्मूत्रं यः समुत्सृजेत्
डोक्यावर किंवा अंगावर तेल लावून, नंतर विष्ठा किंवा लघवी करतो.
तृणं छिनत्ति नखरैर्नखरैर्विलिखेन्महीम्
जो नखांनी गवत कापतो किंवा नखांनी जमिन कुरतडतो.
स्वदत्तां परदत्तां वा ब्रह्मवृत्तिं सुरस्य च
जो स्वतः किंवा दुसऱ्यांनी दिलेली ब्राह्मणांची किंवा देवांची वस्तू स्वतःसाठी घेतो.
यत्कर्म दक्षिणाहीनं कुरुते मूढधीः शठः
जो मूर्ख आणि कपटी आहे, आणि दक्षिणा न देता कोणतेही कर्म करतो.
मन्त्रविद्योपजीवी च ग्रामयाजी चिकित्सकः
जो मंत्र किंवा विद्या यावर उपजीविका करतो, गावाचा पुजारी किंवा वैद्य आहे.
विवाहं धर्मकार्यं वा यो निहन्ति च कोपतः
जो कोणी रागाच्या भरात कोणाचा विवाह किंवा धर्मकार्य बिघडवतो,
इत्युक्त्वा सा महालक्ष्मीरन्तर्द्धानं जगाम ह
असं म्हणून महालक्ष्मी तिथून अदृश्य झाली.
तां प्रणम्य सुराः सर्वे मुनयश्च मुदाऽन्विताः
सर्व देव आणि ऋषी आनंदाने तिला वंदन करू लागले.
नेदुर्दुन्दुभयः स्वर्गे बभूवुः पुष्पवृष्टयः
स्वर्गात दुंदुभी वाजल्या आणि फुलांची उधळण झाली.
इत्येवं कथितं वत्स लक्ष्मीचरितमुत्तमम्
असं बघ, लक्ष्मीचं हे उत्तम चरित्र सांगितलं आहे.
नारद उवाच सर्वं श्रुतं त्वत्प्रसादाद्गणेशचरितं शुभम्
नारद म्हणाले: तुझ्या कृपेने गणेशाचं शुभ चरित्र मी ऐकलं.
दन्तद्वययुतं वक्त्रं गजराजस्य बालके
गजांच्या राजाचा पुत्र, ज्याच्या मुखात दोन दात आहेत—
कुतो गतोऽस्य दन्तोऽन्यस्तद्भवान्वक्तुमर्हति
त्याचा दुसरा दात कुठे गेला? हे सांगण्यास तू योग्य आहेस.
सूत उवाच एकदन्तस्य चरितं प्रवक्तुमुपचक्रमे
सूत्रधार म्हणाला: एकदंताचं चरित्र सांगायला तो सुरुवात करू लागला.
नारायण उवाच एकदन्तस्य चरितं सर्वमंगलमंगलम्
नारायण म्हणाले: एकदंताचं चरित्र हे सर्वात मंगल आहे.
एकदा कार्त्तवीर्य्यश्च जगाम मृगयां मुने
एकदा, ऋषी, कार्तवीर्य शिकारीसाठी गेला.
निशामुखे दिनेऽतीते तत्र तस्थौ वने नृपः
रात्र संपली तेव्हा राजा त्या जंगलात थांबला.
प्रातः सरोवरे राजा स्नातः शुचिरलंकृतः
सकाळी राजा सरोवरात स्नान करून स्वच्छ आणि सुशोभित झाला.
मुनिर्ददर्श राजानं शुष्ककण्ठौष्ठतालुकम्
मुनिने पाहिलं, राजाच्या घशाला, ओठांना आणि तोंडाला कोरड पडली होती.
ननाम सम्भमाद्राजा मुनिं सूर्य्यसमप्रभम्
राजा आदराने, सूर्यासारखा तेजस्वी असलेल्या मुनिला वंदन करू लागला.
वृत्तान्तं कथयामास राजा चानशनादिकम्
राजाने मुनिला आपली कथा, उपास आणि भूक याबद्दल सांगितलं.
विज्ञाप्य तं मुनिश्रेष्ठः प्रययौ स्वालयं मुदा
मुनिश्रेष्ठाने त्याला सांगून आनंदाने आपल्या घरी परतला.
उवाच सा मुनिं भीतं भयं किं ते मम स्थितौ
ती म्हणाली, 'तू घाबरतोस का? मी असताना तुला कसला भयं आहे?'