स च कृत्वा स्थले क्रीडां तया सह सुरेश्वरः
आणि देवांचा स्वामी तिला सोबत घेऊन जमिनीवर खेळला.
स चकार जलक्रीडां तया सह मुदा क्षणम्
त्याने आनंदाने तिला सोबत घेऊन काही काळ पाण्यातही खेळ केला.
एतस्मिन्नन्तरे तेन वर्त्मना मुनिपुंगवः
इतक्यात त्या वाटेने एक श्रेष्ठ ऋषी आला.
तं च दृष्ट्वा मुनीन्द्रं च देवेन्द्रः स्तब्धमानसः
त्याला आणि ऋषींच्या प्रमुखाला पाहून देवेन्द्राचा मन गोंधळून गेलं.
पारिजातप्रसूनं यद्दत्तं नारायणेन वै
पारिजाताचं फूल जे नारायणानं दिलं होतं,
दत्त्वा पुष्पं महाभागस्तमुवाच कृपानिधिः
फूल दिल्यावर, त्या भाग्यवानाला दयाळू परमेश्वरानं संबोधलं.
दुर्वासा उवाच मूर्ध्नीदं यस्य देवेन्द्र जयस्तस्यैव सर्वतः
दुर्वासा म्हणाले: हे देवेंद्र, ज्याच्या डोक्यावर हे ठेवले जाईल, त्याला सर्व बाजूंनी विजय मिळेल.
पुरःपूजा च सर्वेषां देवानामग्रणीर्भवेत्। तच्छायेव महालक्ष्मीर्न जहाति कदाऽपि तम्
तो सर्व देवांमध्ये पूजा करण्यास अग्रस्थानी राहील; महालक्ष्मी त्याला कधीच सोडत नाही.
भक्त्या मूर्ध्नि न गृह्णाति योऽहंकारेण पामरः इत्युक्त्वा शंकरांशश्च ह्यगमच्छंकरालयम्
जो माणूस भक्तीने डोक्यावर घेत नाही, पण अहंकाराने घेतो, तो नीच ठरतो; असं सांगून शंकराचा अंश शंकराच्या निवासस्थानी गेला.
तत्स रम्भांतिके तिष्ठंश्चिक्षेप गजमस्तके
रंभाजवळ उभा राहून त्याने ते हत्तीच्या डोक्यावर ठेवले.
पुंश्चली योग्यमिच्छन्ती नापरं चञ्चलाऽधमा
ती वेश्या योग्य पुरुषाची इच्छा करत होती, अस्थिर आणि नीच होती, दुसऱ्या कोणाची तिला गरज नव्हती.
प्रविवेश महारण्यं तं निक्षिप्य स्वतेजसा
त्याने आपला तेज वापरून ते ठेवून, तो मोठ्या जंगलात गेला.
साऽतो बभूव वशगा योषिज्जातिः सुखार्थिनी
मग ती वश झाली; सुखाची इच्छा असणारी स्त्रीजात त्याच्या अधीन झाली.
हरिस्तन्मस्तकं छित्त्वा योजयामास बालके गजास्ययोजनायाश्च कारणं पापनाशनम्
हरीने ते डोके कापून ते मुलाच्या गळ्यात लावले; हत्तीचं डोके जोडण्याचं कारण पाप नष्ट करणं होतं.
नारद उवाच बभूवुस्तद्रहस्यं च गोपनीयं सुदुर्लभम्
नारद म्हणाले: ते रहस्य लपून राहिलं आणि फारच दुर्मिळ झालं.
कथं वा प्रापुरेते तां कमलां जगतां प्रसूम्
ही लोकं त्या कमळासारख्या लक्ष्मीला कशी मिळवू शकली?
नारायण उवाच भ्रष्टश्रीर्दैन्ययुक्तश्च स जगामामरावतीम्
नारायण म्हणाले: श्रीहीन आणि दुःखाने भरलेला तो अमरावतीला गेला.
तां ददर्श निरानन्दो निरानन्दां पुरीं मुने
त्याने तिला आनंदरहित पाहिलं, आणि त्या नगरीलाही, हे मुनी, आनंद नव्हता.
इति श्रुत्वा दूतमुखाज्जगाम गुरुमन्दिरम्
हे दूताच्या तोंडून ऐकून, तो गुरुंच्या मंदिरात गेला.
गत्वा ननाम तं शक्रः सुरैः सार्द्धं तथा गुरुः
गेल्यावर, शक्राने सर्व देवांसह त्यांना वंदन केले, आणि गुरुंनीही तसेच केले.
प्रवृत्तिं कथयामास वाक्पतिस्तं प्रजापतिम्
वक्तृत्ववानाने त्या प्रजापतीला सर्व घडामोडी सांगितल्या.
ब्रह्मोवाच लक्ष्मीसमशचीभर्त्ता परस्त्रीलोलुपः सदा
ब्रह्मा म्हणाले: शचीचा पती लक्ष्मीइतका महान असला तरी, तो नेहमीच परस्त्रीकडे आसक्त असतो.
गौतमस्याभिशापेन भगांगः सुरसंसदि
गौतम यांच्या शापामुळे भगाचा एक डोळा देवांच्या सभेत गेला.
यः परस्त्रीषु निरतस्तस्य श्री वा कुतो यशः
जो दुसऱ्यांच्या स्त्रियांमध्ये गुंततो, त्याला ना लक्ष्मी मिळते ना कीर्ती.
नैवेद्यं श्रीहरेरेव दत्तं दुर्वाससा च ते
श्रीहरीसाठीचं नैवेद्य दुर्वासांनी तुला दिलं.
क्व सा रम्भा सर्वभोग्या क्वाधुना त्वं श्रिया हतः
ती सर्वांना प्रिय असणारी रंभा कुठे आहे? आणि तू सध्या लक्ष्मीपासून वंचित झालेला आहेस.
वेश्या सश्रीकमिच्छन्ती निःश्रीकं न च चञ्चला
धनाची इच्छा असलेली वेश्या चंचल असते; ती कधीही निर्धनाजवळ राहत नाही.
यद्गतं तद्गतं वत्स निष्पन्नं न निवर्त्तते
जे घडलं ते घडलंच, मुला; जे झालं त्याची परतफेड होत नाही.
इत्युक्त्वा तं जगत्स्रष्टुः स्तोत्रं च कवचं ददौ
असं सांगून, त्याने जगाचा सृष्टीकर्ता असलेलं स्तोत्र आणि कवच त्याला दिलं.
स तैः सार्द्धं च गुरुणा ह्यजपन्मन्त्रमीप्सितम्
तो आपल्या गुरु आणि इतरांसोबत हवे असलेलं मंत्र जपू लागला.