इन्द्रियैश्चेन्द्रियरतिं वर्द्धयन्तीं पदे पदे
ती आपल्या इंद्रियांमुळे प्रत्येक पावलावर इंद्रियसुख वाढवत होती.
कामयुक्तश्च पुरतस्तस्थौ तस्याश्च नारद
कामाने भरून तो तिच्यासमोर उभा राहिला आणि नारदही तिथे होता.
श्रुत्वा तद्वचनं रम्भा महाशृङ्गारलोलुपा
ती शब्द ऐकून, राम्भा अतिशय प्रणयासाठी लालायित झाली.
स्मेरानना कटाक्षेण स्तनोर्वोर्दर्शनेन च
हसऱ्या चेहऱ्याने, कटाक्षाने आणि स्तन व उरू दाखवून तिने मोह केला.
मितं सारं सुमधुरं सुस्निग्धं कोमलं प्रियम्
तिने मोजके, अर्थपूर्ण, अतिशय गोड, प्रेमळ, कोमल आणि प्रिय शब्द बोलले.
रम्भोवाच नाहं सन्तोषजननी धूर्त्तानां दुष्टमित्रता
राम्भा म्हणाली: मी दुष्ट लोकांना समाधान देणारी नाही, ना वाईट मित्रांची मैत्रीण आहे.
यथा मधुकरो लोभात्सर्वपुष्पासवं लभेत्
जसा मधमाशी लोभापोटी सर्व फुलांचा मध घेतो,
तथैव कामुकी लोके भ्रमेद्भ्रमरवत्सदा
तसंच या जगात कामातुर स्त्री नेहमी मधमाशीप्रमाणे भटकत असते.
सुपुमानङ्गवत्स्त्रीणां यथा शाखाश्च शाखिषु
सुंदर पुरुष स्त्रियांसाठी जसा पक्ष्यांसाठी झाडाच्या फांद्या असतात, तसा असतो.
स्वकार्य्यमुद्धरेद्यावत्तावद्वा स प्रयोजनम्
तो स्वतःचा हेतू पूर्ण होईपर्यंत त्यांच्याशी संबंध ठेवतो.
यावत्तडागे तोयानि तावद्यादांसि तेषु च
ज्यापर्यंत तळ्यात पाणी असतं, त्यापर्यंत तिथे जलचर राहतात.
त्वं देवानामीश्वरोऽसि कामिनीनां च वाञ्छितः
तू देवांचा स्वामी आहेस आणि स्त्रियांचा इच्छित पुरुष आहेस.
युवानं रसिकं शान्तं सुवेषं सुन्दरं प्रियम्
तरुण, प्रेमात निपुण, शांत, नीटनेटका, सुंदर आणि प्रिय—
दुश्शीलं रोगिणं वृद्धं रतिशक्तिवियोजितम्
वाईट स्वभावाचा नाही, आजारी नाही, म्हातारा नाही, किंवा कामशक्तीपासून वंचित नाही—
का मूढा न च वाञ्छन्ति त्वामेवं गुणसागरम्
अशा गुणांचा सागर असलेल्या तुला कोण मूर्ख स्त्री इच्छित नाही?
इत्युक्त्वा सस्मिता सा च तं पपौ वक्रचक्षुषा
असं हसत हसत सांगून तिने त्याच्याकडे वाकड्या नजरेने पाहिलं.
ज्ञात्वा भावं स्मरार्त्तायाः स्मरशास्त्रविशारदः
त्या प्रेमात पडलेल्या स्त्रीचे भाव समजून, प्रेमशास्त्रात पारंगत असलेला,
चुचुम्ब रहसि प्रौढां नग्नां च सुभगां वराम्
त्याने गुप्तपणे प्रौढ, नग्न आणि सुंदर अशा तिला मिठीत घेतलं.
नानाप्रकारशृङ्गाराद्विपरीतादिकान्मुने
मुनिवरा, विविध प्रकारच्या प्रेमाच्या क्रीडा, उलटसुलट प्रकारांसह,
तौ कामाहितचित्तौ नो बुबुधाते दिवानिशम्
त्यांची मनं कामात गुंतलेली असल्याने, त्यांना दिवस-रात्र कळलंच नाही.
स च कृत्वा स्थले क्रीडां तया सह सुरेश्वरः
आणि देवांचा स्वामी तिला सोबत घेऊन जमिनीवर खेळला.
स चकार जलक्रीडां तया सह मुदा क्षणम्
त्याने आनंदाने तिला सोबत घेऊन काही काळ पाण्यातही खेळ केला.
एतस्मिन्नन्तरे तेन वर्त्मना मुनिपुंगवः
इतक्यात त्या वाटेने एक श्रेष्ठ ऋषी आला.
तं च दृष्ट्वा मुनीन्द्रं च देवेन्द्रः स्तब्धमानसः
त्याला आणि ऋषींच्या प्रमुखाला पाहून देवेन्द्राचा मन गोंधळून गेलं.
पारिजातप्रसूनं यद्दत्तं नारायणेन वै
पारिजाताचं फूल जे नारायणानं दिलं होतं,
दत्त्वा पुष्पं महाभागस्तमुवाच कृपानिधिः
फूल दिल्यावर, त्या भाग्यवानाला दयाळू परमेश्वरानं संबोधलं.
दुर्वासा उवाच मूर्ध्नीदं यस्य देवेन्द्र जयस्तस्यैव सर्वतः
दुर्वासा म्हणाले: हे देवेंद्र, ज्याच्या डोक्यावर हे ठेवले जाईल, त्याला सर्व बाजूंनी विजय मिळेल.
पुरःपूजा च सर्वेषां देवानामग्रणीर्भवेत्। तच्छायेव महालक्ष्मीर्न जहाति कदाऽपि तम्
तो सर्व देवांमध्ये पूजा करण्यास अग्रस्थानी राहील; महालक्ष्मी त्याला कधीच सोडत नाही.
भक्त्या मूर्ध्नि न गृह्णाति योऽहंकारेण पामरः इत्युक्त्वा शंकरांशश्च ह्यगमच्छंकरालयम्
जो माणूस भक्तीने डोक्यावर घेत नाही, पण अहंकाराने घेतो, तो नीच ठरतो; असं सांगून शंकराचा अंश शंकराच्या निवासस्थानी गेला.
तत्स रम्भांतिके तिष्ठंश्चिक्षेप गजमस्तके
रंभाजवळ उभा राहून त्याने ते हत्तीच्या डोक्यावर ठेवले.