पुष्करं गच्छतं शीघ्रं भास्करं भजतं सुतौ
पुष्कराकडे वेगाने जात असताना, त्या दोन्ही मुलांनी सूर्यदेवाची भक्ती केली.
तौ निषेव्य दिनेशं तं नीरुजौ संबभूवतुः
त्या दिवसाच्या अधिपतीची सेवा केल्यानंतर, दोघेही आजारमुक्त झाले.
सर्वविघ्नहरं सारं विघ्नेशं विघ्ननाशनम्
जो सर्व अडथळे दूर करतो, जो सर्वांचा आधार आहे, जो विघ्नांचा स्वामी आणि अडथळ्यांचा नाश करणारा आहे.
नारद उवाच तेजसा विक्रमेणैव मत्प्रश्नं श्रोतुमर्हसि
नारद म्हणाले: तुझ्या तेजामुळे आणि पराक्रमामुळेच, तू माझा प्रश्न ऐकण्यास पात्र आहेस.
विघ्ननिघ्नस्य यद्विघ्नं श्रुतं तत्परमाद्भुतम्
विघ्नांचा नाश करणाऱ्यालाच अडथळा आला, हे मी ऐकले आणि ते फारच अद्भुत वाटले.
अधुना श्रोतुमिच्छामि परं सन्देहभञ्जनम्
आता मला ते ऐकायचे आहे जे सर्वात मोठा संशय दूर करते.
स्थितेष्वन्येषु बहुषु जन्तुष्वब्जभुवः पते
कमळातून जन्मलेल्या प्रभु, अनेक इतर जीवांमध्ये—
श्रीनारायण उवाच गोप्यं सर्वपुराणेषु वेदेषु च सुदुर्लभम्
श्रीनारायण म्हणाले: हे सर्व पुराणांमध्ये गुप्त आहे आणि वेदांमध्येही फार दुर्मिळ आहे.
तारणं सर्वदुःखानां कारणं सर्वसम्पदाम्
हे सर्व दुःखांतून तारून नेणारे आणि सर्व संपत्तीचे कारण आहे.
महालक्ष्म्याश्च चरितं सर्वमङ्गलमङ्गलम्
आणि हे महालक्ष्मीचे आचरण आहे, जे सर्व शुभांमध्ये सर्वात शुभ आहे.
शृणु तात प्रवक्ष्येऽहमितिहासं पुरातनम्
ऐक बाळा, आता मी तुला एक प्राचीन कथा सांगतो.
एकदैव महेन्द्रश्च पुष्पभद्रां नदीं ययौ
एकदा महेंद्र पुष्पभद्रा या नदीकाठी गेला.
तत्तीरेऽतिरहःस्थाने पुष्पोद्याने मनोहरे
त्या नदीच्या काठी, एक सुंदर फुलांच्या बागेत, दीर्घकाळ राहण्यासाठी योग्य असे ठिकाण होते.
भ्रमरध्वनिसंयुक्ते पुंस्कोकिलरुतश्रवे
जिथे मधमाशांचा गुंजन आणि कोकीळांचा आवाज भरून राहिला होता—
ददर्श रम्भां तत्रैव चन्द्रलोकात्समागताम्
तेथेच त्याने चंद्रलोकातून आलेली रंभा पाहिली.
इच्छन्तीमीप्सितां क्रीडां गच्छन्तीं मदनाश्रमम्
तिला हवी तशी क्रीडा करायची इच्छा होती आणि ती मदनाच्या आश्रमाकडे जात होती.
सुश्रोणीं सुदतीं श्यामां बिम्बाधरसरोरुहाम्
ती सुडौल कंबर असलेली, सुंदर दातांची, काळीशार वर्णाची, बिंब फळासारखी ओठांची आणि कमळासारखी होती.
सस्मितास्यशरच्चन्द्रां सुकटाक्षं च बिभ्रतीम्
तिच्या चेहऱ्यावर मंद हास्य होते, तो शरदचंद्रासारखा उजळ होता आणि तिची कटाक्षे फार आकर्षक होती.
वह्निशुद्धांशुकधरां रत्नभूषणभूषिताम्
तीने अग्नीत शुद्ध केलेले वस्त्र परिधान केले होते आणि रत्नांनी सजलेली होती.
नीलोत्पलदलश्यामकज्जलोज्जललोचनाम्
तिच्या डोळ्यांत काळ्या काजळाचा तेज होता आणि तिचा रंग निळ्या कमळाच्या पाकळ्यांसारखा होता.
अत्युन्नतं सुकठिनं पत्रराजिविराजितम्
तिची उरःस्थळी फार उंच, टणक आणि पानांच्या राजासारखी शोभिवंत होती.
सर्वशोभां सुवेषाढ्यां सुभगां सुरतोत्सुकाम्
ती सर्व प्रकारच्या सौंदर्याने नटलेली, सुंदर पोशाख घातलेली, भाग्यवान आणि प्रेमासाठी उत्सुक होती.
वरामप्सरसां रम्यामतीव स्थिरयौवनाम्
ती सर्व अप्सरांमध्ये श्रेष्ठ, अतिशय देखणी आणि सदैव तरुण होती.
दृष्ट्वा तामतिवेषाढ्यां तत्कटाक्षेण पीडितः
ती इतकी सुंदर पोशाखात पाहून, तिच्या कटाक्षाने तो व्याकुळ झाला.
इन्द्र उवाच मया दृष्टा हि सुचिरात्कल्याणि सुभगेऽधुना
इंद्र म्हणाला: सुंदर आणि भाग्यवती, मी तुला खूप दिवसांनी आज पाहतो आहे.
तवान्वेषणकर्त्ताऽहं श्रुत्वा वाचिकमग्रतः
तुझे नाव ऐकून, मीच तुला शोधायला आलो आहे.
सुवासितजलार्थी यः किमिच्छेत्पङ्किलं जलम्
जो सुगंधी पाण्याची इच्छा करतो, तो चिखलाचे पाणी का मागेल?
सुधार्थी न सुरामिच्छेद्दुग्धार्थी नाविलं जलम्
जो अमृताची इच्छा करतो, त्याला मद्य नको असते; जो दूध मागतो, त्याला अशुद्ध पाणी नको असते.
स्वर्गी च नरकं नेच्छेत्सुभोगी दुष्टभोजनम् विहाय रत्नाभरणं कोऽपीच्छेल्लोहभूषणम्
स्वर्गात राहणारा नरकाची इच्छा करत नाही; सुखभोगी माणूस वाईट अन्न नको म्हणतो. जो रत्नांची दागिने सोडतो, तो लोखंडाची दागिने कोणाला हवी असतील?
त्वां नाश्लिष्य महाविज्ञां कां मूढो गन्तुमिच्छति
तुझ्यासारख्या महान बुद्धिमानेला मिठी न मारता, कोण मूर्ख दुसरीकडे जाण्याची इच्छा करील?