श्वेतच्छत्रं रत्नमालां ददौ तस्मै जलेश्वरः
जलदेवतेने त्याला पांढरा छत्र आणि रत्नांची माळ दिली.
मनोयायिरथं सूर्य्यः सन्नाहं च मनोरमम् नानाशस्त्राण्युपायानि सर्वे देवा ददुर्मुदा
सूर्याने मनाने चालणारी रथ आणि सुंदर कवच दिलं; सर्व देवांनी आनंदाने विविध शस्त्रं आणि उपाय दिले.
कामशास्त्रं कामदेवो ददौ तस्मै मुदाऽन्वितः
कामदेवाने आनंदाने त्याला कामशास्त्र दिलं.
पार्वती सस्मिता हृष्टा परमानन्दमानसा
पार्वती हसत, आनंदित आणि परमानंदाने भरलेल्या मनाने,
बुद्धिं सुनिर्मलां शान्तिं तुष्टिं पुष्टिं क्षमां धृतिम्
शुद्ध बुद्धी, शांती, समाधान, पोषण, क्षमा आणि धैर्य दिलं.
प्रजापतिर्देवसेनां रत्नभूषणभूषिताम्
प्रजापतीने रत्नांच्या दागिन्यांनी सजलेली देवसेना दिली.
ददौ तस्मै वेदमन्त्रैर्विवाहविधिना स्वयम्
त्याने स्वतः वेदमंत्रांनी, विवाहविधीने, तिला त्याला दिलं.
अभिषिच्य कुमारं च सर्वे देवा ययुर्गृहम्
कुमाराचं अभिषेक करून सर्व देव आपापल्या घरी परतले.
नारायणं च ब्रह्माणं धर्मं तुष्टाव शंकरः
शंकराने नारायण, ब्रह्मा आणि धर्म यांची स्तुती केली.
प्रीत्या ययौ च शैलेन्द्रः सगणः शंकरार्चितः
शैलेंद्र आपल्या गणांसह आनंदाने निघून गेला; शंकराने त्याचा सन्मान केला होता.
परमानन्दसंयुक्तो देव्या सह महेश्वरः पुष्टिं ददौ विवाहेन गणेशाय महात्मने
महेश्वर देवीसोबत अत्यंत आनंदाने, विवाह करून गणेश या महात्म्याला समृद्धी दिली.
सुताभ्यां सगणैः सार्द्धं पार्वती हृष्टमानसा
पार्वती आपल्या दोन मुलांसह आणि त्यांच्या गणांसह अत्यंत आनंदी मनाने होती.
इत्येवं कथितं सर्वं कुमारस्याभिषेचनम्
अशा प्रकारे कुमाराच्या अभिषेकाची सर्व कथा सांगितली आहे.
पार्वतीपुत्रलाभश्च देवानां च समागमः
पार्वतीला पुत्रप्राप्ती आणि देवतांचा एकत्र येणं याचंही वर्णन केलं आहे.
नारद उवाच पृच्छामि त्वामहं किंचिदतिसन्देहवान्यतः
नारद म्हणाले: मला एक मोठा शंका आहे, म्हणून मी तुला काही विचारू इच्छितो.
सुतस्य त्रिदशेशस्य शंकरस्य महात्मनः
हा प्रश्न शंकर या देवताधिपतीच्या सुपुत्राबद्दल आहे.
परिपूर्णतमः श्रीमान्परमात्मा परात्परः
तो पूर्णत्वाने परिपूर्ण, तेजस्वी, सर्वश्रेष्ठ आत्मा आणि सर्वात उच्च आहे.
अहो भगवतस्तस्य मस्तकच्छेदनं विभो
हे प्रभो, त्या भगवंताचं डोकं कापलं कसं गेलं हे मला समजत नाही.
नारायण उवाच विघ्नेशस्य बभूवेदं विघ्नं येन च नारद
नारायण म्हणाले: नारद, विघ्नेशाला हा विघ्न कसा आला, ते मी तुला सांगतो.
एकदा शंकरः सूर्य्यं जघान परमष्टधा
एकदा शंकराने सूर्याला मारून त्याचे अनेक तुकडे केले.
श्रीसूर्य्योऽमोघशूलेनाशनितुल्येन तेजसा
ते तेजस्वी सूर्य, वज्रासारख्या तेजाने आणि अचूक भाल्याने युक्त होते.
ददर्श कश्यपः पुत्रं मृतमुत्तानलोचनम्
कश्यपाने आपला मुलगा मृतावस्थेत, डोळे वर वळलेले, पाहिला.
हाहाकारं सुराश्चक्रुर्विलेपुर्भयकातराः
देवतांनी हंबरडा फोडला आणि घाबरून रडू लागले.
निष्प्रभं तनयं दृष्ट्वा चाशपत्कश्यपः शिवम्
आपला तेज हरवलेला मुलगा पाहून कश्यपाने शिवाला शाप दिला.
मत्पुत्रस्य यथा वक्षश्छिन्नं शूलेन तेऽद्य वै
जसा आज माझ्या मुलाच्या छातीला तुझ्या भाल्याने भेदलं तसंच—
शिवश्च गलितक्रोधः क्षणेनैवाशुतोषकः
शिवाचा राग क्षणात शांत झाला, कारण तो सहज प्रसन्न होतो.
ब्रह्मविष्णुमहेशानामंशश्च त्रिगुणात्मकः
तो ब्रह्मा, विष्णु आणि महेश यांचा अंश असून, त्याच्यात तीन गुणांचा स्वभाव आहे.
ननाम पितरं भक्त्या शंकरं भक्तवत्सलः
तो भक्तवत्सल आपल्या वडिलांना भक्तीभावाने वंदन करतो.
विषयान्नैव जग्राह कोपेनैवमुवाच ह
त्याने कोणतेही भोग स्वीकारले नाहीत आणि रागाने असे बोलला.
सर्वं तुच्छमनित्यं च नश्वरं चेश्वरं विना
ईश्वराशिवाय सर्व काही तुच्छ, क्षणभंगुर आणि नाशवंत आहे.