पूर्णकुम्भजलैर्व्याप्तं सिक्तं चन्दनवारिभिः
पाण्याने भरलेले कलश, चंदनाच्या पाण्याने शिंपलेले,
नटनर्त्तकवेश्यानामुत्सवैः संकुलं सदा
नेहमीच नर्तक, नट आणि वेश्यांच्या उत्सवांनी गजबजलेलं.
पतिपुत्रवतीभिश्च साध्वीभिश्च समन्वितम्
पतिव्रता आणि पुत्रप्रेमी अशा सती स्त्रियांमध्ये ती वेढलेली होती.
अरुन्धतीमहल्यां च दितिं तारां मनोरमाम्
अरुंधती, अहल्या, दिती, तारा आणि मनोहर अशी मनोहरमाही तिथे होत्या.
अनसूयां तथा स्वाहां संज्ञां वरुणकामिनीम्
अनसूया, तसेच स्वाहा, संज्ञा आणि वरुणाची प्रिय अशी स्त्रीही तिथे होती.
तामेकपाटलामेकपर्णां मैनाककामिनीम्
एकीने फक्त लाल वस्त्र नेसले होते, दुसरीने फक्त एक पान नेसले होते, आणि तिसरी मैनाकाची प्रिय होती.
रम्भा तिलोत्तमा मेना घृताची मोहिनी शुभा
रंभा, तिलोत्तमा, मेना, घृताची आणि शुभ अशी मोहिनीही तिथे होत्या.
कदम्बमाला सुरसा वनमाला च सुन्दरी
कदंबमाला, सुरसा, वनमाला आणि सुंदर अशी स्त्रीही तिथे होती.
संगीतनर्त्तनपराः सस्मिता वेषसंयुताः
त्या सर्व गायन आणि नृत्यात मग्न, हसतमुख आणि विविध वेशभूषेत सजलेल्या होत्या.
देवाश्च मुनयः शैला गन्धर्वाः किन्नरास्तथा
देव, ऋषी, पर्वत, गंधर्व आणि किंनरही तिथे उपस्थित होते.
नानाप्रकारवाद्यैश्च रुद्रैर्वा पार्षदैः सह
नानाविध वाद्यांसह, रुद्र किंवा त्यांच्या पार्षदांसोबत ते सर्व आले.
अथ शक्तिधरो हृष्टो दृष्ट्वा ऽऽरात्पार्वतीं तदा
मग शक्तिशाली आणि आनंदी असा तो, त्या वेळी पार्वतीला पाहून प्रसन्न झाला.
तं पद्माप्रमुखं देवीगणं च मुनिकामिनीम्
पद्मादेवीच्या नेतृत्वाखालील देव्या आणि ऋषीप्रिय स्त्रियांचा तो समुदायही तिथे होता.
कार्त्तिकेयं शिवा दृष्ट्वा क्रोडे कृत्वा चुचुम्ब च
शिवा देवीने कार्तिकेयाला पाहून त्याला मांडीवर घेतले आणि प्रेमाने चुंबन दिले.
पार्वतीप्रमुखा देव्यस्तथा देवश्च शङ्करः
पार्वतीच्या नेतृत्वाखालील देव्या आणि शंकर देवही तिथे होते.
कुमारः स गणैः सार्द्धमागत्य च शिवालयम्
तो कुमार आपल्या गणांसह शिवाच्या निवासस्थानी आला.
रत्नसिंहासनस्थं च रत्नभूषणभूषितम्
रत्नांनी मढवलेल्या सिंहासनावर बसलेला, रत्नांच्या दागिन्यांनी सजलेला तो होता.
ईषद्धास्यं प्रसन्नास्यं भक्तानुग्रहकारकम्
त्याच्या चेहऱ्यावर हलके हास्य, प्रसन्नता आणि भक्तांवर कृपा करणारा भाव होता.
तं दृष्ट्वा जगतां नाथं भक्तिनम्रात्मकन्धरः
संपूर्ण जगाचा स्वामी पाहून, भक्तिभावाने सर्वांनी आपली मान वाकवली.
विधिं धर्मं च देवांश्च मुनीन्द्रांश्च मुदाऽन्वितान्
ब्रह्मा, धर्म, देव आणि प्रमुख ऋषी आनंदाने भरून गेले.
पृथक्संभाष्य सर्वांश्चाप्युवास कनकासने
प्रत्येकाशी वेगळं बोलून त्यांना सोन्याच्या आसनांवर बसवलं.
नारायण उवाच रत्नसिंहासने रम्ये वासयामास षण्मुखम्
नारायण म्हणाले—रत्नांनी सजवलेल्या सुंदर सिंहासनावर त्याने षण्मुखाला बसवलं.
नानाविधानि वाद्यानि कांस्यतालादिकानि च
वेगवेगळ्या वाद्यांचा, कांस्यतालांसह, गजर झाला.
वेदमन्त्राभिषिक्तैश्च सर्वर्तीर्थोदपूर्णकैः
वेदमंत्रांनी पवित्र केलेल्या, सर्व तीर्थांच्या पाण्याने भरलेल्या कलशांनी,
सद्रत्नसारखचितं किरीटं मङ्गलाङ्गदे
उत्तम रत्नांनी जडवलेलं मुकुट आणि मंगल दागिने,
वह्निशुद्धांशुके दिव्ये क्षीरोदार्णवसम्भवम्
अग्नीत शुद्ध झालेलं, क्षीरसागरातून उत्पन्न झालेलं दिव्य वस्त्र,
ब्रह्मा ददौ यज्ञसूत्रं वेदा वै वेदमातरम्
ब्रह्मदेवाने यज्ञसूत्र आणि वेद, म्हणजे ज्ञानाची जननी, दिली.
कमण्डलुं च ब्रह्मास्त्रं विद्यां वै वैरिमर्दिनीम्
त्याने कमंडलू, ब्रह्मास्त्र आणि शत्रूंना जिंकणारी विद्या दिली.
परं मृत्युञ्जयं ज्ञानं सर्वशास्त्रावबोधनम्
मृत्यूवर विजय मिळवण्याचं श्रेष्ठ ज्ञान आणि सर्व शास्त्रांचं आकलन दिलं.
योगतत्त्वं सिद्धितत्त्वं ब्रह्मज्ञानं सुदुर्लभम् संहारास्त्रविनिक्षेपं तत्संहारे ददौ शिवः
योगाचं तत्त्व, सिद्धीचं तत्त्व, दुर्मिळ ब्रह्मज्ञान आणि संहारासाठीची अस्त्रं—हे सर्व शंकराने संहारासाठी दिलं.