कृष्णायत्तं च तद्दैवं स च दैवात्परस्ततः
ते दैव कृष्णावर अवलंबून आहे, आणि तो दैवापेक्षाही श्रेष्ठ आहे.
दैवं वर्द्धयितुं शक्तः क्षयं कर्त्तुं स्वलीलया
तो आपल्या इच्छेने दैव वाढवू शकतो किंवा नष्ट करू शकतो.
तस्माद्भजत गोविन्दं मोहं त्यजत दुःखदम्
म्हणून गोविंदाची भक्ती करा आणि दुःख देणारा मोह सोडा.
परमानन्दजननं मोहजालनिकृन्तनम्
तो परमआनंद देतो आणि मोहाचे जाळे छेदतो.
कोऽहं भवाब्धौ युष्माकं का वा यूयं ममात्मिकाः
या संसारसागरात मी कोण आणि तुम्ही माझे कोणते नातेवाईक?
संश्लेषं वा वियोगं वा सर्वमीश्वरचिन्तया
एकत्र येणे किंवा वेगळे होणे, सर्व काही ईश्वराच्या इच्छेनेच घडते.
जलबुद्बुदवत्सर्वमनित्यं च जगत्त्रयम्
तीनही जग पाण्यातील फुग्यांसारखी नश्वर आहेत.
सन्तस्तत्र न लिप्यन्ते वायुवत्कृष्णचेतसः
ज्यांचे मन कृष्णावर स्थिर आहे, असे ज्ञानी लोक वाऱ्यासारखे असक्त राहतात.
इत्येवमुक्त्वा ता नत्वा सार्द्धं शङ्करपार्षदैः
असे म्हणून, त्याने शंकराच्या सेवकांसह वंदन केले.
एतस्मिन्नन्तरे तत्र ददर्श रथमुत्तमम्
तेवढ्यात त्याने तिथे एक सुंदर रथ पाहिला.
सद्रत्नसाररचितं माणिक्येन विराजितम्
तो मौल्यवान रत्नांनी बनवलेला आणि माणिकांनी सजवलेला होता.
मणीन्द्रदर्पणः श्वेतचामरैरतिदीपितम्
त्याची शोभा शुभ्र चामरांनी आणि तेजस्वी रत्नांच्या आरशाने अधिक खुलली होती.
शतचक्रं सुविस्तीर्णं मनोयायि मनोहरम्
शंभर चाकांचे, विस्तीर्ण, मनमोहक आणि इच्छेनुसार चालणारे ते वाहन होते.
समारुहन्तं यानं ता हृदयेन विदूयता
जेव्हा ते त्या वाहनावर चढले, तेव्हा त्यांचे हृदय दुःखाने भरून आले.
दृष्ट्वा च स्वपुरः स्कन्दं स्तंभिताश्चातिशोकतः
स्कंदाला समोर पाहून त्या सर्वजणी फार दुःखाने स्तब्ध झाल्या.
कृत्तिका ऊचुः विहायास्मान्क्व यासि त्वं नायं धर्म्मस्तवाधुना
कृत्तिका म्हणाल्या, "आम्हाला सोडून तू कुठे चाललास? हे तुझं कर्तव्य नाही आता."
स्नेहेन वर्द्धितोऽस्माभिः पुत्रोऽस्माकं स्वधर्मतः
आम्ही प्रेमाने तुला वाढवलं, तू आमचा मुलगा आहेस, आमच्या स्वभावानुसार.
इत्युक्त्वा कृत्तिकाः सर्वाः कृत्वा वक्षसि तं सुतम्
असं म्हणून सगळ्या कृत्तिका त्या मुलाला आपल्या छातीशी धरून उभ्या राहिल्या.
कुमारो बोधयित्वा ता अध्यात्मवचनेन वै
मुलाने त्यांना आत्मज्ञानाच्या शब्दांनी जागं केलं.
पूर्णकुम्भं द्विजं वेश्यां शुक्लधान्यानि दर्पणम्
पूर्ण पाण्याचा कलश, ब्राह्मण, वेश्या, पांढरी धान्यं आणि आरसा,
वृषं गजेन्द्रं तुरगं ज्वलदग्निं सुवर्णकम्
बैल, हत्तींचा राजा, घोडा, जळणारी आग आणि सोनं,
पतिपुत्रवतीं नारीं प्रदीपं मणिमुत्तमम्
पती आणि मुलगा असलेली स्त्री, दिवा आणि उत्तम रत्न—
ददर्शैतानि वस्तूनि मङ्गलानि पुरो मुने
ही सगळी शुभ चिन्हं त्याने समोर पाहिली, हे मुनी.
राजहंसं मयूरं च खञ्जनं च शुकं पिकम्
राजहंस, मोर, खंजन, पोपट आणि कोकिळ,
कृष्णसारं च सुरभिं चमरीं श्वेतचामरम्
काळवीट, सुरभी गाय, चामरी आणि पांढरं चामर,
नानाप्रकारवाद्यं चाप्यश्रौषीन्मंगलध्वनिम्
त्याने वेगवेगळ्या वाद्यांचा मंगल ध्वनीही ऐकला.
दृष्ट्वा श्रुत्वा मङ्गलं स ह्यगमत्तातमन्दिरम्
ही सगळी शुभ चिन्हं पाहून आणि ऐकून तो वडिलांच्या घरी गेला.
कुमारः प्राप्य कैलासं न्यग्रोधाक्षयमूलके
तो कुमार कैलासावर पोहोचला, अजरामर वडाच्या झाडाखाली.
पार्वती मंगलं कृत्वा राजमार्गं मनोहरम्
पार्वतीने शुभ तयारी करून राजमार्ग सुंदर सजवला.
रम्भास्तम्भसमूहैश्च पट्टसूत्रांशुकैस्तथा
केळीच्या खांबांच्या गाठी, रेशमी दोर आणि सुंदर वस्त्रांनी,