तासामहं पोष्यपुत्रो मदम्बाः पोषणादिमाः
त्यांच्यात मी पोसलेला पुत्र आहे; माझ्या माताच मला पोषण करणाऱ्या आणि सांभाळ करणाऱ्या आहेत.
न गर्भजोऽहं शैलेन्द्रकन्याया नन्दिकेश्वर
नंदिकेश्वर, मी शैलराजकन्येच्या गर्भातून जन्मलेलो नाही.
स्तनदात्री गर्भधात्री भक्ष्यदात्री गुरुप्रिया
जी दुध देते, जी पोटात वाढवते, जी अन्न देते, जी गुरूला प्रिय आहे—
सगर्भकन्या भगिनी पुत्रपत्नी प्रियाप्रसूः
गर्भवती कन्या, बहीण, पुत्राची पत्नी, आणि प्रिय जी संततीला जन्म देते—
मातुः पितुश्च भगिनी मातुलानी तथैव च
आई-वडिलांची बहीण आणि मामा यांच्या पत्नी—
इमाश्च सर्वसिद्धिज्ञाः परमैश्वर्य्यसंयुताः
या सर्व स्त्रिया सर्व सिद्धी जाणणाऱ्या आणि परम ऐश्वर्याने युक्त आहेत.
विष्णुना प्रेरितस्त्वं च शम्भोः पुत्रसमो महान्
विष्णूच्या प्रेरणेने तू चालतोस आणि शंकराच्या पुत्रासारखा महान आहेस.
नारायण उवाच उवाच किंचिद्युक्तं च वचनं शङ्करात्मजः
नारायण म्हणाले — शंकराचा पुत्र काही शब्द बोलला.
कार्तिकेय उवाच मातरं बन्धुवर्गांश्चाप्याज्ञां मे दत्त मातरः
कार्तिकेय म्हणाला — आई, मला तुझी आणि माझ्या नातलगांची परवानगी दे.
दैवाधीनं जगत्सर्वं जन्म कर्म शुभावहम्
संपूर्ण जग दैवावर अवलंबून आहे; जन्म आणि कर्म हे शुभ घडवतात.
कृष्णायत्तं च तद्दैवं स च दैवात्परस्ततः
ते दैव कृष्णावर अवलंबून आहे, आणि तो दैवापेक्षाही श्रेष्ठ आहे.
दैवं वर्द्धयितुं शक्तः क्षयं कर्त्तुं स्वलीलया
तो आपल्या इच्छेने दैव वाढवू शकतो किंवा नष्ट करू शकतो.
तस्माद्भजत गोविन्दं मोहं त्यजत दुःखदम्
म्हणून गोविंदाची भक्ती करा आणि दुःख देणारा मोह सोडा.
परमानन्दजननं मोहजालनिकृन्तनम्
तो परमआनंद देतो आणि मोहाचे जाळे छेदतो.
कोऽहं भवाब्धौ युष्माकं का वा यूयं ममात्मिकाः
या संसारसागरात मी कोण आणि तुम्ही माझे कोणते नातेवाईक?
संश्लेषं वा वियोगं वा सर्वमीश्वरचिन्तया
एकत्र येणे किंवा वेगळे होणे, सर्व काही ईश्वराच्या इच्छेनेच घडते.
जलबुद्बुदवत्सर्वमनित्यं च जगत्त्रयम्
तीनही जग पाण्यातील फुग्यांसारखी नश्वर आहेत.
सन्तस्तत्र न लिप्यन्ते वायुवत्कृष्णचेतसः
ज्यांचे मन कृष्णावर स्थिर आहे, असे ज्ञानी लोक वाऱ्यासारखे असक्त राहतात.
इत्येवमुक्त्वा ता नत्वा सार्द्धं शङ्करपार्षदैः
असे म्हणून, त्याने शंकराच्या सेवकांसह वंदन केले.
एतस्मिन्नन्तरे तत्र ददर्श रथमुत्तमम्
तेवढ्यात त्याने तिथे एक सुंदर रथ पाहिला.
सद्रत्नसाररचितं माणिक्येन विराजितम्
तो मौल्यवान रत्नांनी बनवलेला आणि माणिकांनी सजवलेला होता.
मणीन्द्रदर्पणः श्वेतचामरैरतिदीपितम्
त्याची शोभा शुभ्र चामरांनी आणि तेजस्वी रत्नांच्या आरशाने अधिक खुलली होती.
शतचक्रं सुविस्तीर्णं मनोयायि मनोहरम्
शंभर चाकांचे, विस्तीर्ण, मनमोहक आणि इच्छेनुसार चालणारे ते वाहन होते.
समारुहन्तं यानं ता हृदयेन विदूयता
जेव्हा ते त्या वाहनावर चढले, तेव्हा त्यांचे हृदय दुःखाने भरून आले.
दृष्ट्वा च स्वपुरः स्कन्दं स्तंभिताश्चातिशोकतः
स्कंदाला समोर पाहून त्या सर्वजणी फार दुःखाने स्तब्ध झाल्या.
कृत्तिका ऊचुः विहायास्मान्क्व यासि त्वं नायं धर्म्मस्तवाधुना
कृत्तिका म्हणाल्या, "आम्हाला सोडून तू कुठे चाललास? हे तुझं कर्तव्य नाही आता."
स्नेहेन वर्द्धितोऽस्माभिः पुत्रोऽस्माकं स्वधर्मतः
आम्ही प्रेमाने तुला वाढवलं, तू आमचा मुलगा आहेस, आमच्या स्वभावानुसार.
इत्युक्त्वा कृत्तिकाः सर्वाः कृत्वा वक्षसि तं सुतम्
असं म्हणून सगळ्या कृत्तिका त्या मुलाला आपल्या छातीशी धरून उभ्या राहिल्या.
कुमारो बोधयित्वा ता अध्यात्मवचनेन वै
मुलाने त्यांना आत्मज्ञानाच्या शब्दांनी जागं केलं.
पूर्णकुम्भं द्विजं वेश्यां शुक्लधान्यानि दर्पणम्
पूर्ण पाण्याचा कलश, ब्राह्मण, वेश्या, पांढरी धान्यं आणि आरसा,