इन्द्रः स्वकर्मणा कीटयोनौ जन्म लभेत्सति
इंद्रही आपल्या कर्मामुळे किड्याच्या योनीत जन्म घेऊ शकतो.
सिंहोऽपि मक्षिकां हन्तुमक्षमः प्राक्तनं विना
सिंहसुद्धा पूर्वीचा काही कारण नसताना माशी मारू शकत नाही.
सुखं दुःख भयं शोकमानन्दं कर्मणः फलम्
सुख, दुःख, भीती, शोक आणि आनंद हे सर्व कर्माचेच फळ आहे.
इहैव कर्मणो भोगः परत्र च शुभाशुभैः
इथेच आणि पुढच्या जन्मातही, चांगल्या व वाईट कर्मांमुळे फळांचा भोग येतो.
कर्मणः फलदाता च विधाता च विधेरपि
तोच कर्माचे फळ देणारा आहे आणि नियतीलाही नियोजन करणारा आहे.
संहर्तुरपि संहर्त्ता पातुः पाता परात्परः
तोच संहार करणाऱ्याचाही संहार करणारा, रक्षण करणाऱ्याचा रक्षक, आणि सर्वश्रेष्ठ आहे.
वयं यस्य कलाः पुंसो ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः
आम्ही ब्रह्मा, विष्णू आणि महेश हे त्या पुरुषाच्या केवळ अंश आहोत.
कलांशाः केऽपि तद्धर्मे कलाशांशाश्च केचन
काही जण त्याच्या अंशांचेही अंश आहेत, आणि काही त्याहूनही पुढे त्याच्या धर्मानुसार अंशांचे अंश आहेत.
श्रीविष्णोर्वचनं श्रुत्वा परितुष्टा च पार्वती
श्रीविष्णूंची वचने ऐकून पार्वती खूप आनंदी झाली.
तुष्टाव पार्वती तुष्टा प्रेरिता शंकरेण च
शंकरांनी प्रेरणा दिल्यामुळे आनंदलेल्या पार्वतीने स्तुती केली.
आशिषं युयुजे विष्णुः शिशुं च शिशुमातरम्
विष्णूंनी त्या बाळाला आणि त्याच्या आईला आशीर्वाद दिला.
ब्रह्मा ददौ स्वमुकुटं धर्मो वै रत्नभूषणम्
ब्रह्मांनी आपला मुकुट दिला आणि धर्माने रत्नांनी सजवलेली अलंकार दिली.
तुष्टाव तं महादेवश्चात्यन्तं हृष्टमानसः
महादेव अत्यंत आनंदी मनाने त्याची स्तुती करू लागले.
अश्वानां च गजानां च सहस्राणि शतानि च
शेकडो हजारो घोडे आणि हत्ती देण्यात आले.
हिमालयश्च संतुष्टो हृष्टा देवाश्च तत्र वै
हिमालय समाधानी झाला आणि तिथले देवता आनंदित झाले.
ब्राह्मणान्भोजयामास कारयामास मङ्गलम्
त्याने ब्राह्मणांना जेवू घातले आणि मंगलकार्य घडवले.
शनिं संलज्जितं दृष्ट्वा पार्वती कोपशालिनी
शनी लाजलेला पाहून पार्वती रागाने बोलली.
दृष्ट्वा शप्तं शनिं सूर्य्यः कश्यपश्च यमस्तथा
शनीला शाप दिल्याचे पाहून सूर्य, कश्यप आणि यम यांनीही तशीच प्रतिक्रिया दिली.
रक्ताक्षास्ते रक्तमुखाः कोपप्रस्फुरिताधराः
त्यांच्या डोळ्यांत रक्त उतरले, तोंड लाल झाले आणि रागाने ओठ थरथरले.
ब्रह्मा तान्बोधयामास विष्णुना प्रेरितः सुरैः
विष्णू आणि देवतांनी सुचविल्यामुळे ब्रह्मांनी त्यांना शांत करण्याचा प्रयत्न केला.
ब्रह्माणमूचुस्ते तत्र क्रमेण समयोचितम्
तेथे त्यांनी योग्य क्रमाने आणि पद्धतीने ब्रह्मांशी बोलले.
कश्यप उवाच बालं ददर्श यत्नेन तस्य वै मातुराज्ञया
कश्यप म्हणाले: त्याच्या आईच्या आज्ञेने त्याने काळजीपूर्वक बाळाकडे पाहिले.
श्रीसूर्य्य उवाच यत्पुत्रोऽतिप्रयत्नेन ह्यपश्यत्पार्वतीसुतम्
सूर्य म्हणाले: माझ्या मुलाने खूप प्रयत्न करून पार्वतीच्या मुलाकडे पाहिले.
यथा निरपराधेन मत्पुत्रं सा शशाप ह
माझा मुलगा निरपराध असतानाही तिने त्याला शाप दिला कसा?
यम उवाच वयं शपामः कोऽधर्मो जिघांसोश्च विहिंसने
यम म्हणाले: जर आपण शाप दिला, तर त्यात कोणता अधर्म किंवा इतरांना दुखावण्याचा हेतू आहे?
ब्रह्मोवाच सर्वेषां वचनेनैव क्षन्तुमर्हन्तु साधवः
ब्रह्मा म्हणाले: सर्वांच्या म्हणण्यावरून सज्जनांनी क्षमा करावी.
दुर्गे दत्त्वा त्वमाज्ञां च पुत्रदर्शनहेतवे
किल्ल्यात तुझ्या मुलाची भेट व्हावी म्हणून तुला परवानगी दिली.
इत्युक्त्वा शनिमादाय बोधयित्वा च पार्वतीम्
असं म्हणून त्यांनी शनिला सोबत घेतलं आणि पार्वतीला जागं केलं.
बभूव पार्वती तुष्टा ब्रह्मणो वचनान्मुने
ब्राह्मदेवांच्या शब्दांमुळे पार्वती आनंदी झाली, हे ऋषी.
उवाच पार्वती तत्र सन्तुष्टा तं शनैश्चरम्
तेथे समाधानी पार्वतीने शनैश्चराशी बोलली.