विषण्णमानसः पूर्वं शुष्ककण्ठौष्ठतालुकः
पूर्वी त्याचं मन खिन्न होतं, आणि त्याचा घसा, ओठ, तालू कोरडे पडले होते.
शनेश्च दृष्टिमात्रेण चिच्छिदे मस्तकं मुने
म्हणून, शनीच्या फक्त नजरेनेच, त्या मुलाचं डोकं उडालं, हे ऋषी.
तस्थौ च पार्वतीक्रोडे तत्सर्वाङ्गं सलोहितम्
आणि ते रक्तबंबाळ शरीर पार्वतीच्या मांडीवरच राहिलं.
मूर्च्छा संप्राप सा देवी विलप्य च भृशं मुहुः
ती देवी बेशुद्ध पडली आणि ती फार दुःखाने पुन्हा पुन्हा आक्रोश करू लागली.
विस्मितास्ते सुराः सर्वे चित्रपुत्तलिका यथा
सर्व देव आश्चर्यचकित झाले, जणू रंगवलेल्या बाहुल्यांसारखे.
तान्सर्वान्मूर्च्छितान्दृष्ट्वैवारुह्य गरुडं हरिः
सर्वजण बेशुद्ध पडलेले पाहून, हरिने गरुडावर आरूढ झाला.
पुष्पभद्रानदीतीरे ह्यपश्यत्कानने स्थितम्
पुष्पभद्रा नदीच्या काठी, त्याने जंगलात एक उभा असलेला पाहिला.
तथोदक्छिरसं रम्यं मूर्च्छितं सुरतश्रमात्
तेथे त्याने पाण्यात डोकं ठेवून, रमणाच्या थकव्याने बेशुद्ध पडलेला सुंदर हत्ती पाहिला.
शीघ्रं सुदर्शनेनैव चिच्छिदे तच्छिरो मुदा
मग त्याने जलदपणे सुदर्शनचक्राने आनंदाने त्या हत्तीचं डोकं छाटलं.
गजच्छिन्नाङ्गविक्षेपात्प्रबोधं प्राप्य हस्तिनी रुरोद शावकैः सार्द्धं सा विलप्य शुचातुरा
हत्तीणीनं आपलं अंग छाटल्याचा धक्का बसून शुद्धीवर येताच, ती आपल्या पिल्लांसह दुःखाने रडू लागली.
तुष्टाव कमलाकान्तं शान्तं सस्मितमीश्वरम् गरुडस्थं जगत्कान्तं भ्रामयन्तं सुदर्शनम्
तिने लक्ष्मीच्या प्रिय श्रीहरीचे, शांत, हसतमुख, गरुडावर विराजमान, जगाचा आनंद असलेल्या, सुदर्शन चक्र फिरवणाऱ्या प्रभूचे स्तुती केली.
निषेकं खण्डितुं शक्तं निषेकजनकं विभुम्
ते सर्वशक्तिमान प्रभू गर्भधारणेचा नाश करू शकतात आणि गर्भधारणेचे मूळही आहेत.
प्रभुस्तत्स्तवनात्तुष्टस्तस्यै विप्र वरं ददौ
त्या स्तुतीमुळे प्रसन्न होऊन प्रभूंनी तिला वर दिला, हे ब्राह्मण.
जीवयामास तं तत्र ब्रह्मज्ञानेन सर्ववित्
त्या ठिकाणी, सर्वज्ञानी प्रभूंनी ब्रह्मज्ञानाच्या सामर्थ्याने त्याला पुन्हा जिवंत केले.
त्वं जीवाकल्पपर्य्यन्तं परिवारैः समं गज
हे गजेंद्रा, तू आणि तुझे सर्व सोबती जीवांच्या युगाच्या शेवटपर्यंत जिवंत राहाल.
आहृत्य पार्वतीहस्ताद्बालं कृत्वा स्ववक्षसि
पार्वतीच्या हातातून बाळ उचलून, त्याला आपल्या छातीवर ठेवले.
ब्रह्मस्वरूपो भगवान्ब्रह्मज्ञानेन लीलया
भगवान, जे ब्रह्मस्वरूप आहेत, त्यांनी ब्रह्मज्ञान आणि आपल्या लीलेने—
पार्वतीं बोधयित्वा तु कृत्वा क्रोडे च तं शिशुम्
पार्वतीला समजावून सांगून, त्यांनी ते बाळ तिच्या मांडीवर ठेवले.
विष्णुरुवाच जगद्बुद्धिस्वरूपाऽसि त्वं न जानासि किं शिव
विष्णू म्हणाले: तूच या जगाच्या बुद्धीचे मूर्तिमंत रूप आहेस, हे शिवा, तुला हे माहीत नाही का?
कल्पकोटिशतं भोगी जीविनां तत्स्वकर्मणा
शंभर कोटी कल्पांपर्यंत सर्व जीव आपापल्या कर्मानुसार फळांचा उपभोग घेतात.
इन्द्रः स्वकर्मणा कीटयोनौ जन्म लभेत्सति
इंद्रही आपल्या कर्मामुळे किड्याच्या योनीत जन्म घेऊ शकतो.
सिंहोऽपि मक्षिकां हन्तुमक्षमः प्राक्तनं विना
सिंहसुद्धा पूर्वीचा काही कारण नसताना माशी मारू शकत नाही.
सुखं दुःख भयं शोकमानन्दं कर्मणः फलम्
सुख, दुःख, भीती, शोक आणि आनंद हे सर्व कर्माचेच फळ आहे.
इहैव कर्मणो भोगः परत्र च शुभाशुभैः
इथेच आणि पुढच्या जन्मातही, चांगल्या व वाईट कर्मांमुळे फळांचा भोग येतो.
कर्मणः फलदाता च विधाता च विधेरपि
तोच कर्माचे फळ देणारा आहे आणि नियतीलाही नियोजन करणारा आहे.
संहर्तुरपि संहर्त्ता पातुः पाता परात्परः
तोच संहार करणाऱ्याचाही संहार करणारा, रक्षण करणाऱ्याचा रक्षक, आणि सर्वश्रेष्ठ आहे.
वयं यस्य कलाः पुंसो ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः
आम्ही ब्रह्मा, विष्णू आणि महेश हे त्या पुरुषाच्या केवळ अंश आहोत.
कलांशाः केऽपि तद्धर्मे कलाशांशाश्च केचन
काही जण त्याच्या अंशांचेही अंश आहेत, आणि काही त्याहूनही पुढे त्याच्या धर्मानुसार अंशांचे अंश आहेत.
श्रीविष्णोर्वचनं श्रुत्वा परितुष्टा च पार्वती
श्रीविष्णूंची वचने ऐकून पार्वती खूप आनंदी झाली.
तुष्टाव पार्वती तुष्टा प्रेरिता शंकरेण च
शंकरांनी प्रेरणा दिल्यामुळे आनंदलेल्या पार्वतीने स्तुती केली.