हरेः पादं ध्यायमानं पश्यन्ती मदमोहिता
मी हरिच्या पायांचे ध्यान करत असताना, तिने मला पाहिले आणि ती कामाने मोहित झाली.
शशाप मामपश्यन्तमृतुनाशाच्च कोपतः
मी तिच्याकडे पाहिले नाही म्हणून, तिने रागाने मला शाप दिला आणि ऋतूच नष्ट केला.
न दृष्टाऽहं त्वया येन न कृतं ह्यृतुरक्षणम् त्वया दृष्टं च यद्वस्तु मूढ सर्वं विनश्यति
माझं दर्शन तू केलं नाहीस, म्हणून योग्य काळात गर्भधारणाही केली नाहीस. आणि, अरे मूर्खा, ज्या ज्या गोष्टींना तू पाहिलंस, त्या सगळ्या नष्ट झाल्या.
अहं च विरतो ध्यानात्तोषयंस्तां तदा सतीम्
मग मी ध्यानातून उठलो आणि त्या सती स्त्रीचं समाधान केलं.
तेन मातर्न पश्यामि किञ्चिद्वस्तु स्वचक्षुषा
म्हणूनच, आई, मी माझ्या डोळ्यांनी काहीच पाहत नाही.
शनैश्चरवचः श्रुत्वा चाहसत्पार्वती मुने
शनीचं बोलणं ऐकून पार्वती हसली, हे ऋषी.
नारायण उवाच ईश्वरेच्छावशीभूतं जगदेवेत्युवाच ह
नारायण म्हणाले : हे जग सर्वस्वी ईश्वराच्या इच्छेवर चालतं.
सा च देवी दैववशा शनिं प्रोवाच कौतुकात्
ती देवीही दैवाच्या प्रेरणेने, कुतूहलाने शनिला म्हणाली.
पार्वत्या वचनं श्रुत्वा शनिर्मेने हृदा स्वयम् यदि बालो मया दृष्टस्तस्य विघ्नो भवेद्ध्रुवम्
पार्वतीचं बोलणं ऐकून शनीच्या मनात आलं, 'मी जर त्या मुलाला पाहिलं, तर त्याच्यावर नक्कीच संकट येईल.'
अन्यथा सुप्रशस्तं च पुरतः स्वात्मरक्षणम् बालं द्रष्टुं मनश्चक्रे न तु तन्मातरं शनिः
नाहीतर, आधीच आपली काळजी घेणं फारच शुभ आहे. शनीने ठरवलं की तो फक्त त्या मुलाला पाहील, त्याच्या आईला नाही.
विषण्णमानसः पूर्वं शुष्ककण्ठौष्ठतालुकः
पूर्वी त्याचं मन खिन्न होतं, आणि त्याचा घसा, ओठ, तालू कोरडे पडले होते.
शनेश्च दृष्टिमात्रेण चिच्छिदे मस्तकं मुने
म्हणून, शनीच्या फक्त नजरेनेच, त्या मुलाचं डोकं उडालं, हे ऋषी.
तस्थौ च पार्वतीक्रोडे तत्सर्वाङ्गं सलोहितम्
आणि ते रक्तबंबाळ शरीर पार्वतीच्या मांडीवरच राहिलं.
मूर्च्छा संप्राप सा देवी विलप्य च भृशं मुहुः
ती देवी बेशुद्ध पडली आणि ती फार दुःखाने पुन्हा पुन्हा आक्रोश करू लागली.
विस्मितास्ते सुराः सर्वे चित्रपुत्तलिका यथा
सर्व देव आश्चर्यचकित झाले, जणू रंगवलेल्या बाहुल्यांसारखे.
तान्सर्वान्मूर्च्छितान्दृष्ट्वैवारुह्य गरुडं हरिः
सर्वजण बेशुद्ध पडलेले पाहून, हरिने गरुडावर आरूढ झाला.
पुष्पभद्रानदीतीरे ह्यपश्यत्कानने स्थितम्
पुष्पभद्रा नदीच्या काठी, त्याने जंगलात एक उभा असलेला पाहिला.
तथोदक्छिरसं रम्यं मूर्च्छितं सुरतश्रमात्
तेथे त्याने पाण्यात डोकं ठेवून, रमणाच्या थकव्याने बेशुद्ध पडलेला सुंदर हत्ती पाहिला.
शीघ्रं सुदर्शनेनैव चिच्छिदे तच्छिरो मुदा
मग त्याने जलदपणे सुदर्शनचक्राने आनंदाने त्या हत्तीचं डोकं छाटलं.
गजच्छिन्नाङ्गविक्षेपात्प्रबोधं प्राप्य हस्तिनी रुरोद शावकैः सार्द्धं सा विलप्य शुचातुरा
हत्तीणीनं आपलं अंग छाटल्याचा धक्का बसून शुद्धीवर येताच, ती आपल्या पिल्लांसह दुःखाने रडू लागली.
तुष्टाव कमलाकान्तं शान्तं सस्मितमीश्वरम् गरुडस्थं जगत्कान्तं भ्रामयन्तं सुदर्शनम्
तिने लक्ष्मीच्या प्रिय श्रीहरीचे, शांत, हसतमुख, गरुडावर विराजमान, जगाचा आनंद असलेल्या, सुदर्शन चक्र फिरवणाऱ्या प्रभूचे स्तुती केली.
निषेकं खण्डितुं शक्तं निषेकजनकं विभुम्
ते सर्वशक्तिमान प्रभू गर्भधारणेचा नाश करू शकतात आणि गर्भधारणेचे मूळही आहेत.
प्रभुस्तत्स्तवनात्तुष्टस्तस्यै विप्र वरं ददौ
त्या स्तुतीमुळे प्रसन्न होऊन प्रभूंनी तिला वर दिला, हे ब्राह्मण.
जीवयामास तं तत्र ब्रह्मज्ञानेन सर्ववित्
त्या ठिकाणी, सर्वज्ञानी प्रभूंनी ब्रह्मज्ञानाच्या सामर्थ्याने त्याला पुन्हा जिवंत केले.
त्वं जीवाकल्पपर्य्यन्तं परिवारैः समं गज
हे गजेंद्रा, तू आणि तुझे सर्व सोबती जीवांच्या युगाच्या शेवटपर्यंत जिवंत राहाल.
आहृत्य पार्वतीहस्ताद्बालं कृत्वा स्ववक्षसि
पार्वतीच्या हातातून बाळ उचलून, त्याला आपल्या छातीवर ठेवले.
ब्रह्मस्वरूपो भगवान्ब्रह्मज्ञानेन लीलया
भगवान, जे ब्रह्मस्वरूप आहेत, त्यांनी ब्रह्मज्ञान आणि आपल्या लीलेने—
पार्वतीं बोधयित्वा तु कृत्वा क्रोडे च तं शिशुम्
पार्वतीला समजावून सांगून, त्यांनी ते बाळ तिच्या मांडीवर ठेवले.
विष्णुरुवाच जगद्बुद्धिस्वरूपाऽसि त्वं न जानासि किं शिव
विष्णू म्हणाले: तूच या जगाच्या बुद्धीचे मूर्तिमंत रूप आहेस, हे शिवा, तुला हे माहीत नाही का?
कल्पकोटिशतं भोगी जीविनां तत्स्वकर्मणा
शंभर कोटी कल्पांपर्यंत सर्व जीव आपापल्या कर्मानुसार फळांचा उपभोग घेतात.