शनिरुवाच शुभाशुभं च यत्कर्म कोटिकल्पैर्न लुप्यते
शनि म्हणाला : चांगल्या किंवा वाईट कर्माचे फळ कोट्यवधी कल्पांनीही नष्ट होत नाही.
कर्मणा जायते जन्तुर्ब्रह्मेन्द्रार्य्यममन्दिरे
कर्मामुळेच जीव ब्रह्मा, इंद्र, अर्यमान किंवा यम यांच्या लोकांत जन्म घेतो.
कर्मणा नरकं याति वैकुण्ठं याति कर्मणा
कर्मामुळे नरकात जातो, कर्मामुळेच वैकुंठही मिळतो.
कर्मणा सुन्दरः शश्वद्व्याधियुक्तः स्वकर्मणा
कर्मामुळेच कोणी नेहमी सुंदर असतो, तर आपल्या कर्मामुळेच आजारी पडतो.
कर्मणा धनवाँल्लोको दैन्ययुक्तः स्वकर्मणा
कर्मामुळे माणूस श्रीमंत होतो, किंवा आपल्या कर्मामुळे दारिद्र्यात पडतो.
सुभार्यश्च सुपुत्रश्च सुखी शश्वत्स्वकर्मणा
स्वतःच्या कर्मामुळेच चांगली पत्नी, चांगला मुलगा आणि नेहमीच सुख मिळते.
इतिहासं चातिगोप्यं शृणु शङ्करवल्लभे
शंकराच्या प्रिये, आता एक फार गुप्त इतिहास ऐक.
आबाल्यात्कृष्णभक्तोऽहं कृष्णध्यानैकमानसः
लहानपणापासून मी कृष्णभक्त आहे, आणि माझे मन नेहमी कृष्णध्यानात गुंतलेले आहे.
पिता ददौ विवाहे तु कन्यां चित्ररथस्य च
माझ्या वडिलांनी माझी पत्नी चित्ररथाला लग्नात दिली.
एकदा सा त्वृतुस्नाता सुवेषं स्वं विधाय च
एकदा, ऋतुस्नान करून तिने स्वतःची शोभा वाढवली.
हरेः पादं ध्यायमानं पश्यन्ती मदमोहिता
मी हरिच्या पायांचे ध्यान करत असताना, तिने मला पाहिले आणि ती कामाने मोहित झाली.
शशाप मामपश्यन्तमृतुनाशाच्च कोपतः
मी तिच्याकडे पाहिले नाही म्हणून, तिने रागाने मला शाप दिला आणि ऋतूच नष्ट केला.
न दृष्टाऽहं त्वया येन न कृतं ह्यृतुरक्षणम् त्वया दृष्टं च यद्वस्तु मूढ सर्वं विनश्यति
माझं दर्शन तू केलं नाहीस, म्हणून योग्य काळात गर्भधारणाही केली नाहीस. आणि, अरे मूर्खा, ज्या ज्या गोष्टींना तू पाहिलंस, त्या सगळ्या नष्ट झाल्या.
अहं च विरतो ध्यानात्तोषयंस्तां तदा सतीम्
मग मी ध्यानातून उठलो आणि त्या सती स्त्रीचं समाधान केलं.
तेन मातर्न पश्यामि किञ्चिद्वस्तु स्वचक्षुषा
म्हणूनच, आई, मी माझ्या डोळ्यांनी काहीच पाहत नाही.
शनैश्चरवचः श्रुत्वा चाहसत्पार्वती मुने
शनीचं बोलणं ऐकून पार्वती हसली, हे ऋषी.
नारायण उवाच ईश्वरेच्छावशीभूतं जगदेवेत्युवाच ह
नारायण म्हणाले : हे जग सर्वस्वी ईश्वराच्या इच्छेवर चालतं.
सा च देवी दैववशा शनिं प्रोवाच कौतुकात्
ती देवीही दैवाच्या प्रेरणेने, कुतूहलाने शनिला म्हणाली.
पार्वत्या वचनं श्रुत्वा शनिर्मेने हृदा स्वयम् यदि बालो मया दृष्टस्तस्य विघ्नो भवेद्ध्रुवम्
पार्वतीचं बोलणं ऐकून शनीच्या मनात आलं, 'मी जर त्या मुलाला पाहिलं, तर त्याच्यावर नक्कीच संकट येईल.'
अन्यथा सुप्रशस्तं च पुरतः स्वात्मरक्षणम् बालं द्रष्टुं मनश्चक्रे न तु तन्मातरं शनिः
नाहीतर, आधीच आपली काळजी घेणं फारच शुभ आहे. शनीने ठरवलं की तो फक्त त्या मुलाला पाहील, त्याच्या आईला नाही.
विषण्णमानसः पूर्वं शुष्ककण्ठौष्ठतालुकः
पूर्वी त्याचं मन खिन्न होतं, आणि त्याचा घसा, ओठ, तालू कोरडे पडले होते.
शनेश्च दृष्टिमात्रेण चिच्छिदे मस्तकं मुने
म्हणून, शनीच्या फक्त नजरेनेच, त्या मुलाचं डोकं उडालं, हे ऋषी.
तस्थौ च पार्वतीक्रोडे तत्सर्वाङ्गं सलोहितम्
आणि ते रक्तबंबाळ शरीर पार्वतीच्या मांडीवरच राहिलं.
मूर्च्छा संप्राप सा देवी विलप्य च भृशं मुहुः
ती देवी बेशुद्ध पडली आणि ती फार दुःखाने पुन्हा पुन्हा आक्रोश करू लागली.
विस्मितास्ते सुराः सर्वे चित्रपुत्तलिका यथा
सर्व देव आश्चर्यचकित झाले, जणू रंगवलेल्या बाहुल्यांसारखे.
तान्सर्वान्मूर्च्छितान्दृष्ट्वैवारुह्य गरुडं हरिः
सर्वजण बेशुद्ध पडलेले पाहून, हरिने गरुडावर आरूढ झाला.
पुष्पभद्रानदीतीरे ह्यपश्यत्कानने स्थितम्
पुष्पभद्रा नदीच्या काठी, त्याने जंगलात एक उभा असलेला पाहिला.
तथोदक्छिरसं रम्यं मूर्च्छितं सुरतश्रमात्
तेथे त्याने पाण्यात डोकं ठेवून, रमणाच्या थकव्याने बेशुद्ध पडलेला सुंदर हत्ती पाहिला.
शीघ्रं सुदर्शनेनैव चिच्छिदे तच्छिरो मुदा
मग त्याने जलदपणे सुदर्शनचक्राने आनंदाने त्या हत्तीचं डोकं छाटलं.
गजच्छिन्नाङ्गविक्षेपात्प्रबोधं प्राप्य हस्तिनी रुरोद शावकैः सार्द्धं सा विलप्य शुचातुरा
हत्तीणीनं आपलं अंग छाटल्याचा धक्का बसून शुद्धीवर येताच, ती आपल्या पिल्लांसह दुःखाने रडू लागली.