प्रधानद्वारमासाद्य शिवतुल्यपराक्रमम्
मुख्य दरवाजाजवळ गेला, ज्याचं सामर्थ्य शिवासारखं होतं.
शनैश्चर उवाच विष्णुप्रमुखदेवानां मुनीनामनुरोधतः
शनैश्चर म्हणाले: विष्णू आणि इतर देव, तसेच ऋषी यांच्या विनंतीने,
आज्ञां देहि च मां गन्तुं पार्वतीसन्निधिं बुध
बुद्धिमानांनो, मला पार्वतीच्या सान्निध्यात जायला परवानगी द्या.
विशालाक्ष उवाच मार्गं दातुं न शक्तोऽहं विना मन्मातुराज्ञया
विशालाक्ष म्हणाले: माझ्या आईची आज्ञा न घेता मी वाट देऊ शकत नाही.
इत्युक्त्वाऽभ्यन्तरभ्येत्य प्रेरितः स शिवाज्ञया
असं सांगून, तो शिवाच्या आज्ञेने आत गेला.
शनिरभ्यन्तरं गत्वा चानमन्नम्रकन्धरः
शनिने आत जाऊन, मान खाली घालून नमस्कार केला.
सखीभिः पञ्चभिः शश्वत्सेवितां श्वेतचामरैः
तेथे पाच सखींकडून नेहमी पांढऱ्या चामरांनी सेवा मिळणारी,
वह्निशुद्धांशुकाधानां रत्नभूषणभूषिताम्
अग्निप्रसादित वस्त्र घातलेली आणि रत्नांच्या दागिन्यांनी सजलेली,
नतं सूर्य्यसुतं दृष्ट्वा दुर्गा संभाष्य सत्वरम्
नम्र झालेला सूर्यपुत्र पाहून, दुर्गेने त्याला पटकन हाक मारली.
पार्वत्युवाच किं न पश्यसि मां साधो बालकं वा ग्रहेश्वर
पार्वती म्हणाली : साधू, तू मला किंवा या बाळाकडे का पाहत नाहीस, ग्रहांचा अधिपती?
शनिरुवाच शुभाशुभं च यत्कर्म कोटिकल्पैर्न लुप्यते
शनि म्हणाला : चांगल्या किंवा वाईट कर्माचे फळ कोट्यवधी कल्पांनीही नष्ट होत नाही.
कर्मणा जायते जन्तुर्ब्रह्मेन्द्रार्य्यममन्दिरे
कर्मामुळेच जीव ब्रह्मा, इंद्र, अर्यमान किंवा यम यांच्या लोकांत जन्म घेतो.
कर्मणा नरकं याति वैकुण्ठं याति कर्मणा
कर्मामुळे नरकात जातो, कर्मामुळेच वैकुंठही मिळतो.
कर्मणा सुन्दरः शश्वद्व्याधियुक्तः स्वकर्मणा
कर्मामुळेच कोणी नेहमी सुंदर असतो, तर आपल्या कर्मामुळेच आजारी पडतो.
कर्मणा धनवाँल्लोको दैन्ययुक्तः स्वकर्मणा
कर्मामुळे माणूस श्रीमंत होतो, किंवा आपल्या कर्मामुळे दारिद्र्यात पडतो.
सुभार्यश्च सुपुत्रश्च सुखी शश्वत्स्वकर्मणा
स्वतःच्या कर्मामुळेच चांगली पत्नी, चांगला मुलगा आणि नेहमीच सुख मिळते.
इतिहासं चातिगोप्यं शृणु शङ्करवल्लभे
शंकराच्या प्रिये, आता एक फार गुप्त इतिहास ऐक.
आबाल्यात्कृष्णभक्तोऽहं कृष्णध्यानैकमानसः
लहानपणापासून मी कृष्णभक्त आहे, आणि माझे मन नेहमी कृष्णध्यानात गुंतलेले आहे.
पिता ददौ विवाहे तु कन्यां चित्ररथस्य च
माझ्या वडिलांनी माझी पत्नी चित्ररथाला लग्नात दिली.
एकदा सा त्वृतुस्नाता सुवेषं स्वं विधाय च
एकदा, ऋतुस्नान करून तिने स्वतःची शोभा वाढवली.
हरेः पादं ध्यायमानं पश्यन्ती मदमोहिता
मी हरिच्या पायांचे ध्यान करत असताना, तिने मला पाहिले आणि ती कामाने मोहित झाली.
शशाप मामपश्यन्तमृतुनाशाच्च कोपतः
मी तिच्याकडे पाहिले नाही म्हणून, तिने रागाने मला शाप दिला आणि ऋतूच नष्ट केला.
न दृष्टाऽहं त्वया येन न कृतं ह्यृतुरक्षणम् त्वया दृष्टं च यद्वस्तु मूढ सर्वं विनश्यति
माझं दर्शन तू केलं नाहीस, म्हणून योग्य काळात गर्भधारणाही केली नाहीस. आणि, अरे मूर्खा, ज्या ज्या गोष्टींना तू पाहिलंस, त्या सगळ्या नष्ट झाल्या.
अहं च विरतो ध्यानात्तोषयंस्तां तदा सतीम्
मग मी ध्यानातून उठलो आणि त्या सती स्त्रीचं समाधान केलं.
तेन मातर्न पश्यामि किञ्चिद्वस्तु स्वचक्षुषा
म्हणूनच, आई, मी माझ्या डोळ्यांनी काहीच पाहत नाही.
शनैश्चरवचः श्रुत्वा चाहसत्पार्वती मुने
शनीचं बोलणं ऐकून पार्वती हसली, हे ऋषी.
नारायण उवाच ईश्वरेच्छावशीभूतं जगदेवेत्युवाच ह
नारायण म्हणाले : हे जग सर्वस्वी ईश्वराच्या इच्छेवर चालतं.
सा च देवी दैववशा शनिं प्रोवाच कौतुकात्
ती देवीही दैवाच्या प्रेरणेने, कुतूहलाने शनिला म्हणाली.
पार्वत्या वचनं श्रुत्वा शनिर्मेने हृदा स्वयम् यदि बालो मया दृष्टस्तस्य विघ्नो भवेद्ध्रुवम्
पार्वतीचं बोलणं ऐकून शनीच्या मनात आलं, 'मी जर त्या मुलाला पाहिलं, तर त्याच्यावर नक्कीच संकट येईल.'
अन्यथा सुप्रशस्तं च पुरतः स्वात्मरक्षणम् बालं द्रष्टुं मनश्चक्रे न तु तन्मातरं शनिः
नाहीतर, आधीच आपली काळजी घेणं फारच शुभ आहे. शनीने ठरवलं की तो फक्त त्या मुलाला पाहील, त्याच्या आईला नाही.