सुरेश्वरा मदंशाश्च ब्रह्मशक्तिमहेश्वराः
देवतांचे अधिपती, मदाचे अंश, ब्रह्माची शक्ती आणि महादेव—
मृदा विना घटं कर्त्तुं कुलालश्च यथाऽक्षमः
मातीशिवाय कुंभाराला मडके बनवता येत नाही,
विना शक्त्या तथाऽहं च स्वसृष्टिं कर्तुमक्षमः
तसेच, शक्तीशिवाय मलाही माझी सृष्टी घडवता येत नाही.
अहमात्मा हि निर्लिप्तोऽदृश्यः साक्षी च देहिनाम्
मी आत्मा आहे, स्पर्शरहित, अदृश्य आणि देहधारकांचा साक्षी आहे.
अहं नित्यः शरीरी च भानुविग्रहविग्रहः
मी नित्य आहे, देहधारी आहे, आणि माझा आकार सूर्याच्या रूपासारखा आहे.
अहमात्मा मनो ब्रह्मा ज्ञानरूपो महेश्वरः
मी आत्मा आहे, मन आहे, ब्रह्मा आहे, ज्ञानस्वरूप आणि महेश्वर आहे.
मेधा निद्रादयश्चैताः सर्वाश्च प्रकृतेः कलाः
बुद्धी, झोप आणि या सर्व गोष्टी—या सगळ्या प्रकृतीच्या शक्ती आहेत.
अहं गोलोकनाथश्च वैकुण्ठेशः सनातनः चतुर्भुजोऽत्र देवेशो लक्ष्मीशः पार्षदैर्वृतः
मी गोलोकाचा स्वामी, वैकुंठाचा सनातन स्वामी, येथे चार हातांचा देवांचा अधिपती, लक्ष्मीचा स्वामी आणि पार्षदांनी वेढलेला आहे.
ऊर्ध्व परश्च वैकुण्ठात्पञ्चाशत्कोटियोजने
वैकुंठाच्या वरती, पन्नास कोटी योजन अंतरावर,
व्रताराध्यस्स द्विभुजः स च तत्फलदायकः
तो व्रतांनी पूजला जातो, त्याला दोन हात आहेत आणि तो त्या व्रतांचे फळ देतो.
विष्णुदेहा यथा गावो विष्णुदेहस्तथा शिवः
जसे गायी विष्णूच्या रूपातील आहेत, तसेच शिवही विष्णूच्या रूपातील आहे.
यज्ञपत्नीं यथा दातुं क्षमः स्वामी सदैव तु
जसा स्वामी नेहमी आपल्या पत्नीला यज्ञकर्त्याला देऊ शकतो,
इत्युक्त्वा स सभामध्ये तत्रैवान्तरधीयत
असे म्हणून, सभेमध्येच तो तिथेच अदृश्य झाला.
कृत्वा शिवा पूर्णहोमं सा शिवं दक्षिणां ददौ
शिवाने पूर्ण होम करून, शिवाला दक्षिणा दिली.
उवाच दुर्गा संत्रस्ता शुष्ककण्ठौष्ठतालुका
दुर्गेने, घसा, ओठ आणि तालू कोरडे पडलेले, घाबरून बोलली.
पार्वत्युवाच गवां लक्षं प्रयच्छामि देहि मत्स्वामिनं द्विज
पार्वती म्हणाली: मी लाख गायी देईन; मला माझे स्वामी परत द्या, द्विजा.
तदा दास्यामि विप्रेभ्यो दानानि विविधानि च
मग मी ब्राह्मणांना विविध दानं देईन.
सनत्कुमार उवाच दत्तस्यामूल्य रत्नस्य गवां प्रत्यर्पणेन च
सनत्कुमार म्हणाले: अमूल्य रत्न देऊन आणि गायी परत देऊन—
स्वस्य स्वस्य स्वयं दाता लोकः सर्वो जगत्त्रये
या तिन्ही जगांत प्रत्येक जीव स्वतःच स्वतःचा दाता असतो.
दिगम्बरं पुरः कृत्वा भ्रमिष्यामि जगत्त्रयम्
मी आकाशच वस्त्र मानून या तिन्ही जगांत भटकणार आहे.
इत्युक्त्वा ब्रह्मणः पुत्रो गृहीत्वा शङ्करं मुने
असं म्हणून, ब्रह्माचा पुत्र, हे मुनी, शंकराला धरून उभा राहिला.
दृष्ट्वा शिवं गृह्यमाणं कुमारेण च पार्वती
शिव कुमाराकडून धरला जात असल्याचं पाहून पार्वती—
विचिन्त्य मनसा साध्वीत्येवमेव दुरत्ययम्
ती सती मनात विचार करून म्हणाली, 'हे खरंच फार कठीण आहे.'
एतस्मिन्नन्तरे देवाः पार्वतीसहितास्तदा
तेवढ्यात, त्या क्षणी, देव आणि पार्वती एकत्र होते—
कोटिसूर्य्यप्रभोर्ध्वं च प्रज्वलन्तं दिशो दश
त्यांनी वरती पाहिलं, जिथे कोट्यवधी सूर्यांपेक्षा तेजस्वी असा प्रकाश दहा दिशांना पसरला होता.
विष्णुरुवाच सोऽयं ते षोडशांशश्च के वयं यो महाविराट्
विष्णू म्हणाले, 'हा तुझ्या सोळाव्या अंशाचा भाग आहे; आम्ही कोण, त्या महाविराटापुढे?'
ब्रह्मोवाच स्तोतुं तद्वर्णितुमहं शक्तः किं स्तौमि तत्परः
ब्रह्मा म्हणाले, 'मी त्याचं स्तवन किंवा वर्णन करू शकतो का? त्या परमेशाचं स्तवन मी कसं करू?''
देवा उचुः स्तोतुं न शक्ता वेदा यं न च शक्ता सरस्वती
देव म्हणाले, 'ज्याचं स्तवन वेद करू शकत नाहीत, सरस्वतीही करू शकत नाही.'
मुनय उचुः स्तोतुमीशा न वाणी च त्वां वाङ्मनसयोः परम्
मुनी म्हणाले, 'वाणी तुझं स्तवन करू शकत नाही, कारण तू वाणी आणि मनापलीकडचा आहेस.'
सरस्वत्युवाच किञ्चिन्न शक्ता त्वां स्तोतुमहो वाङ्मनसोः परम्
सरस्वती म्हणाली, 'मी तुझं स्तवन करूच शकत नाही, कारण तू वाणी आणि मनापलीकडचा आहेस.'