बभूव शरणापन्नो भीतो दैत्येषु चन्द्रमाः 2.58.
दैत्यांपासून घाबरून चंद्राने आश्रय मागितला.
अभयं च ददौ तस्मै कृपया भृगुनन्दनः
भृगुनंदनाने दयाळूपणाने त्याला भीतीपासून मुक्ती दिली.
सभायां जहसुर्हृष्टा बलिनो दितिनन्दनाः
सभेत बलवान दितीचे पुत्र आनंदाने हसले.
सतीसतीत्वध्वंसेन पापिष्ठचन्द्रमण्डले
पतिव्रतेचे रक्षण न झाल्यामुळे चंद्रमंडळ फार पापी झाले.
उवाच तं महाभीतं शुक्रो वेदविदां वरः
अत्यंत घाबरलेल्या त्याला वेदांचा जाणकार शुक्र बोलला.
शुक्र उवाच दुर्नीतं कर्म ते पुत्र नीचवन्नयशस्करम्
शुक्र म्हणाला: पुत्रा, तुझे कृत्य वाईट आहे, नीचासारखे आणि निंदनीय आहे.
राजसूयस्य सुफले निर्मले कीर्त्तिमण्डले
राजसूय यज्ञाच्या शुद्ध आणि फलदायी कीर्तीच्या वर्तुळात,
त्यज देवगुरौ पत्नीं प्रसूमिव महासतीम्
देवतांच्या गुरूची पत्नी, जशी पूजा झाल्यावर फुलं टाकतात तशी सोडून दे.
शम्भोः सुराणामीशस्य गुरुपुत्रस्य वेधसः
ती शंभू, देवांचा स्वामी, गुरूचा पुत्र आणि सृष्टीकर्ता यांच्या पत्नी आहे.
शत्रोरपि गुणा वाच्या दोषा वाच्या गुरोरपि
शत्रूचे गुणसुद्धा सांगावे, आणि गुरूचे दोषही बोलावे.
स शत्रुर्मे सुरगुरुः परो विश्वे निशाकर यत्र लोकाश्च धर्मिष्ठास्तत्र धर्मः सनातनः 2.58.
तो देवगुरू माझा शत्रू असला तरी, हे चंद्रा, जिथे धर्मनिष्ठ लोक असतात तिथेच सनातन धर्म असतो.
यतो धर्मस्ततः कृष्णो यतः कृष्णस्ततो जयः
जिथे धर्म आहे तिथे कृष्ण आहे, जिथे कृष्ण आहे तिथे विजय आहे.
हिंसकाः प्रलयं यान्ति धर्मो रक्षति धार्मिकम्
दुसऱ्यांना त्रास देणारे नष्ट होतात; धर्म धर्मिष्ठाचे रक्षण करतो.
तथाऽपि नहि रक्षन्ति धर्मघ्नं पापिनं जनम्
तरीसुद्धा, धर्माचा नाश करणाऱ्या पापी माणसाचे धर्म रक्षण करत नाही.
ब्रह्महत्याषोडशांश पातकं च भवेद्ध्रुवम्
ब्राह्मणहत्येच्या पापाचा सोळाव्या भागाइतके पाप नक्कीच होते.
विप्रपत्नीसतीनां च गमनं वै बलेन चेत्
कोणी जर ब्राह्मणाची पत्नी किंवा सती स्त्री हिला जबरदस्तीने स्पर्श करतो,
धर्म्मं चर महाभाग ब्राह्मणीं त्यज साम्प्रतम्
हे भाग्यवान, तू धर्माचं आचरण कर आणि आता त्या ब्राह्मण स्त्रीला सोडून दे.
उपायेन च ते पापं दूरीभूतं भवेन्ननु
योग्य उपाय केल्याने तुझे पाप तुझ्यापासून दूर जाईल.
शस्त्रहीनं च भीतं च दीनं च शरणार्थिनम्
जो शस्त्राशिवाय, घाबरलेला, दीन आणि आश्रय मागणारा असतो,
राजसूयशतानां च रक्षिता लभते फलम्
शंभर राजसूय यज्ञांचे रक्षण करणाऱ्याला जसा फल मिळतो, तसंच फळ मिळतं.
इत्युक्त्वा वै दैत्यगुरुः स्वर्गे मन्दाकिनीतटे 2.58.
असं म्हणून दैत्यगुरु स्वर्गात मंदाकिनीच्या काठी बसला.
विष्णुपादाब्जजातेन तन्नैवेद्यं शुभप्रदम्
विष्णूच्या चरणकमळातून उत्पन्न झालेलं ते नैवेद्य शुभ फल देतं.
क्रोडे कृत्वा तु तं भीतं सज्जितं पापकर्मणा
पाप करण्यास सज्ज आणि घाबरलेल्या त्या व्यक्तीला त्याने आपल्या मांडीवर घेतले.
शुक्र उवाच सत्यं व्रतफलं चैव सत्यं सत्यवचः फलम्
शुक्र म्हणाला: सत्य हे व्रताचे फळ आहे, आणि सत्य बोलण्याचेही फळ सत्यच असते.
तीर्थस्नानफलं सत्यं सत्यं दानफलं यदि
तीर्थस्नानाचं फळ सत्य आहे, आणि दानाचं फळही सत्य असेल तर तेच खरं फळ आहे.
विप्रं त्रिसन्ध्याहीनं या विष्णुपूजाविही नकम्
जो ब्राह्मण त्रिसंध्येचा अभाव ठेवतो आणि विष्णूपूजा करत नाही,
स्वभार्य्यावञ्चनं कृत्वा यः प्रयाति परस्त्रियम्
जो आपली पत्नी फसवून दुसऱ्या स्त्रीकडे जातो,
वाचा वा ताडयेत्कान्तं दुश्शीला दुर्मुखा च या
किंवा जी स्त्री वाईट वागणुकीची किंवा कठोर बोलणारी आहे, तिला कोणी शब्दांनी दुखावतो,
अनैवेद्यं वृथान्नं च यश्च भुङ्क्ते हरेर्द्विजः
जो द्विज हरिला नैवेद्य न देता किंवा व्यर्थ अन्न खातो,
अम्बुवाच्यं भूखननं यः करोति नरा धमः
जो पाण्याचे विधी करतो किंवा पृथ्वी खणतो, हे धर्मशील पुरुष,