सुस्नातां सुन्दरीं रम्यां पीनोन्नतपयोधराम्
ती अंघोळ करून आली होती, सुंदर, आकर्षक आणि उन्नत व भरगच्च स्तनांची होती.
सुदतीं कोमलांगीं च नवयौवनसंयुताम्
तिचे दात सुंदर होते, अंग नाजूक होते आणि ती नवतरुण होती.
कस्तूरीबिन्दुना सार्द्धमधश्चन्दनबिन्दुना 2.58.
तिच्या अंगावर कस्तुरीचा ठिपका आणि खाली चंदनाचा टिळा होता.
वायुनाऽधोवस्त्रहीनां सकामां रक्तलोचनाम्
वाऱ्यामुळे तिचे खालील वस्त्र निघून गेले होते; ती कामेच्छेने डोळे लाल करून बसली होती.
सस्मितां नम्नवक्त्रां च लज्जया चन्द्रदर्शनाम्
ती हसत होती, चेहरा खाली झुकला होता, लाजलेली होती आणि चंद्रासारखी सुंदर दिसत होती.
तां दृष्ट्वा मन्मथाक्रान्तश्चन्द्रो लज्जां जहौ मुने
मुनिवर, तिला पाहून चंद्र प्रेमाने भारावून गेला आणि त्याने आपली लाज सोडली.
चन्द्र उवाच सुविदग्धे विदग्धानां मनो हरसि सन्ततम्
चंद्र म्हणाला – विदग्धांमध्ये सर्वात चतुर असलेल्या तु, तू नेहमीच ज्ञानी लोकांचे मन मोहून टाकतेस.
निषेव्य प्रकृतिं जन्मसहस्रे कामसागरे
अनेक जन्मांच्या या कामाच्या समुद्रात मी तुझ्या स्वभावाचा अनुभव घेतला आहे.
अहो तपस्विना सार्द्धमविदग्धेन वेधसा
अहो, त्या तपस्व्यासोबत मूर्ख ब्रह्म्यानेही असं वागलं.
किं वा सुखं च विज्ञातमविज्ञेषु समागमे
जे समजत नाहीत, त्यांच्यात मिळण्यात काय सुख असू शकतं?
कामेन कामिनी त्वं च दग्धाऽसि व्यर्थमीश्वरि
ईश्वरी, तू इच्छेने व्यर्थ जळलीस, कारण तूच इच्छुक आहेस.
दिने दिने वृथा याति दुर्लभं नवयौवनम्
दररोज, हे अमूल्य तारुण्य व्यर्थ जातं.
शश्वत्तपस्यायुक्तश्च कृष्णमात्मानमीप्सितम् 2.58.
तू नेहमीच तप करण्यात मग्न आहेस आणि कृष्णालाच आपला आत्मा मानतेस.
सर्वकामरसज्ञा त्वं निष्कामं काममीप्सितम्
सर्व सुखांचा रस तुला ठाऊक असूनही, तू इच्छेशिवायच इच्छा धरतेस.
अन्यश्च त्वन्मनःकामो भिन्नं त्वद्भर्तुरीप्सितम्
कोणीतरी तुझ्या मनाची इच्छा धरतो, पण तुझ्या पतीची इच्छा वेगळीच आहे.
वासन्तीपुष्पतल्पे च गन्धचन्दन चर्चिते
वसंतातील फुलांच्या पलंगावर, सुगंध व चंदनाने सजवलेले,
सुगन्ध्युत्फुल्लकुसुमे निर्जने चन्दने वने
सुगंधी, उमललेल्या फुलांत, एकांत चंदनाच्या वनात,
चन्दने चम्पकवने शीतचम्पकवायुना
चंदन आणि चंपकाच्या बागेत, थंड चंपकाच्या वाऱ्यात,
तारोवाच अत्रेरभाग्यात्त्वं पुत्रो व्यर्थं ते जन्म जीवनम्
ताराने म्हटलं: अत्रीच्या दुर्दैवामुळे, तुझं जन्म आणि जीवन व्यर्थ गेलं, मुला.
अरे कृत्वा राजसूयमात्मानं मन्यसे बली
अरे, राजसूय यज्ञ करून तू स्वतःला बलवान समजतोस.
यस्य चित्तं परस्त्रीषु सोऽशुचिः सर्वकर्मसु ।। न कर्मफलभाक्पापी निन्द्यो विश्वेषु सर्वतः 2.58.
ज्याचं मन परस्त्रीकडे आहे, तो सर्व कर्मांत अपवित्र असतो; तो पापी आहे, कर्माचे फळ मिळत नाही, आणि सर्वत्र निंदेला पात्र होतो.
सतीत्वं मे नाशयसि यक्ष्मग्रस्तो भविष्यसि
तू माझं पतिव्रत्य नष्ट करतोस; त्यामुळे तुला क्षयरोग होईल.
दुष्टानां दर्पहा कृष्णो दर्पं ते निहनिष्यति
दुष्टांचा गर्व मोडणारा कृष्ण तुझा अहंकार चूर करील.
इत्युक्त्वा तारका साध्वी रुरोद च मुहुर्मुहुः
असं म्हणून ती सती तारा पुन्हा पुन्हा रडू लागली.
ब्रह्माणं परमात्मानमाकाशं पवनं धराम्
ब्रह्मा, परमात्मा, आकाश, वारा, पृथ्वी—
तारकावचनं श्रुत्वा न भीतः स चुकोप ह
ताराचं बोलणं ऐकून तो घाबरला नाही, उलट रागावला.
रथं च चालयामास मनोयायी मनोहरम्
त्याने मनाच्या वेगाने सुंदर असा रथ चालवायला सुरुवात केली.
विस्पन्दके सुरवने चन्दने पुष्पभद्रके
विस्पंदक, सुरवन, चंदन आणि पुष्पभद्रक या वनांत,
सुगन्धि पुष्पतल्पे च पुष्पचन्दनवायुना
सुगंधी फुलांच्या पलंगावर, फुलं आणि चंदनाच्या वाऱ्यांत,
शैले शैले नदे नद्यां शृंगारं कुर्वतोस्तयोः
प्रत्येक डोंगरावर, प्रत्येक नदीत, त्या दोघांनी प्रेमाचे खेळ केले.