श्रीपार्वत्युवाच पाञ्चरात्रादिकं नीतिशास्त्रयोगं च योगिनाम्
श्री पार्वती म्हणाली — पाञ्चरात्र आणि इतर शास्त्र, योग्यांसाठी योगशास्त्र,
सिद्धानां सिद्धिशास्त्रं च नानातन्त्रं मनोहरम् 2.48.
सिद्धांसाठी सिद्धीचे शास्त्र आणि अनेक मनाला भरणारी तंत्रे,
श्रुतौ श्रुतं प्रशस्तं च राधायाश्च समासतः
शास्त्रात मी राधेची स्तुत्य कथा थोडक्यात ऐकली आहे.
आगमाख्यानकाले च भवता स्वीकृतं पुरा
आणि आगमकथनाच्या वेळी, पूर्वी तू ती स्वीकारली होतीस.
तदुत्पतिं च तद्ध्यानं नाम्नो माहात्म्यमुत्तमम्
तिची उत्पत्ती, तिचे ध्यान आणि तिच्या नावाचे श्रेष्ठ माहात्म्य,
आराधनविधानं च पूजापद्धतिमीप्सिताम्
तिच्या आराधनेची पद्धत आणि इच्छित पूजा-विधी,
कथं न कथितं पूर्वमागमाख्यानकालतः
आगमकथनाच्या वेळी हे आधी का सांगितले नाही?
पञ्चवक्त्रश्च भगवाञ्छुष्ककण्ठोष्ठतालुकः
पंचमुख असलेले भगवान, ज्यांचा घसा, ओठ आणि तालु कोरडे झाले होते.
सस्मार कृष्णं ध्यानेनाभीष्टदेवं कृपानिधिम्
ती ध्यानात कृष्णाचं, आपल्या आवडत्या दैवताचं आणि करुणेचा सागर असलेल्या परमेश्वराचं स्मरण करू लागली.
निषिद्धोऽहं भगवता कृष्णेन परमात्मना
माझ्या परमात्मा कृष्णानं मला हे करण्यास मनाई केली आहे.
मदर्द्धांगस्वरूपा त्वं न मद्भिन्ना स्वरूपतः 2.48.
तू माझ्या अर्धांगाचा स्वरूप आहेस; खऱ्या अर्थानं तू माझ्यापासून वेगळी नाहीस.
मदिष्टदेवकान्ताया राधायाश्चरितं सति
माझ्या आवडत्या दैवताची प्रिय राधा, तिची कृत्यं खरीच आहेत.
जानामि तदहं दुर्गे सर्वं पूर्वापरं वरम्
हे दुर्गे, मला ते सर्व माहीत आहे—भूतकाळ आणि भविष्यकाळ—सर्व उत्तम गोष्टी.
न तत्सनत्कुमारश्च न च धर्मः सनातनः
ते ना सनत्कुमारांना माहीत आहे, ना सनातन धर्मालाही.
मत्तो बलवती त्वं च प्राणांस्त्यक्तुं समुद्यता
हे दुर्गे, तू माझ्यापेक्षा अधिक सामर्थ्यवान आहेस आणि आपले प्राण सोडायला तयार आहेस.
शृणु दुर्गे प्रवक्ष्यामि रहस्यं परमाद्भुतम्
ऐक, हे दुर्गे, मी तुला एक अद्भुत रहस्य सांगतो.
पुरा वृन्दावने रम्ये गोलोके रासमण्डले
पूर्वी सुंदर वृंदावनात, गोलोकात, रासमंडळात—
रत्नसिंहासने रम्ये तस्थौ तत्र जगत्पतिः
तेथे, रत्नांच्या सुंदर सिंहासनावर, जगाचा स्वामी विराजमान होता.
रिरंसोस्तस्य जगतां पत्युस्तन्मल्लिकावने
जगाचा स्वामी त्या मल्लिकेच्या वनात रमणासाठी गेला होता.
एतस्मिन्नन्तरे दुर्गे द्विधारूपो बभूव सः
त्या क्षणी, हे दुर्गे, त्याने दोन रूपे धारण केली.
बभूव रमणी रम्या रासेशा रमणोत्सुका 2.48.
तेथे एक सुंदर स्त्री प्रकट झाली, रासाची मालकिन आणि रमणासाठी उत्सुक.
वह्निशुद्धांशुकाधाना कोटिपूर्णशशिप्रभा
तिच्या अंगावर अग्निसंस्कार केलेले वस्त्र होते, आणि ती कोटी चंद्रांइतकी तेजस्वी होती.
सस्मिता सुदती शुद्धा शरत्पद्मनिभानना
ती हसतमुख, सुंदर दातांची, निर्मळ आणि तिचं मुख शरद ऋतूतील कमळासारखं होतं.
रत्नमालां च दधती ग्रीष्मसूर्य्यसमप्रभाम्
तिने रत्नांची माळ घातली होती, आणि तिचं तेज उन्हाळ्यातील सूर्यासारखं होतं.
संयुक्तं वर्तुलोत्तुंगं सुमेरु गिरिसन्निभम्
तिची उन्नत, गोल आणि भरगच्च स्तनयुग्म सुमेरू पर्वतासारखी भासत होती.
मांगल्यं मंगलार्हं च स्तनयुग्मं च बिभ्रती
ती मंगलमय, पूजनास पात्र आणि सुंदर स्तनयुग्म धारण करून होती.
कामातुरः सस्मितां तां ददर्श रसिकेश्वरः
रसिकेश्वर कामाने व्याकुळ होऊन, तिच्या हसऱ्या चेहऱ्याकडे पाहू लागला.
दृष्ट्वा चैनं सुकान्तं च सा दधार हरेः पुरः
ती देखणा हरिला समोर पाहून, त्याच्यासमोर उभी राहिली.
राधा भजति तं कृष्णं स च तां च परस्परम्
राधा त्या कृष्णाची भक्ती करते आणि कृष्णही तिची भक्ती करतो; दोघे एकमेकांची उपासना करतात.
भवनं धावनं रासे स्मरत्यालिंगनं जपन्
रासात नाचताना, एकमेकांचे आलिंगन आणि त्यांच्या एकत्र वास्तव्याच्या आठवणी कृष्ण मनात जपत असतो.