शुद्धसत्त्वस्वरूपा त्वं कोपहिंसाविवर्जिता त्वं मया पूजिता साध्वि जननी च यथाऽदितिः 2.46.
तू शुद्ध सत्त्वस्वरूप आहेस, राग आणि हिंसा तुझ्यात नाही. मी तुला भक्तीने पूजले आहे, तू आदितीसारखी जननी आहेस.
दयारूपा च भगिनी क्षमारूपा यथा प्रसूः
तू दयारूप आहेस, भगिनी, आणि क्षमाशील आईसारखी आहेस.
अहं करोमि त्वां पूज्यां मम प्रीतिश्च वर्द्धते
मी तुला पूज्य बनवतो आणि माझे प्रेम वाढते.
तथाऽपि तव पूजां वै वर्द्धयामि पुनः पुनः
तरीही मी तुझी पूजा पुन्हा पुन्हा वाढवत राहतो.
पञ्चम्यां मनसाख्यायां मासान्ते वा दिने दिने
मनसा नावाच्या पंचमीला, महिन्याच्या शेवटी किंवा रोजच्या दिवशी,
यशस्विनः कीर्त्तिमन्तो विद्यावन्तो गुणान्विताः
जे प्रसिद्ध, कीर्तीमान, विद्वान आणि गुणी आहेत,
लक्ष्मीहीना भविष्यन्ति तेषां नागभयं सदा
त्यांना लक्ष्मीपासून वंचित व्हावे लागेल; त्यांना सर्पभय नेहमीच राहील.
नारायणांशो भगवाञ्जरत्कारुर्मुनीश्वरः
नारायणाचा अंश असलेले पुण्यवान जरत्कारू ऋषी,
अस्माकं रक्षणायैव तेन त्वं मनसाभिधा
आपल्या रक्षणासाठी म्हणून, तुला मनात स्मरले जाते.
तेन त्वं मनसादेवी पूजिता वन्दिता भवे
म्हणूनच, देवी, तुला मनातच पूजले जाते आणि वंदन केले जाते.
तेन त्वां मनसादेवीं प्रवदन्ति पुराविदः 2.46.
म्हणूनच, प्राचीन शास्त्रज्ञ तुला मनातील देवी म्हणतात.
यो हि यद्भावयेन्नित्यं शतं प्राप्नोति तत्समम्
जो जे नेहमी मनात ठेवतो, त्याला त्याचे शंभरपट फळ मिळते.
निर्जगाम स्वभवनं भूषावासपरिच्छदाम्
ती आपल्या दागिन्यांसह, वस्त्रांसह आणि सेवकांसह आपल्या घरी निघून गेली.
भ्रातृभिः पूजिता शश्वन्मान्या वन्द्या च सर्वतः
तिच्या भावांनी तिला नेहमी पूजले, सर्वत्र तिला मान आणि वंदन मिळाले.
तां स्नापयित्वा क्षीरेण पूजयामास सादरम् तदा देवैः पूजिता सा स्वर्गलोकं पुनर्ययौ
तिचं दूधाने स्नान घालून, त्याला अत्यंत आदराने पूजलं. मग देवांनी तिची पूजा केली आणि ती पुन्हा स्वर्गात परत गेली.
इदं स्तोत्रं पुण्यबीजं तां संपूज्य च यः पठेत्
जो कोणी तिची पूजा करून हे पुण्याचं स्तोत्र वाचतो—
विषं भवेत्सुधातुल्यं सिद्धस्तोत्रं यदा पठेत्
त्याच्यासाठी, हे सिद्ध स्तोत्र म्हणताना, विष सुद्धा अमृतासारखं होतं.
सर्पशायी भवेत्सोऽपि निश्चितं सर्पवाहनः
तो नक्कीच सर्पांवर झोपणारा किंवा सर्पावर बसणारा होतो.
नारद उवाच तज्जन्मचरितं ब्रह्मञ्छ्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः
नारद म्हणाले: हे ब्रह्मा, तिच्या जन्माची आणि कृत्यांची खरी गोष्ट मला ऐकायची आहे.
नारायण उवाच गवां प्रधाना सुरभी गोलोके च समुद्भवा
नारायण म्हणाले: गायींमध्ये सुरभी ही सर्वात श्रेष्ठ आहे आणि ती गोलोकात जन्माला आली.
सर्वादिसृष्टेः कथनं कथयामि निशामय
सृष्टीच्या अगदी सुरुवातीपासूनची कथा मी सांगतो, लक्ष देऊन ऐक.
एकदा राधिकानाथो राधया सह कौतुकात्
एकदा, राधेचे स्वामी राधेसोबत कुतूहलाने—
सहसा तत्र रहसि विजहार च कौतुकात्
—अचानक एकांतात आनंदाने खेळू लागले.
ससृजे सुरभीं देवीं लीलया वामपार्श्वतः
आपल्या वाम भागातून, खेळकर इच्छेने, त्याने सुरभी देवीची निर्मिती केली.
दृष्ट्वा सवत्सां सुरभीं रत्नभाण्डे दुदोह सः
सुरभीला वासरासह पाहून, त्याने रत्नांच्या भांड्यात तिचं दूध काढलं.
तदुष्णं च पयः स्वादु पपौ गोपीपतिः स्वयम्
गोपिकांच्या स्वामीने स्वतः ते गरम, गोड दूध प्यायलं.
दीर्घे च विस्तृते चैव परितः शतयोजनम्
तेव्हा तिथे, शंभर योजन विस्तारलेलं, मोठं आणि रुंद असं एक सरोवर निर्माण झालं.
गोपिकानां च राधायाः क्रीडावापी बभूव सा 2.47.
ते सरोवर राधा आणि गोपिकांच्या खेळासाठी बनलं.
बभूव कामधेनूनां सहसा लक्षकोटयः
अचानक हजारो कोटी कामधेनू गायी निर्माण झाल्या.
तासां पुत्राश्च पौत्राश्च संबभूवुरसंख्यकाः
त्यांच्या असंख्य मुलं आणि नातवंडंही उत्पन्न झाली.