नोत्सृज्य बालकं राजा प्राणांस्त्यक्तुं समुद्यतः
राजाने तो मुलगा न सोडता स्वतःचे प्राण सोडायचे ठरवले.
एतस्मिन्नन्तरे तत्र विमानं च ददर्श ह
तेव्हाच तिथे त्याने एक दिव्य विमान पाहिले.
तेजसा ज्वलितं शश्वच्छोभितं क्षौमवाससा
ती तेजाने झळाळणारी, नेहमीच उजळलेली, सुंदर कापडाचे वस्त्र परिधान केलेली होती.
ददर्श तत्र देवीं च कमनीयां मनोहराम्
तेथे त्याने ती देवी पाहिली, अतिशय सुंदर आणि मन मोहून टाकणारी.
ईषद्धास्यप्रसन्नास्यां रत्नभूषणभूषिताम्
तिच्या चेहऱ्यावर हलकंसं हास्य आणि प्रसन्नता होती, ती रत्नांच्या दागिन्यांनी सजलेली होती.
दृष्ट्वा तां पुरतो राजा तुष्टाव परमादरात् 2.43.
ती समोर दिसताच राजाने अत्यंत आदराने तिची स्तुती केली.
पप्रच्छ राजा तां दृष्ट्वा ग्रीष्मसूर्य्यसमप्रभाम्
राजाने, जी उन्हाळ्यातील सूर्यासारखी तेजस्वी होती, तिला पाहून विचारले.
प्रियव्रत उवाच कस्य कन्या वरारोहे धन्या मान्या च योषिताम्
प्रियव्रत म्हणाला: हे सुंदर अंग असलेल्या देवी, स्त्रियांमध्ये सर्वात भाग्यवती आणि मान्य, तू कोणाची कन्या आहेस?
नृपेन्द्रस्य वचः श्रुत्वा जगन्मङ्गलदायिनी
राजाचे शब्द ऐकून, जगाला मंगल देणारी ती देवी
देवानां दैत्यभीतानां पुरा सेना बभूव सा
पूर्वी, जेव्हा देवांना दैत्यांची भीती वाटत होती, तेव्हा ती देवांची सेना होती.
देवसेनोवाच। ब्रह्मणो मानसी कन्या देवसेनाऽहमीश्वरी
देवसेना म्हणाली: मी ब्रह्माच्या मनातून उत्पन्न झालेली कन्या, देवसेना, सर्वांची अधिष्ठात्री आहे.
मातृकासु च विख्याता स्कन्दसेना च सुव्रता
मातृकांमध्ये मी प्रसिद्ध आहे, आणि स्कंदाची सेना म्हणूनही मी व्रतस्थ आहे.
पुत्रदाऽहमपुत्राय प्रियदात्री प्रियाय च
मी अपत्य नसलेल्या लोकांना पुत्र देते, आणि प्रिय व्यक्तींना प्रिय वस्तू देते.
सुखं दुःखं भयं शोकं हर्षं मंगलमेव च
सुख, दु:ख, भीती, शोक, आनंद आणि मंगल मीच देते.
कर्मणा बहुपुत्री च वंशहीनश्च कर्मणा
कर्मामुळे कुणाला अनेक मुले होतात, तर कर्मामुळेच कुणाचा वंश संपतो.
कर्मणा मृतपुत्रश्च कर्मणा चिरजीविनः 2.43.
कर्मामुळेच कुणाची मुले मरतात, तर कर्मामुळेच काहींची मुले दीर्घायुषी होतात.
तस्मात्कर्म परं राजन्सर्वेभ्यश्च श्रुतौ श्रुतम्
म्हणून राजन, सर्व शास्त्रांत सांगितल्याप्रमाणे, कर्म हेच श्रेष्ठ आहे.
इत्येवमुक्त्वा सा देवी गृहीत्वा बालकं मुने
असे म्हणून ती देवी, त्या बाळाला उचलून, रे मुनि,
राजा ददर्श तं बालं सस्मितं कनकप्रभम्
राजाने ते बाळ पाहिले, जे हसतमुख आणि सोन्यासारखे तेजस्वी होते.
गृहीत्वा बालकं देवी गगनं गन्तुमुद्यता
बाळाला उचलून देवी आकाशात जाण्यास सज्ज झाली.
नृपस्तोत्रेण सा देवी परितुष्टा बभूव ह
राजाच्या स्तोत्राने ती देवी अत्यंत प्रसन्न झाली.
देवसेनोवाच मम पूजां च सर्वत्र कारयित्वा स्वयं कुरु
देवसेना म्हणाली, 'माझी पूजा सर्वत्र कर आणि स्वतःही ती कर.'
तदा दास्यामि पुत्रं ते कुलपद्मं मनोहरम्
मग मी तुला एक सुंदर, घराण्याचा कमळासारखा मुलगा देईन.
जातिस्मरं च योगीन्द्रं नारायणपरायणम्
तो मुलगा आपल्या पूर्वजन्मांची आठवण ठेवणारा, योगात पारंगत आणि नारायणभक्त असेल.
मत्तमातङ्गलक्षाणां धृतवन्तं बलं शुभम्
त्याच्यात शंभर मदमस्त हत्तींच्या बळाएवढे शुभ सामर्थ्य असेल.
योगिनं ज्ञानिनं चैव सिद्धरूपं तपस्विनम् 2.43.
तो योगी, ज्ञानी, सिद्धस्वरूप आणि तपस्वी असेल.
इत्येवमुक्त्वा सा देवी तस्मै तद्बालकं ददौ
असे म्हणून त्या देवीने तो बालक त्याला दिला.
जगाम देवी स्वर्गं च दत्त्वा तस्मै शुभं वरम् आगत्य कथयामास वृत्तान्तं पुत्रहेतुकम्
ती देवी त्याला शुभ वर देऊन स्वर्गात गेली आणि परत येऊन पुत्राबद्दलची कथा सांगितली.
तुष्टा बभूवुः सन्तुष्टा नरा नार्यश्च नारद । देवीं च पूजयामास ब्राह्मणेभ्यो धनं ददौ
नर-नारी आनंदित झाले; त्यांनी देवीची पूजा केली आणि ब्राह्मणांना धन दिले.
राजा च प्रतिमासेषु शुक्लषष्ठ्यां महोत्सवम्
राजा प्रत्येक शुक्ल पक्षातील सहाव्या दिवशी मोठा उत्सव साजरा करीत असे.