स्वदत्तां परदत्तां वा ब्रह्मवृत्तिं हरेत्तु यः
स्वतः दिलेली किंवा दुसऱ्याने दिलेली ब्राह्मणाची उपजीविका जो घेतो—
षष्टिवर्षसहस्राणि विड्भोजी तत्र तिष्ठति
—तो तिथे सहा हजार वर्षे विष्ठा खाऊन राहतो.
परकीयतडागे च तडागं यः करोति च 2.30.
कोणी दुसऱ्याच्या तळ्यात तळे बांधतो—
तद्रेणुमानवर्षं च तद्भोजी तत्र तिष्ठति
—तो त्या तळ्याच्या रेणूइतकी वर्षे तिथे राहून तीच धूळ खातो.
एकाकी मिष्टमश्नाति श्लेष्मकुण्डं प्रयाति सः
जो एकटा गोड पदार्थ खातो, तो कफाने भरलेल्या कुंडात जातो.
पूर्णमब्दशतं चैव स प्रेतो भारते भवेत्
तो पूर्ण शंभर वर्षे भारतात प्रेतरूपाने राहतो.
पितरं मातरं चैव गुरुं भार्य्यां सुतं सुताम्
जो वडील, आई, गुरु, पत्नी, मुलगा किंवा मुलीला त्रास देतो—
पूर्णमब्दसहस्रं च तद्भोजी तत्र तिष्ठति
—तो तिथे पूर्ण हजार वर्षे खात राहतो.
दृष्ट्वातिथिं वक्रचक्षुः करोति यो हि मानवः
जो माणूस पाहुण्याकडे वाकड्या नजरेने पाहतो—
यानि कानि च पापानि ब्रह्महत्यादिकानि च
—ब्रह्महत्या वगैरे सर्व पापे जशी असतात—
पूर्णमब्दशतं चैव तद्भोजी तत्र तिष्ठति
—तो तिथे पूर्ण शंभर वर्षे खात राहतो.
दत्त्वा द्रव्यं च विप्राय चान्यस्मै दीयते यदि
कोणी ब्राह्मणाला दिलेले द्रव्य दुसऱ्याला देतो—
ततो भवेत्स चण्डालस्त्रिजन्मनि ततः शुचिः ततो भवेन्मानवश्च दरिद्रोऽल्पायुरेव च ।।2.30.
—तर पुढच्या जन्मी तो चांडाळ होतो, मग शुद्ध जन्म घेतो, नंतर तो माणूस गरीब आणि अल्पायुषी होतो.
पुमांसं कामिनी वाऽपि कामिनीं वा पुमानथ
पुरुषाने स्त्रीकडे किंवा स्त्रीने पुरुषाकडे वासनेने पाहिले—
पूर्णमब्दशतं चैव तद्भोजी तत्र तिष्ठति
—तो तिथे पूर्ण शंभर वर्षे खात राहतो.
सन्ताड्य च गुरुं विप्रं रक्तपातं च कारयेत्
जो गुरु किंवा ब्राह्मणाला मारतो किंवा रक्त काढतो—
ततो भवेद्व्याधजन्म सप्तजन्मसु भारते
मग तो भारतभूमीत सात जन्मे आजारी अवस्थेत जन्म घेतो.
अश्रु स्रवन्तं गायन्तं भक्तं दृष्ट्वा च गद्गदम्
जेव्हा एखादा भक्त डोळ्यातून अश्रू येत आणि गळ्यात कंठ दाटून गाताना दिसतो—
स वसेदश्रुकुण्डे च तद्भोजी शतवत्सरम्
तो अश्रुकुंडाजवळ शंभर वर्षे राहतो आणि तिथेच अन्न खातो.
करोति खलतां शश्वदशुद्धहृदयो नरः
ज्याचे हृदय नेहमी अपवित्र असते, तो मनुष्य कायम वाईट बनतो.
ततः स गार्दभीं योनिमवाप्नोति त्रिजन्मनि
मग तो तीन जन्मे गाढविणीच्या पोटी जन्म घेतो.
बधिरं यो हसत्येव निन्दत्येव हि मानवः
जो मनुष्य बहिरा असलेल्या व्यक्तीचा उपहास करतो किंवा त्याची हसत खिल्ली उडवतो—
ततो भवेत्स बधिरो दरिद्रः सप्तजन्मसु ।। 2.30.
तो मग सात जन्मे बहिरा आणि गरीब होतो.
लोभात्स्वपालनार्थाय जीविनं हन्ति यो नरः
जो मनुष्य लोभापोटी स्वतःच्या संपत्तीच्या रक्षणासाठी जिवंत प्राण्याचा वध करतो—
ततो भवेत्स शशको मीनश्च सप्तजन्मसु
तो मग सात जन्मे ससा आणि मासा होतो.
स्वकन्यापालनं कृत्वा विक्रीणाति हि यो नरः
जो मनुष्य स्वतःच्या मुलीचे पालनपोषण करून तिला विकतो—
कन्यालोमप्रमाणाब्दं तद्भोजी तत्र तिष्ठति
तो मुलीच्या अंगावरील केसांच्या संख्येइतकी वर्षे तिथे राहून तिथलेच अन्न खातो.
मांसभारं मूर्ध्नि कृत्वा रक्तधारां लिहेत्क्षुधा
डोक्यावर मांसाचा ओझा घेऊन, तो उपासमारीने रक्ताच्या धारांना चाटतो.
षष्टिवर्षसहस्राणि व्याधश्च सप्तजन्मसु
सहा हजार वर्षे, तो सात जन्मे शिकारी म्हणून जन्म घेतो.
सप्तजन्मसु मण्डूको जलौकाः सप्तजन्मसु
सात जन्मे तो बेडूक असतो; सात जन्मे जोंधळा होतो.