प्रकृष्टां शिबिकां यो हि ददाति ब्राह्मणाय च
जो कोणी ब्राह्मणाला उत्तम पालखी देतो,
यो ददाति च विप्राय व्यजनं श्वेतचामरम्
जो कोणी ब्राह्मणाला पांढरे चामर दान करतो,
धान्याचलं यो ददाति ब्राह्मणाय च भारते
जो कोणी भारतात ब्राह्मणाला धान्याचा ढीग देतो,
ततः स्वयोनिं संप्राप्य चिरजीवी भवेत्सुखी 2.27.
तो पुन्हा आपल्या कुळात जन्म घेऊन दीर्घायुषी आणि सुखी होतो.
सततं श्रीहरेर्नाम भारते यो जपेन्नरः
जो कोणी भारतात नेहमी श्रीहरिचे नाव जपतो,
यो नरो भारते वर्षे दोलनं कारयेद्धरेः
जो कोणी भारतभूमीत हरिचे डोलणे घालतो,
इह लोके सुखं भुक्त्वा यात्यन्ते विष्णुमन्दिरम्
तो या जगात सुख उपभोगून शेवटी विष्णूच्या धामात जातो.
फलमुत्तरफाल्गुन्यां ततोऽपि द्विगुणं भवेत्
उत्तरफाल्गुनीत याचे फळ दुप्पट मिळते.
तिलदानं ब्राह्मणाय यः करोति च भारते
जो कोणी भारतात ब्राह्मणाला तीळ दान करतो,
ततः स्वयोनिं संप्राप्य चिरजीवी भवेत्सुखी
तो पुन्हा आपल्या कुळात जन्म घेऊन दीर्घायुषी आणि सुखी होतो.
सालंकृतां च भोग्यां च सवस्त्रां सुन्दरीं प्रियाम्
त्याला सुंदर, अलंकार घातलेली, वस्त्रांनी युक्त आणि प्रिय अशी स्त्री मिळते.
महीयते चन्द्रलोके यावदिन्द्राश्चतुर्दश
तो चंद्रलोकात चौदा इंद्रांपर्यंत सन्मानित होतो.
ततो गन्धर्वलोके च वर्षाणामयुतं सति
नंतर तो गंधर्वलोकात दहा हजार वर्षे राहतो.
ततो जन्मसहस्रं च प्राप्नोति सुन्दरीं प्रियाम् 2.27.
त्यानंतर हजार जन्मांमध्ये त्याला सुंदर प्रिय पत्नी मिळते.
ददाति सफलं वृक्षं ब्राह्मणाय च यो नरः
जो कोणी ब्राह्मणाला फळ देणारे झाड दान करतो,
पुनः स्वयोनिं संप्राप्य लभते सुतमुत्तमम्
तो पुन्हा आपल्या कुळात जन्म घेऊन उत्तम पुत्र प्राप्त करतो.
केवलं फलदानं च ब्राह्मणाय ददाति यः
जो केवळ ब्राह्मणाला फळ देतो,
नानाद्रव्यसमायुक्तं नानासस्यसमन्वितम्
आणि त्यात वेगवेगळ्या वस्तू किंवा अनेक धान्यांचा समावेश नसतो,
कुबेरलोके वसति स च मन्वन्तरावधि
तो कुबेराच्या लोकात मन्वंतराच्या शेवटपर्यंत राहतो.
यो जनः सस्यसंयुक्तां भूमिं च रुचिरां सति
पण जो मनुष्य सुंदर आणि पिकांनी भरलेली जमीन देतो,
महीयते स वैकुण्ठे मन्वन्तरशतं ध्रुवम्
तो वैकुंठात शंभर मन्वंतरांपर्यंत सन्मानित होतो, हे निश्चित.
तं न त्यजति भूमिश्च जन्मनां शतकं परम्
पृथ्वी त्याला शंभर उत्तम जन्मांसाठी सोडत नाही.
सप्रजं च प्रकृष्टं च ग्रामं दद्याद्द्विजातये
जो द्विजाला लोक आणि समृद्धीने युक्त गाव देतो,
पुनः स्वयोनिं संप्राप्य ग्रामलक्षं लभेद्ध्रुवम् 2.27.
पुन्हा स्वतःचा जन्म मिळाल्यावर, तो नक्कीच लक्ष गाव मिळवतो.
सप्रजं सुप्रकृष्टं च पञ्चसस्यसमन्वितम्
जो लोक, अतिशय समृद्धी आणि पाच प्रकारच्या पिकांसह गाव देतो,
नगरं यश्च विप्राय ददाति भारते भुवि
आणि जो ब्राह्मणाला भारतभूमीवर शहर देतो,
पुनः स्वयोनिं संप्राप्य राजेन्द्रो भारते भवेत्
पुन्हा स्वतःचा जन्म मिळाल्यावर, तो भारतात राजा होतो.
धरा तं न जहात्येव जन्मनां नियुतं ध्रुवम्
पृथ्वी त्याला दहा दशलक्ष जन्मांसाठी सोडत नाही, हे निश्चित.
नगराणां च शतकं देशं यो हि द्विजातये
जो द्विजाला शंभर शहरं किंवा देश देतो,
वापीतडागसंयुक्तं नानावृक्षसमन्वितम्
पाणवठे, तलाव आणि विविध झाडांनी युक्त,