अहं को वा त्वं च का वा विधिना योजितः पुरा
मी कोण, तू कोण, आणि हे पूर्वीपासून विधीने आपल्याला जोडले आहे, हे काय?
अज्ञानी कातरः शोके विपत्तौ च न पण्डितः ।। 2.17.
जो अज्ञानी आहे, तो शोकात आणि विपत्तीत घाबरतो; असा माणूस पंडित नसतो.
नारायणं तं सर्वेशं कान्तं प्राप्स्यसि निश्चितम्
तुला नक्कीच सर्वांचा स्वामी, तुझा प्रिय नारायण मिळेल.
मया त्वं तपसा लब्धा ब्रह्मणश्च वरेण हि
तुला मी तपस्येने आणि ब्रह्माच्या वरामुळे मिळवले आहे.
वृन्दावने च गोविन्दं गोलोके त्वं लभिष्यसि
वृंदावनात तू गोविंदाला, गोलोकात प्राप्त करशील.
तत्र द्रक्ष्यसि मां त्वं च त्वां च द्रक्ष्यामि सन्ततम्
तेथे तू मला पाहशील आणि मी तुला नेहमी पाहीन.
पुनर्यास्यामि तत्रैव कः शोको मे शृणु प्रिये ।। त्वं हि देहं परित्यज्य दिव्यरूपं विधाय च
मी पुन्हा तिथे येईन, मग मला दु:ख कशाचे? ऐक प्रिये, तू देह सोडून दिव्य रूप धारण करशील.
तत्कालं प्राप्स्यसि हरिं मा कान्ते कातरा भव
त्या वेळी तुला हरि मिळेल, म्हणून प्रिये, काळजी करू नकोस.
सुष्वाप शोभने तल्पे पुष्पचन्दनचर्चिते
ती सुंदर फुलांनी व चंदनाने सजवलेल्या पलंगावर शांत झोपली.
रत्नप्रदीपसंयुक्ते स्त्रीरत्नं प्राप्य सुन्दरीम्
रत्नांनी उजळलेल्या दिव्यांमध्ये, त्याने सुंदर स्त्रीरत्न प्राप्त केले.
कृत्वा वक्षसि कान्तां तां रुदन्तीमतिदुःखिताम् ।। कृशोदरीं निराहारां निमग्नां शोकसागरे
रडणाऱ्या, फारच दु:खी, कष्टाने कृश झालेल्या, उपाशी आणि शोकाच्या समुद्रात बुडालेल्या त्या प्रियतमेचा त्याने आपल्याजवळ धरला.
पुनस्तां बोधयामास दिव्यज्ञानेन बोधवित् 2.17.
त्याने पुन्हा तिला दिव्य ज्ञानाने जागे केले.
स च तस्यै ददौ तच्च सर्वशोकहरं परम्
त्याने तिला सर्व दु:ख दूर करणारे ते श्रेष्ठ दिले.
क्रीडां चकार हर्षेण सर्वं मत्वाऽतिनश्वरम्
सर्व काही अत्यंत क्षणिक आहे असे समजून, त्याने आनंदाने खेळ केला.
पुलकाङ्कितसर्वाङ्गौ मूर्च्छितौ निर्जने मुने
त्यांच्या संपूर्ण अंगावर रोमांच आले आणि दोघेही एकांतात बेशुद्ध पडले, हे मुनी.
एकांगौ च तथा तौ द्वौ चार्द्धनारीश्वरौ यथा
आणि मग ते दोघे एक शरीर झाले, जणू अर्धनारीश्वरासारखे.
प्राणाधिकां च तां मेने राजा प्राणाधिकेश्वरीम्
राजाने तिला आपल्या प्राणाहूनही प्रिय, प्राणांची स्वामिनी मानली.
सुवेषौ सुखसम्भोगादचेष्टौ सुमनोहरौ कथां मनोहरां दिव्यां हसन्तौ च क्षणं पुनः
सुंदर वस्त्रांनी सजलेले, सुखाच्या मिलनाने स्तब्ध, दोघेही मनोहारी दिसत होते. त्यांनी क्षणभर हसत हसत दिव्य आणि मनमोहक गोष्टी बोलल्या.
भुक्तवन्तौ च ताम्बूलं प्रदतं च परस्परम्
त्यांनी एकमेकांना तांबूल दिले आणि दोघांनी ते आनंदाने खाल्ले.
परस्परं सेवितौ च सुप्रीत्या श्वेतचामरैः
दोघांनी एकमेकांची प्रेमाने, पांढऱ्या चामरांनी सेवा केली.
क्षणं केलिनियुक्तौ च रसभावसमन्वितौ
क्षणभर त्यांनी प्रेमळ खेळात मन लावले, रसाने भरलेले होते.
सततं जययुक्तौ द्वौ क्षणं नैव पराजितौ 2.17.
ते दोघे नेहमी विजयात मग्न होते, क्षणभरही त्यांचा पराभव झाला नाही.
नारायण उवाच ब्राह्मे मुहूर्त्ते चोत्थाय पुष्पतल्पान्मनोहरात्
नारायण म्हणाले: ब्राह्म मुहूर्ताला तो सुंदर फुलांनी सजवलेल्या पलंगावरून उठला.
रात्रिवासः परित्यज्य स्नात्वा मङ्गलवारिणा
रात्रीचा निवास सोडून, त्याने शुभ पाण्याने स्नान केले.
चकाराह्निकमावश्यमभीष्टगुरुवन्दनम्
त्याने नेहमीप्रमाणे सकाळची कृत्ये केली आणि आपल्या आवडत्या गुरूंना वंदन केले.
रत्नश्रेष्ठं मणिश्रेष्ठं वस्त्रश्रेष्ठं च काञ्चनम्
त्याच्याकडे उत्तम रत्न, सुंदर मणी, उत्कृष्ट वस्त्रे आणि सोने होते.
अमूल्यरत्नं यत्किञ्चिन्मुक्तामाणिक्यहीरकम्
मोलाचा मोती, माणिक, हिरा—अशा अमूल्य रत्नांचा त्याच्याकडे संग्रह होता.
गजरत्नं चाश्वरत्नं धेनुरत्नं मनोहरम्
त्याच्याकडे उत्तम हत्ती, घोडे आणि देखण्या गायी होत्या.
कोशागारसहस्रं च नगराणां त्रिलक्षकम्
त्याच्याकडे हजारो खजिने आणि तीन लक्ष नगरं होती.
पुत्रं कृत्वा च राजेन्द्रं सुचन्द्रं दानवेषु च
त्याने आपल्या मुलाला राजांचा राजा केले, जो दानवांमध्ये तेजस्वी होता.