भूषितं भूषितैर्दिव्यैराश्रमैः शतकोटिभिः
ते नगर असंख्य दिव्य आश्रमांनी, सुंदरपणे सजवलेल्या, अलंकृत होते.
अतीव वलयाकारं यथा पूर्णेन्दुमण्डलम्
ते नगर पूर्ण चंद्राच्या गोलासारखे अत्यंत गोलाकार होते.
सुदुर्गमं च शत्रूणामन्येषां सुगमं सुखम् 2.17.
शत्रूंना ते अत्यंत कठीण, पण इतरांसाठी सहज आणि सुखद होते.
राजितं द्वादशद्वारैर्द्वारपालसमन्वितैः
ते बारा दरवाजांनी, प्रत्येक दरवाजावर दरवानांनी सजलेले, शोभिवंत होते.
मणीन्द्रसारखचितैः शोभितं लक्षमन्दिरैः
शेकडो हजारो महाल, मुख्य रत्नांनी मढवलेले, त्या नगराचे सौंदर्य वाढवत होते.
रत्नचित्रकपाटाद्यैः सद्रत्नकलशान्वितैः
रत्नजडित दरवाजे आणि रत्नांनी सजलेली कलशे होती.
परितो रक्षितं शश्वद्दानवैः शतकोटिभिः
ते नगर सर्व बाजूंनी असंख्य दानवांनी नेहमी रक्षण केलेले होते.
सुन्दरैश्च सुवेषैश्च नानालङ्कारभूषितैः
सुंदर, नीटनेटक्या, विविध अलंकारांनी सजलेले लोक तिथे होते.
द्वारे नियुक्तं पुरुषं शूलहस्तं च सस्मितम्
दरवाजावर एक पुरुष, हातात भाला घेऊन, हसतमुख उभा होता.
कथयामास वृत्तान्तं जगाम तदनुज्ञया
त्याने सर्व घडलेली घटना सांगितली आणि परवानगी घेऊन निघून गेला.
न कैश्चिद्वारितो दूतो दूतरूपेण तस्य च
कोणाच्याही अडथळ्याशिवाय तो दूत, दूताचा वेष घेऊन, तिथे गेला.
रणस्य सर्ववृत्तान्तं विज्ञापयितुमीश्वरम्
रणातील सगळ्या घडामोडी परमेश्वराला सांगण्यासाठी तो निघाला.
स गत्वा शंखचूडं तं ददर्श सुमनोहरम् 2.17.
तो तिथे जाऊन, अत्यंत मोहक असा शंखचूडाला पाहिला.
मणीन्द्रखचितं चित्रं रत्नदण्डसमन्वितम्
त्याने रत्नांनी मढवलेला, सुंदर असा दंड आणि तेजस्वी मणी असलेला शंखचूडा पाहिला.
भृत्येन हस्तविधृतं स्वर्णच्छत्रं मनोहरम्
त्याच्या वरती एक सुंदर सोन्याचा छत्र, सेवकाच्या हातात धरलेला, छाया करत होता.
सुवेषं सुन्दरं रम्यं रत्नभूषणभूषितम्
तो देखणा पोशाख घातलेला, आकर्षक, रम्य आणि रत्नांच्या दागिन्यांनी सजलेला होता.
दानवेन्द्रैः परिवृतं सुवेषं च त्रिकोटिभिः
तीस कोटी दैत्यराजांनी, जे सर्व सुंदर पोशाखात होते, त्याला वेढा घातला होता.
एवंभूतं च तं दृष्ट्वा पुष्पदन्तः सविस्मयः
असा देखावा पाहून पुष्पदंत आश्चर्यचकित झाला.
पुष्पदन्त उवाच यदुक्तं शङ्करेणैव तद्ब्रवीमि निशामय
पुष्पदंत म्हणाला, "शंकरांनी जे सांगितले, ते मी सांगतो, ऐकावे."
राज्यं देहि च देवानामधिकारं च साम्प्रतम्
"राज्य आणि देवतांचा अधिकार त्यांना आत्ताच दे."
दत्त्वा त्रिशूलं हरिणा तुभ्यं प्रस्थापितः शिवः
"त्रिशूळ देऊन, हरिने शंकराला तुझ्याकडे पाठवले आहे."
विषयं देहि तेषां च युद्धं वा कुरु निश्चितम्
"त्यांना त्यांचा प्रदेश दे, नाहीतर नक्कीच युद्ध कर."
दूतस्य वचनं श्रुत्वा शङ्खचूडः प्रहस्य च 2.17.
दूताचे बोलणे ऐकून शंखचूड हसला.
स गत्वोवाच तूर्णं तं वटमूलस्थमीश्वरम्
तो पटकन जाऊन, वटवृक्षाच्या मुळाशी बसलेल्या परमेश्वराला सांगू लागला.
एतस्मिन्नन्तरे स्कन्द आजगाम शिवान्तिकम्
तेवढ्यात स्कंद शंकराजवळ आला.
विशालाक्षश्च बाणश्च पिङ्गलाक्षो विकम्पनः
विशालाक्ष, बाण, पिंगलाक्ष आणि विकंपन हे तिथे होते.
कपिलाक्षो दीर्घदंष्ट्रो विकटस्ताम्रलोचनः
कपिलाक्ष, दीर्घदंष्ट्र, विकट आणि ताम्रलोचन हेही उपस्थित होते.
बलोन्मत्तो रणश्लाघी दुर्जयो दुर्गमस्तथा
बलोनमत्त, रणश्लाघी, दुर्जय आणि दुर्गम हेही तिथे होते.
वसवो वासवाद्याश्च आदित्या द्वादश स्मृताः
वासव आणि इतर वसु, तसेच बारा आदित्य, हे सर्व स्मरणात आहेत.
कुबेरश्च यमश्चैव जयन्तो नलकूबरः
कुबेर, यम, जयंत आणि नलकुबेर हेही आहेत.