तत्पत्न्याश्चोदरे वीर्य्यमर्पयिष्यामि निश्चितम्
"मी तिच्या गर्भात नक्कीच माझं वीर्य ठेवीन."
पश्चात्सा देहमुत्सृज्य भविष्यति प्रिया मम
नंतर ती देह सोडून माझी प्रिय बनेल.
शूलं दत्त्वा ययौ शीघ्रं हरिरभ्यन्तरं मुदा
हरिणे भाला अर्पण करून आनंदाने आतमध्ये जलद प्रवेश केला.
नारायण उवाच जगाम स्वालयं तूर्णं यथास्थानं महामुने
नारायण म्हणाले — हे महर्षे, तो आपल्या जागी, आपल्या निवासस्थानी लवकर गेला.
चन्द्रभागानदीतीरे वटमूले मनोहरे
चंद्रभागा नदीच्या काठी, एक सुंदर वडाच्या झाडाखाली,
दूतं कृत्वा पुष्पदन्तं गन्धर्वेश्वरमीप्सितम्
गंधर्वांचा राजा पुष्पदंत याला, इच्छेनुसार, दूत म्हणून नेमले.
स चेश्वराज्ञया शीघ्रं ययौ तन्नगरं वरम्
मालकाच्या आज्ञेने त्याने त्या उत्तम नगराकडे जलद प्रस्थान केले.
पञ्चयोजनविस्तीर्णं दैर्घ्ये तद्द्विगुणं मुने सप्तभिः परिखाभिश्च दुर्गमाभिः समन्वितम्
हे मुनी, ते नगर पाच योजन रुंद आणि त्याच्या दुप्पट लांब होते, आणि सात कठीण खंदकांनी वेढलेले होते.
ज्वलदग्निनिभैर्नित्यं शोभितं रत्नकोटिभिः
ते नगर नेहमी असंख्य रत्नांनी उजळलेले, प्रज्वलित अग्नीप्रमाणे तेजस्वी दिसत होते.
परितो वणिजां संघैर्नानावस्तुविराजितैः
सर्व बाजूंनी वेगवेगळ्या वस्तूंनी सजलेले व्यापाऱ्यांचे समुदाय होते.
भूषितं भूषितैर्दिव्यैराश्रमैः शतकोटिभिः
ते नगर असंख्य दिव्य आश्रमांनी, सुंदरपणे सजवलेल्या, अलंकृत होते.
अतीव वलयाकारं यथा पूर्णेन्दुमण्डलम्
ते नगर पूर्ण चंद्राच्या गोलासारखे अत्यंत गोलाकार होते.
सुदुर्गमं च शत्रूणामन्येषां सुगमं सुखम् 2.17.
शत्रूंना ते अत्यंत कठीण, पण इतरांसाठी सहज आणि सुखद होते.
राजितं द्वादशद्वारैर्द्वारपालसमन्वितैः
ते बारा दरवाजांनी, प्रत्येक दरवाजावर दरवानांनी सजलेले, शोभिवंत होते.
मणीन्द्रसारखचितैः शोभितं लक्षमन्दिरैः
शेकडो हजारो महाल, मुख्य रत्नांनी मढवलेले, त्या नगराचे सौंदर्य वाढवत होते.
रत्नचित्रकपाटाद्यैः सद्रत्नकलशान्वितैः
रत्नजडित दरवाजे आणि रत्नांनी सजलेली कलशे होती.
परितो रक्षितं शश्वद्दानवैः शतकोटिभिः
ते नगर सर्व बाजूंनी असंख्य दानवांनी नेहमी रक्षण केलेले होते.
सुन्दरैश्च सुवेषैश्च नानालङ्कारभूषितैः
सुंदर, नीटनेटक्या, विविध अलंकारांनी सजलेले लोक तिथे होते.
द्वारे नियुक्तं पुरुषं शूलहस्तं च सस्मितम्
दरवाजावर एक पुरुष, हातात भाला घेऊन, हसतमुख उभा होता.
कथयामास वृत्तान्तं जगाम तदनुज्ञया
त्याने सर्व घडलेली घटना सांगितली आणि परवानगी घेऊन निघून गेला.
न कैश्चिद्वारितो दूतो दूतरूपेण तस्य च
कोणाच्याही अडथळ्याशिवाय तो दूत, दूताचा वेष घेऊन, तिथे गेला.
रणस्य सर्ववृत्तान्तं विज्ञापयितुमीश्वरम्
रणातील सगळ्या घडामोडी परमेश्वराला सांगण्यासाठी तो निघाला.
स गत्वा शंखचूडं तं ददर्श सुमनोहरम् 2.17.
तो तिथे जाऊन, अत्यंत मोहक असा शंखचूडाला पाहिला.
मणीन्द्रखचितं चित्रं रत्नदण्डसमन्वितम्
त्याने रत्नांनी मढवलेला, सुंदर असा दंड आणि तेजस्वी मणी असलेला शंखचूडा पाहिला.
भृत्येन हस्तविधृतं स्वर्णच्छत्रं मनोहरम्
त्याच्या वरती एक सुंदर सोन्याचा छत्र, सेवकाच्या हातात धरलेला, छाया करत होता.
सुवेषं सुन्दरं रम्यं रत्नभूषणभूषितम्
तो देखणा पोशाख घातलेला, आकर्षक, रम्य आणि रत्नांच्या दागिन्यांनी सजलेला होता.
दानवेन्द्रैः परिवृतं सुवेषं च त्रिकोटिभिः
तीस कोटी दैत्यराजांनी, जे सर्व सुंदर पोशाखात होते, त्याला वेढा घातला होता.
एवंभूतं च तं दृष्ट्वा पुष्पदन्तः सविस्मयः
असा देखावा पाहून पुष्पदंत आश्चर्यचकित झाला.
पुष्पदन्त उवाच यदुक्तं शङ्करेणैव तद्ब्रवीमि निशामय
पुष्पदंत म्हणाला, "शंकरांनी जे सांगितले, ते मी सांगतो, ऐकावे."
राज्यं देहि च देवानामधिकारं च साम्प्रतम्
"राज्य आणि देवतांचा अधिकार त्यांना आत्ताच दे."