चिक्षेप पञ्चबाणश्च पञ्च बाणांश्च तां प्रति
पंचबाणानं तिच्यावर पाच बाण सोडले.
पुलकाञ्चितसर्वांगी कम्पिता रक्तलोचना
तिच्या अंगावर रोमांच उठले, ती थरथरली, डोळे लाल झाले.
क्षणमुद्विग्नतां प्राप क्षणं तन्द्रां सुखावहाम्
क्षणभर तिला काळजी वाटली, क्षणभर सुखद झोप येऊ लागली.
क्षणं सा चेतनां प्राप क्षणं प्राप विषण्णताम्
क्षणभर तिला भान आलं, क्षणभर ती उदास झाली.
भ्रमन्ती क्षणमुद्वेगाद्विवसन्ती क्षणं पुनः
ती क्षणभर दुःखात भटकत होती, मग क्षणभर निघून गेली, आणि पुन्हा परत आली.
पुष्पचन्दनतल्पं च तद्बभूवातिकण्टकम्
फुलांनी आणि चंदनाने सजलेलं पलंग काट्यांनी भरून गेलं.
निलयश्च निराकारः सूक्ष्मवस्त्रं हुताशनः
घर आकारहीन झालं, तर सूक्ष्म वस्त्र जणू अग्नीच झालं.
क्षणं ददर्श तन्द्रायां सुवेषं पुरुषं सती
क्षणभर झोपाळूपणात सतीने सुंदर वेषातील पुरुष पाहिला.
चन्दनोक्षितसर्वांगं रत्नभूषणभूषितम् 2.16.
त्याचं सर्व शरीर चंदनानं लिपलेलं होतं आणि रत्नांच्या दागिन्यांनी सजलेलं होतं.
कथयन्तं रतिकथां चुम्बन्तमधरं मुहुः
तो प्रेमाच्या गोष्टी सांगत होता आणि तिच्या ओठांवर पुन्हा पुन्हा चुंबन घेत होता.
पुनरेव तु गच्छन्तमागच्छन्तं वसन्तकम्
तिने वसंतकाला पुन्हा पुन्हा येताना आणि जाताना पाहिलं.
पुनः स्वचेतनां प्राप्य विललाप पुनः पुनः
ती पुन्हा स्वतःला भानावर आणून वारंवार रडू लागली.
शङ्खचूडो महायोगी जैगीषव्यान्मनोरमम्
शंखचूड हा महान योगी, जैगीषव्यांना प्रिय होता.
पठन्सदा तु कवचं सर्वमङ्गलमङ्गलम्
तो नेहमी सर्वात शुभ असणारं कवच पठण करत असे.
आज्ञया ब्रह्मणः सोऽपि बदरीं वै समाययौ
ब्रह्मदेवाच्या आज्ञेने तोही बदरीला गेला.
नवयौवनसम्पन्नं कामदेवसमप्रभम्
तो नवयौवनाने भरलेला आणि कामदेवासारखा तेजस्वी होता.
श्वेतचम्पकवर्णाभं रत्नभूषणभूषितम्
तो पांढऱ्या चंपकाच्या फुलांसारखा दिसत होता आणि रत्नांच्या दागिन्यांनी सजलेला होता.
महारत्नगणाक्लृप्तविमानस्थं मनोहरम्
मोठ्या रत्नांनी बनवलेल्या विमानात बसलेला तो अतिशय मोहक दिसत होता.
पारिजातप्रसूनाढ्यमाल्यवन्तं च सुस्मितम् 2.16.
त्याने पारिजाताच्या फुलांच्या माळा घातल्या होत्या आणि तो सुंदर हसत होता.
सा दृष्ट्वा सन्निधाने तं मुखमाच्छाद्य वाससा
ती त्याला जवळ पाहून आपल्या वस्त्राने चेहरा झाकून बसली.
बभूव सा नम्रमुखी नवसङ्गमलज्जिता
ती नवा संग झाल्याने लाजली, तिचं मुख खाली झुकलं.
पिबन्ती तन्मुखाम्भोजं लोचनाभ्यां च सन्ततम्
ती आपल्या डोळ्यांनी त्याच्या मुखकमळाकडे सतत पाहत राहिली.
पुष्पचन्दनतल्पस्थां वसन्तीं वाससा वृताम्
ती फुलांच्या आणि चंदनाच्या पलंगावर विसावली होती, सुंदर वस्त्रांनी वेढलेली होती.
सुपीनकठिनश्रोणीं पीनोन्नतपयोधराम्
तिचे कंबर गोल आणि मजबूत होत्या, आणि तिची उरोज भरदार व उठावदार होत्या.
पक्वबिम्बाधरोष्ठीं च सुनासां सुन्दरीं वराम्
तिचे ओठ पिकलेल्या बिंब फळासारखे लाल होते, नाक सुंदर होते, आणि ती फारच मोहक होती.
स्वतेजसा परिवृतां सुखदृश्यां मनोरमाम्
तिच्या स्वतःच्या तेजाने ती वेढलेली होती, पाहणाऱ्याला आनंद देणारी आणि मनमोहक होती.
सिन्दूरबिन्दुना शश्वत्सीमन्ताधःस्थलोज्ज्वलाम्
तिच्या मस्तकाच्या मध्यभागी कायम सिंदूराचा टिळा चमकत होता.
करपद्मतलारक्तां नखचन्द्रैर्विभूषिताम्
तिच्या हातांच्या तळव्यांवर कमळाच्या पाकळीसारखी लालिमा होती, आणि नखं चंद्रकोरीसारखी शोभत होती.
आरक्तवर्णं ललितमलक्तकसमप्रभम् 2.16.
तिचा रंग गुलाबी होता, नाजूक आलक्तकासारखा उजळ होता.
शरदिन्दुविनिन्द्यैकनखेन्द्वोघविराजिताम्
तिची नखं शरद ऋतूच्या चंद्रालाही लाजवतील अशी, चंद्रांच्या झुंडीप्रमाणे चमकत होती.