न कोऽपि देवो भूपेन्द्रं शशाप शिवकारणात्
शंकरामुळे कोणत्याही देवाने त्या राजाला शाप दिला नाही.
शूलं गृहीत्वा तं सूर्य्यं धृतवाच्छङ्करः स्वयम्
शंकराने स्वतः त्रिशूल उचलून सूर्याला थांबवलं.
शिवस्त्रिशूलहस्तश्च ब्रह्मलोकं ययौ क्रुधा
शिव त्रिशूळ हातात घेऊन, रागाने ब्रह्मलोकात गेला.
शूलं गृहीत्वा तत्रापि धृतवाञ्छङ्करो रविम्
तेथेही शंकराने त्रिशूळ उचलून, सूर्याला सामोरा गेला.
नारायणं च सर्वेशं ते ययुः शरणं भिया
भीतीने सर्वांनी सर्वेश्वर नारायणाच्या शरण जाऊन आश्रय घेतला.
सर्वे निवेदनं चक्रुर्भियस्ते कारणं हरौ
सर्वांनी आपली भीती आणि त्याचे कारण हरिला सांगितले.
नारायणश्च कृपयाऽभयं तेभ्यो ददौ मुने 2.13.
मुनिवर, नारायणाने दयाळूपणाने त्यांना निर्भयता दिली.
स्मरन्ति ये यत्र तत्र मां विपत्तौ भयान्विताः
जे संकटात, भीतीने कुठेही माझे स्मरण करतात,
पाताऽहं जगतां देवः कर्त्ताऽहं सततं सदा
मी जगांचा रक्षक आहे, नेहमी आणि सदैव सृष्टी करणारा आहे.
शिवोऽहं त्वमहं चापि सूर्य्योऽहं त्रिगुणात्मकः
मीच शिव आहे, तू आहेस, मीच सूर्य आहे, आणि माझ्या स्वरूपात तीन गुण आहेत.
यूयं गच्छत भद्रं वो भविष्यति भयं कुतः
तुम्ही जा, तुमचे कल्याण होवो—आता भीती कशाची?
आशुतोषः स भगवाञ्छरण्यश्च सतां गतिः
तो भगवंत सहज प्रसन्न होणारा आहे, सत्पुरुषांचा आधार आणि अंतिम ध्येय आहे.
सुदर्शनं शिवश्चैव मम प्राणाधिकप्रियौ
सुदर्शन आणि शिव हे दोघे मला प्राणाहूनही प्रिय आहेत.
शक्तः स्रष्टुं महादेवः सूर्य्यकोटिं च लीलया
महादेव सहजपणे दहा लाख सूर्य निर्माण करू शकतो.
बाह्यज्ञानं तन्न किंचिद्ध्यायतो मां दिवानिशम्
जो दिवस-रात्र माझे ध्यान करतो, त्याला बाह्य ज्ञान काहीच वाटत नाही.
अहमेव चिन्तयामि तत्कल्याणं दिवानिशम्
मी स्वतः त्यांच्या कल्याणाचा दिवस-रात्र विचार करतो.
शिवस्वरूपो भगवाञ्छिवाधिष्ठातृदेवता 2.13.
भगवंताचे स्वरूप शिव आहे, आणि शिवच मुख्य देवता आहेत.
एतस्मिन्नन्तरे तत्र चागमच्छङ्करः स्वयम्
तेवढ्यात तिथेच शंकर स्वतः आला.
अवरुह्य वृषात्तूर्णं भक्तिनम्रात्मकन्धरः
तो आपल्या वृषभावरून पटकन उतरला आणि भक्तीने मान वाकवली.
रत्नसिंहासनस्थं च रत्नालङ्कारभूषितम्
त्याने त्यांना रत्नांच्या सिंहासनावर बसलेले आणि रत्नांच्या दागिन्यांनी सजलेले पाहिले.
नवीननीरदश्यामं सुन्दरं च चतुर्भुजम्
नव्या पावसाच्या काळ्या मेघासारखा, सुंदर आणि चार हात असलेला,
चन्दनोक्षितसर्वांगं भूषितं पीतवाससा
संपूर्ण अंगाला चंदनाचा लेप लावलेला, पिवळ्या वस्त्रांनी सजलेला,
विद्याधरीनृत्यगीतं शृण्वन्तं सस्मितं मुदा
विद्याधरांच्या नृत्यगानाचा आनंदाने आणि हसत ऐकणारा,
तं ननाम महादेवो ब्रह्माणं च ननाम सः
त्याला महादेवांनी वंदन केले आणि ब्रह्मादेखील वाकले.
कश्यपश्च महाभक्त्या तुष्टाव च ननाम च
कश्यपानेही मोठ्या भक्तीने स्तुती केली आणि वंदन केले.
सुखासने सुखासीनं विश्रान्तं चन्द्रशेखरम्
त्याने चंद्रशेखराला सुखद आसनावर आरामात बसलेला पाहिला.
अक्रोधं सत्त्वसंसर्गात्प्रसन्नं सस्मितं मुदा 2.13.
सत्त्वगुणामुळे रागरहित, प्रसन्न, हसरा आणि आनंदी असा तो होता.
तमुवाच प्रसन्नात्मा प्रसन्नं सुरसंसदि
त्या प्रसन्न मनाने, देवांच्या सभेत, त्याच्याशी तो बोलला.
श्रीभगवानुवाच लौकिकं वैदिकं चैव त्वां पृच्छामि तथा ऽपि शम्
श्रीभगवान म्हणाले: मी तुला लौकिक आणि वैदिक गोष्टी विचारतो, तसेच शांततेबद्दलही.
तपसां फलदातारं दातारं सर्वसम्पदाम्
तू तपस्येचे फळ देणारा आणि सर्व संपत्तीचा दाता आहेस.