सर्वाराध्यं च सर्वेशं सर्वज्ञं सर्वकारणम्
ती सर्वांची पूजा करण्यास योग्य, सर्वांची स्वामिनी, सर्वज्ञ आणि सर्व कारणांची मूळ होती.
कथमेतादृशी देवी वृक्षत्वं समवाप ह
अशी देवी झाडाच्या रूपात कशी आली, हे कसे घडले?
सन्दिग्धं मे मनो लोलं प्रेरयेन्मां मुहुर्मुहुः ।। छेत्तुमर्हसि सन्देहं सर्वसन्देहभञ्जना
माझं मन सतत शंका करतंय आणि अस्थिर आहे; हे सर्व शंका दूर करणाऱ्या, माझ्या या शंकेचं निरसन करावं.
नारायण उवाच यशस्वी कीर्तिमांश्चैव विष्णोरंशसमुद्भवः
नारायण म्हणाले: तो कीर्तीमान आणि प्रसिद्ध होता, विष्णूच्या अंशातून जन्मलेला.
तत्पुत्रो धर्मसावर्णिर्धर्मिष्ठो वैष्णवः शुचिः
त्याचा मुलगा धर्मसावर्णी, धर्मनिष्ठ, विष्णूभक्त आणि शुद्ध होता.
तत्पुत्रो देवसावर्णिर्विष्णुव्रतपरायणः
त्याचा मुलगा देवसावर्णी, विष्णूच्या व्रतांना समर्पित होता.
वृषध्वजश्च तत्पुत्रो वृषध्वजपरायणः 2.13.
त्याचा मुलगा वृषध्वज, वृषध्वजाच्या भक्तीत लीन होता.
पुत्रादपि परः स्नेहो नृपे तस्मिञ्छिवस्य च
राजा आणि शंकर या दोघांना त्याच्यावर मुलापेक्षा जास्त प्रेम होतं.
पूजां च सर्वदेवानां दूरीभूतां चकार सः
त्याने सर्व देवांची पूजा बाजूला ठेवली.
माघे सरस्वतीपूजां दूरीभूतां चकार सः
माघ महिन्यात त्याने सरस्वतीची पूजा सोडून दिली.
न कोऽपि देवो भूपेन्द्रं शशाप शिवकारणात्
शंकरामुळे कोणत्याही देवाने त्या राजाला शाप दिला नाही.
शूलं गृहीत्वा तं सूर्य्यं धृतवाच्छङ्करः स्वयम्
शंकराने स्वतः त्रिशूल उचलून सूर्याला थांबवलं.
शिवस्त्रिशूलहस्तश्च ब्रह्मलोकं ययौ क्रुधा
शिव त्रिशूळ हातात घेऊन, रागाने ब्रह्मलोकात गेला.
शूलं गृहीत्वा तत्रापि धृतवाञ्छङ्करो रविम्
तेथेही शंकराने त्रिशूळ उचलून, सूर्याला सामोरा गेला.
नारायणं च सर्वेशं ते ययुः शरणं भिया
भीतीने सर्वांनी सर्वेश्वर नारायणाच्या शरण जाऊन आश्रय घेतला.
सर्वे निवेदनं चक्रुर्भियस्ते कारणं हरौ
सर्वांनी आपली भीती आणि त्याचे कारण हरिला सांगितले.
नारायणश्च कृपयाऽभयं तेभ्यो ददौ मुने 2.13.
मुनिवर, नारायणाने दयाळूपणाने त्यांना निर्भयता दिली.
स्मरन्ति ये यत्र तत्र मां विपत्तौ भयान्विताः
जे संकटात, भीतीने कुठेही माझे स्मरण करतात,
पाताऽहं जगतां देवः कर्त्ताऽहं सततं सदा
मी जगांचा रक्षक आहे, नेहमी आणि सदैव सृष्टी करणारा आहे.
शिवोऽहं त्वमहं चापि सूर्य्योऽहं त्रिगुणात्मकः
मीच शिव आहे, तू आहेस, मीच सूर्य आहे, आणि माझ्या स्वरूपात तीन गुण आहेत.
यूयं गच्छत भद्रं वो भविष्यति भयं कुतः
तुम्ही जा, तुमचे कल्याण होवो—आता भीती कशाची?
आशुतोषः स भगवाञ्छरण्यश्च सतां गतिः
तो भगवंत सहज प्रसन्न होणारा आहे, सत्पुरुषांचा आधार आणि अंतिम ध्येय आहे.
सुदर्शनं शिवश्चैव मम प्राणाधिकप्रियौ
सुदर्शन आणि शिव हे दोघे मला प्राणाहूनही प्रिय आहेत.
शक्तः स्रष्टुं महादेवः सूर्य्यकोटिं च लीलया
महादेव सहजपणे दहा लाख सूर्य निर्माण करू शकतो.
बाह्यज्ञानं तन्न किंचिद्ध्यायतो मां दिवानिशम्
जो दिवस-रात्र माझे ध्यान करतो, त्याला बाह्य ज्ञान काहीच वाटत नाही.
अहमेव चिन्तयामि तत्कल्याणं दिवानिशम्
मी स्वतः त्यांच्या कल्याणाचा दिवस-रात्र विचार करतो.
शिवस्वरूपो भगवाञ्छिवाधिष्ठातृदेवता 2.13.
भगवंताचे स्वरूप शिव आहे, आणि शिवच मुख्य देवता आहेत.
एतस्मिन्नन्तरे तत्र चागमच्छङ्करः स्वयम्
तेवढ्यात तिथेच शंकर स्वतः आला.
अवरुह्य वृषात्तूर्णं भक्तिनम्रात्मकन्धरः
तो आपल्या वृषभावरून पटकन उतरला आणि भक्तीने मान वाकवली.
रत्नसिंहासनस्थं च रत्नालङ्कारभूषितम्
त्याने त्यांना रत्नांच्या सिंहासनावर बसलेले आणि रत्नांच्या दागिन्यांनी सजलेले पाहिले.