मूर्च्छिता प्रभुरूपेण पुलकाङ्कितविग्रहा
ती बेशुद्ध झाली होती, तिच्या देहावर आनंदाचे रोमांच उमटले होते.
गोपीत्रिंशत्कोटियुक्ता कोटिचन्द्रसमप्रभा
ती तीस कोटी गोपींसह होती, तिचा तेज लाखो चंद्रांइतका उजळ होता.
श्वेतचम्पकवर्णाभा मत्तवारणगामिनी
तिचा कांती पांढऱ्या चंपक फुलांसारखा होती आणि ती गर्वीले हत्ती जशी चालते तशी चालत होती.
माणिक्यखचितं हारममूल्यं वह्निशौचकम् 2.11.
तिने माणिकांनी मढवलेला, अग्नीप्रमाणे शुद्ध आणि अमूल्य हार घातला होता.
स्थलपद्मप्रभाजुष्टं कोमलं च सुरञ्जितम्
तिच्या पायांना कमळफुलांची प्रभा लाभली होती, ते मऊ होते आणि देवांना आनंद देणारे होते.
रत्नेन्द्रराजखचितविमानादवरुह्य च
रत्नांच्या राजाने सजवलेल्या दिव्य विमानातून ती खाली उतरली.
कस्तूरीबिन्दुतिलकं चन्दनेन्दुसमन्वितम्
तिच्या कपाळावर कस्तुरीचा टिळा होता, तो चंदन व चंद्रासारख्या खुणांनी सुशोभित होता.
दधती भालमध्ये च सीमन्ताधस्तदुज्ज्वलम्
तीने तो टिळा कपाळाच्या मध्यभागी, सिमंताच्या खाली तेजस्वीपणे लावला होता.
सुचारुकबरीभारं कम्पयन्ती च कम्पिता
तिचे सुंदर, दाट केस हलत होते आणि ती स्वतःही थरथरत होती.
गत्वा तस्थौ कृष्णपार्श्वे रत्नसिंहासने वरे
ती जाऊन कृष्णाच्या बाजूला रत्नांच्या सुंदर सिंहासनावर उभी राहिली.
तां च दृष्ट्वा समुत्तस्थौ कृष्णः सादरमच्युतः
तिला पाहून अच्युत कृष्ण आदराने उभा राहिला.
प्रणेमुरभि संत्रस्ता गोपा नम्रात्मकन्धराः
गोपा घाबरलेले होते, त्यांनी मान झुकवून नम्रतेने वंदन केले.
उत्थाय गंगा सहसा सम्भाषां च चकार सा
गंगा पटकन उठली आणि बोलायला सुरुवात केली.
नम्रभावस्थिता त्रस्ता शुष्ककण्ठौष्ठतालुका 2.11.
ती नम्रपणे उभी राहिली, घाबरलेली होती आणि तिचा घसा, ओठ, तालू कोरडे पडले होते.
तद्धृत्पद्मे स्थितः कृष्णो भीतायै चाभयं ददौ
कमळावर बसलेल्या कृष्णाने घाबरलेल्या तिला निर्भयता दिली.
ऊर्ध्वं सिंहासनस्थां च राधां गङ्गा ददर्श सा
नंतर गंगेला सिंहासनावर वर बसलेली राधा दिसली.
असंख्यब्रह्मणामाद्यां चादिसृष्टिं सनातनीम्
तिने असंख्य ब्रह्म्यांची आद्य आणि सनातन सृष्टीची मूळ असलेली तिला पाहिले.
विश्ववृन्दे निरुपमां रूपेण च गुणेन च
संपूर्ण विश्वात रूप आणि गुण यांमध्ये तिची बरोबरी करणारी कोणीच नव्हती.
शुभां सुभद्रां सुभगां स्वामिसौभाग्यसंयुताम्
ती शुभ, सुभद्रा, भाग्यवती आणि आपल्या स्वामीच्या सौभाग्याने युक्त अशी आहे.
कृष्णार्द्धाङ्गी कृष्णसमां तेजसा वयसा त्विषा
ती कृष्णाच्या अर्ध्या देहासारखी, तेज, तारुण्य आणि कांतीमध्ये कृष्णासारखीच आहे.
प्रच्छाद्यमानां प्रभया सभामीशस्य सुप्रभाम्
तिच्या तेजामुळे प्रभूची सभा झाकली गेली आणि ती अत्यंत प्रकाशमान झाली.
अजन्यां सर्वजननीं धन्यां मान्यां च मानिनीम्
ती अजन्मा, सर्वांची जननी, धन्य, मान्य आणि स्वाभिमानी आहे.
एतस्मिन्नन्तरे राधा जगदीशमुवाच सा 2.11.
त्या वेळी राधेने जगाचा स्वामी कृष्णाला विचारले.
राधिकोवाच पश्यन्ती सततं पार्श्वे सकामा रक्तलोचना
राधा म्हणाली: मी नेहमी तुझ्या शेजारी राहून तुला पाहते, मनात इच्छा घेऊन, आणि माझ्या डोळ्यांत प्रेमाने लालिमा येते.
मूर्च्छां प्राप्नोति रूपेण पुलकाङ्कितविग्रहा
ती तिच्या सौंदर्यामुळे बेशुद्ध होते, तिच्या अंगावर रोमांच उभे राहतात.
त्वं चापि मां सन्निरीक्ष्य सकामः सस्मितः सदा
आणि तूही नेहमी माझ्याकडे इच्छा आणि हास्याने पाहतोस.
त्वमेव चैवं दुर्वृत्तं वारंवारं करोषि च
आणि हे असे अनुचित वर्तन वारंवार फक्त तूच करतोस.
संगृह्येमां प्रियामिष्टां गोलोकाद्गच्छ लम्पट
ही प्रिय व्यक्ती घे, हे लंपट, आणि गोलोकातून निघून जा.
दृष्टस्त्वं विरजायुक्तो मया चन्दनकानने
मी तुला विरजेसोबत चंदनाच्या वनात पाहिले.
त्वया मच्छब्दमात्रेण तिरोधानं कृतं पुरा
माझे नाव तुझ्या तोंडून ऐकताच तिने पूर्वी अदृश्य होणे केले.