गच्छ पार्वति कैलासं सुताभ्यां स्वामि ना सह
पार्वती, तू आपल्या दोन मुलींना घेऊन कैलासावर जा, पण पतीसोबत जाऊ नकोस.
भविता कलया जन्म सर्वेषां च व्रजेश्वरि
व्रजेश्वरी, सर्वांसाठी एका अंशाने जन्म होईल.
प्रणम्य श्रीहरिं देवाः स्वालयं प्रययुर्मुदा
देवतांनी श्रीहरीला वंदन करून आनंदाने आपल्या आपल्या घरी परत गेले.
हरिणा योजितं कर्म कर्तुं व्यग्रा महीं ययुः
हरीने दिलेले काम करण्यासाठी ते उत्साहाने पृथ्वीवर गेले.
उवाच राधिकां कृष्णो वृषभानुगृहं व्रज
कृष्णाने राधिकेला सांगितले, "राधे, व्रजातील वृषभानूच्या घरी जा."
अहं यास्यामि मथुरां वसुदेवालयं प्रिये
"प्रिय, मी मथुरेला, वसुदेवाच्या घरी जाईन."
राधा प्रणम्य श्रीकृष्णं रक्तपंकजलोचना
राधा, ज्यांचे डोळे कमळाच्या पाकळीसारखे लाल झाले होते, तिने श्रीकृष्णाला वंदन केले.
स्थायंस्थायं क्वचिद्यांती गत्वागत्वा पुनः पुनः
ती पुन्हा पुन्हा थांबत, पुढे जात, मागे येत, अशा रीतीने वारंवार पुढे-पुढे सरकत होती.
पपौ चक्षुश्चकोराभ्यां निमेषरहिता सती
ती डोळ्यांनी, क्षणभरही न पापता, चकोर पक्ष्यासारखी त्याच्याकडे पाहत राहिली.
ततः प्रदक्षिणीकृत्य सप्तधा परमेश्वरी 4.6.
मग परमेश्वरीने त्याची सात वेळा प्रदक्षिणा केली.
आजग्मुर्गोपिकानां च त्रिःसप्तशतकोटयः
मग तीन वेळा सातशे कोटी एवढ्या संख्येने गोपी आले.
गोपानां गोपिकानां च समूहैः सह राधिका
राधिका गोप आणि गोपी यांच्या समूहांसह उपस्थित होती.
त्रयस्त्रिंशद्वयस्याभिर्गोपीभिः सह सुंदरी
ती सुंदर राधा बत्तीस जोड्या गोपींसोबत होती.
हरिणा योजितं स्थानं प्रजग्मुर्नंदगोकुलम्
हरीने ठरवलेल्या स्थळी, ते नंदाच्या गोकुलात गेले.
महीं गतायां राधायां गोपीभिः सह गोपकैः
राधा गोपी आणि गोपांसह पृथ्वीवर गेल्यावर,
संभाष्य गोपान्गोपीश्च नियोज्य स्वीयकर्मणि
तिने गोप आणि गोपींशी बोलून त्यांना त्यांच्या त्यांच्या कामात लावले.
पूर्वं यद्यदपत्यं च देवकीवसुदेवयोः
पूर्वी देवकी आणि वसुदेव यांना जी जी मुले झाली होती,
शेषांशं सप्तमं गर्भं माययाऽऽकृष्य गोकुले
शेषाचा अंश असलेला सातवा गर्भ मायेनं गोकुलात नेला.
मृते मुनौ किं चकार श्रीकृष्णो भक्तवत्सलः
त्या ऋषीच्या मृत्यूनंतर भक्तांना नेहमीच आधार देणारा श्रीकृष्ण काय करतो, हे सांग.
श्रीनारायण उवाच कृत्वा वक्षसि तद्देहं रुरोदोच्चैर्यथा नरः
श्रीनारायण म्हणाले — श्रीकृष्णाने त्या देहाला आपल्या छातीवर ठेवले आणि माणसासारखा मोठ्याने रडू लागला.
बाहुभ्यां च समाश्लिष्य पिपेषोद्रिक्तमोहतः
त्याने दोन्ही हातांनी त्या देहाला घट्ट मिठी मारली आणि प्रचंड शोकाने मन भरून गेले.
रक्तमांसास्थिहीनं तच्छरीरं च महात्मनः
त्या महात्म्याच्या देहात रक्त, मांस आणि हाड काहीच उरले नव्हते.
दग्धं लोहितमांसास्थि ज्वलता जठराग्निना
पोटातील प्रज्वलित ज्वाळेमुळे रक्त, मांस आणि हाडे जळून गेली होती.
चितां चन्दनकाष्ठेन निर्माय मधुसूदनः
मधुसूदनाने चंदनाच्या लाकडाची चिता तयार केली.
ददौ चितायामग्निं च काष्ठं दत्त्वा शवोपरि
त्याने शवावर लाकूड ठेवून चितेला अग्नी दिला.
तद्देहे भस्मसाद्भूते नेदुर्दुन्दुभयो दिवि
त्या देहाचे राख झाल्यावर आकाशात दुंदुभी वाजू लागल्या.
एतस्मिन्नन्तरे तत्र रत्नसारविनिर्मितम्
इतक्यात तिथे रत्नांच्या सारांशातून बनलेली एक रथ प्रकट झाली.
पार्षदप्रवरैर्युक्तं श्रीकृष्णसदृशैर्वरैः 4.30.
त्या रथात श्रीकृष्णासारखे तेजस्वी आणि श्रेष्ठ पार्षद होते.
अवरुह्य रथात्तूर्णं पार्षदप्रवरा हरेः ।। सर्वे समानरूपास्ते प्रणम्य राधिकेश्वरौ
हरिचे ते श्रेष्ठ पार्षद सर्व एकसारखे दिसणारे, रथातून पटकन खाली उतरले आणि राधा-कृष्णांना वंदन केले.
धृतवन्तं सूक्ष्मदेहं प्रणमय्य मुनीश्वरम्
त्यांनी सूक्ष्म देह धारण केलेल्या त्या ऋषीला वंदन केले आणि त्याला आदराने नमस्कार केला.