प्राणाधिके महादेवि स्थिरा भव भयं त्यज
महादेवी, प्राणाहून प्रिय, धीर धर आणि भीती सोड.
किं तु ते कथयिष्यामि किंचिदेवास्त्यमंगलम्
पण मी तुला सांगतो—काहीतरी अशुभ आहे.
श्रीदामशापजन्येन कर्मभोगेन सुन्दरि
सुंदरी, श्रीदामाच्या शापामुळे जे कर्मफळ भोगावं लागलं—
तत्र भारावतरणं पित्रोर्बंधनमोचनम्
त्यात पृथ्वीचं ओझं हलकं करणं आणि माझ्या आईवडिलांना बंधनातून मुक्त करणं—
घातयित्वा च यवनं मुचुकुन्दस्य मोक्षणम्
यवनाचा वध करून मुचुकुंदाचं मुक्ती मिळवून देणं—
उद्वाहं राजकन्यानां सहस्राणां च षोडश
सोळा हजार राजकन्यांशी विवाह करणं—
मित्रोपकरणं चैव वाराणस्याश्च दाहनम्
मित्रांना मदत करणं आणि वाराणसीचं दहन करणं—
पारिजातस्य हरणं यद्यत्कर्माणि तानि च
पारिजात वृक्ष घेऊन येणं आणि इतर जे काही कृत्य केलं—
संभाषणं च बंधूनां यज्ञसंपादनं पितुः करिष्यामि च तत्रैव गोपिकानां च दर्शनम्
नातेवाईकांशी संवाद साधणं, वडिलांचा यज्ञ पूर्ण करणं आणि तिथेच गोपींना भेटणं—
तुभ्यमाध्यात्मिकं दत्त्वा पुनः सत्यं त्वया सह 4.6.
तुला आत्मज्ञान देऊन, पुन्हा खऱ्या अर्थाने, तुझ्यासोबत—
भविष्यति त्वया सार्द्धं पुनरागमनं व्रजे
व्रजामध्ये तुझ्यासोबत पुन्हा परत येणं होईल—
नित्यं संमीलन स्वप्ने भविष्यति त्वया सह
स्वप्नात नेहमी तुझ्यासोबत भेट होत राहील—
शतवर्षांतरे साध्यमेतदेव सुनिश्चितम्
शंभर वर्षांनी हे सर्व निश्चितपणे पूर्ण होईल—
पुनः पित्रोश्च गोपीनां शोकसंमार्जनं परम्
पुन्हा माझ्या आईवडिलांचा आणि गोपींचा शोक दूर केला जाईल—
त्वया सहापि गोलोकं गोपैर्गोपीभिरेव च
तुझ्यासह, गोप आणि गोपींसोबत, आपण गोलोकात जाऊ—
वैकुंठगमनं राधे नित्यस्य परमात्मनः
राधे, नित्य परमात्म्याचं वैकुंठात गमन—
देवानां चैव देवीनामंशा यास्यंति स्वक्षयम्
देवतांचे आणि देवींचे अंश त्यांच्या स्वतःच्या स्थानावर परत जातील—
इत्येवं कथितं सर्वं भविष्यं च शुभाशुभम्
अशा प्रकारे, भविष्यातील सर्व शुभ आणि अशुभ गोष्टी सांगितल्या—
इत्येवमुक्त्वा श्रीकृष्णः कृत्वा राधां स्ववक्षसि
असं म्हणून, श्रीकृष्णाने राधेला आपल्या छातीशी धरलं—
उवाच श्रीहरिर्देवान्देवीं च समयोचितम् 4.6.
श्रीहरिने त्या प्रसंगानुसार देवता आणि देवींना संबोधित केलं.
गच्छ पार्वति कैलासं सुताभ्यां स्वामि ना सह
पार्वती, तू आपल्या दोन मुलींना घेऊन कैलासावर जा, पण पतीसोबत जाऊ नकोस.
भविता कलया जन्म सर्वेषां च व्रजेश्वरि
व्रजेश्वरी, सर्वांसाठी एका अंशाने जन्म होईल.
प्रणम्य श्रीहरिं देवाः स्वालयं प्रययुर्मुदा
देवतांनी श्रीहरीला वंदन करून आनंदाने आपल्या आपल्या घरी परत गेले.
हरिणा योजितं कर्म कर्तुं व्यग्रा महीं ययुः
हरीने दिलेले काम करण्यासाठी ते उत्साहाने पृथ्वीवर गेले.
उवाच राधिकां कृष्णो वृषभानुगृहं व्रज
कृष्णाने राधिकेला सांगितले, "राधे, व्रजातील वृषभानूच्या घरी जा."
अहं यास्यामि मथुरां वसुदेवालयं प्रिये
"प्रिय, मी मथुरेला, वसुदेवाच्या घरी जाईन."
राधा प्रणम्य श्रीकृष्णं रक्तपंकजलोचना
राधा, ज्यांचे डोळे कमळाच्या पाकळीसारखे लाल झाले होते, तिने श्रीकृष्णाला वंदन केले.
स्थायंस्थायं क्वचिद्यांती गत्वागत्वा पुनः पुनः
ती पुन्हा पुन्हा थांबत, पुढे जात, मागे येत, अशा रीतीने वारंवार पुढे-पुढे सरकत होती.
पपौ चक्षुश्चकोराभ्यां निमेषरहिता सती
ती डोळ्यांनी, क्षणभरही न पापता, चकोर पक्ष्यासारखी त्याच्याकडे पाहत राहिली.
ततः प्रदक्षिणीकृत्य सप्तधा परमेश्वरी 4.6.
मग परमेश्वरीने त्याची सात वेळा प्रदक्षिणा केली.