न मे स्वास्थ्यं च वैकुंठे गोलोके राधिकांतिके
मला वैकुंठात, गोलोकात किंवा राधिकेच्या जवळही शांतता मिळत नाही.
प्राणेभ्यः प्रेयसी राधा स्थितोरसि दिवानिशम्
माझ्या प्राणांपेक्षाही प्रिय राधा, दिवस-रात्र माझ्या छातीवर वास करते.
भक्तदत्तं च यद्द्रव्यं भक्त्या ऽश्नामि सुरेश्वराः
देवतांनो, भक्ताने भक्तीने दिलेले जे काही अर्पण असते, ते मीही भक्तीने स्वीकारतो.
स्त्रीपुत्रस्वजनांस्त्यक्त्वा ध्यायंते मामहर्निशम्
जे लोक पत्नी, मुले आणि नातेवाईक सोडून दिवस-रात्र माझे ध्यान करतात,
दुष्टा यदा मे भक्तानां ब्राह्मणानां गवामपि
जेव्हा दुष्ट लोक माझ्या भक्तांना, ब्राह्मणांना किंवा गायींना त्रास देतात,
तथाऽचिरं ते नश्यंति यथा वह्नौ तृणानि च 4.6.
तेव्हा ते अग्नीमध्ये गवत जळते तसे लवकर नष्ट होतात.
यास्यामि पृथिवीं देवा यात यूयं स्वमालयम्
देवतांनो, मी आता पृथ्वीवर जाणार आहे; तुम्ही सर्वजण तुमच्या-तुमच्या घरी परत जा.
इत्युक्त्वा जगतां नाथो गोपाना हूय गोपिकाः
असे म्हणून, सर्व जगाचा स्वामी गवळ्यांना आणि गवळणींना बोलावतो.
गोपा गोप्यश्च शृणुत यात नंदव्रजं परम्
गवळ्यांनो आणि गवळणींनो, ऐका — तुम्ही सर्वजण नंदाचा श्रेष्ठ व्रज गाठा.
वृषभानुप्रिया साध्वी नंदगोपकलावती
वृषभानूची प्रिय, सद्गुणी आणि नंदगोपांच्या गुणांनी शोभलेली ती,
पितॄणां मानसी कन्या धन्या मान्या च योषिताम्
पितरांची मनातून उत्पन्न झालेली कन्या, स्त्रियांमध्ये धन्य आणि मान्य अशी आहे.
तस्या गृहे जन्म लभ शीघ्रं नंदव्रजं व्रज
तिच्या घरी लवकर जन्म घे आणि नंदाच्या व्रजात जा.
त्वं मे प्राणाधिका राधे तव प्राणाधिकोऽप्यहम्
राधे, तू मला प्राणाहूनही अधिक प्रिय आहेस, आणि मीही तुला तुझ्या प्राणांपेक्षा अधिक प्रिय आहे.
श्रुत्वैवं राधिका तत्र रुरोद प्रेमविह्वला
हे ऐकून राधिकेचे हृदय प्रेमाने भरून आले आणि ती तेथे रडू लागली.
जनुर्लभत गोपाश्च गोप्यश्च पृथिवीतले
गवळ्यांना आणि गवळणींना पृथ्वीवर जन्म मिळाला.
एतस्मिन्नंतरे सर्वे ददृशू रथमुत्तमम् 4.6.
इतक्यात सर्वांनी एक अत्यंत सुंदर रथ पाहिला.
श्वेतचामरलक्षेण शोभितं दर्पणायुतैः
पांढऱ्या चामरांनी आणि हजारो आरशांनी सजलेला तो रथ तेजाने झळकत होता.
सद्रत्नकलशानां च सहस्रेण सुशोभितम्
रत्नांनी भरलेल्या हजारो कलशांनी तो रथ अतिशय शोभिवंत दिसत होता.
पार्षदप्रवरैयुक्तं शात कुंभमयं शुभम्
तो रथ श्रेष्ठ पार्षदांनी वेढलेला, शुद्ध सोन्याचा आणि मंगलमय होता.
तत्रस्थं पुरुषं श्यामं सुन्दरं कमनीयकम्
त्या रथावर एक श्यामवर्ण, सुंदर आणि मोहक पुरुष सर्वांनी पाहिला.
किरीटिनं कुण्डलिनं वनमालाविभूषितम्
त्याच्या डोक्यावर मुकुट होता, कानात कुंडले घातली होती आणि गळ्यात वनफुलांची माळ होती.
चतुर्भुजं स्मेरवक्त्रं भक्तानुग्रहकातरम्
त्याला चार हात होते, चेहरा हसरा होता आणि भक्तांवर कृपा करायला तो आतुर होता.
देवीं तद्वामतो रम्यां शुक्लवर्णां मनोहराम्
त्याच्या डाव्या बाजूला एक सुंदर, गोरी आणि मन मोहून टाकणारी देवी उभी होती.
शरत्पार्वणचंद्रास्यां शरत्पंकजलोचनाम्
तिचा चेहरा शरद ऋतूतील पूर्ण चंद्रासारखा आणि डोळे शरदातील कमळासारखे होते.
वेणुवीणाग्रंथहस्तां भक्तानुग्रहकातराम्
तिच्या हातात वेणू आणि वीणा होती, आणि तीही भक्तांवर कृपा करायला उत्सुक होती.
अपरां दक्षिणे रम्यां शतचंद्रसमप्रभाम् 4.6.
त्याच्या उजव्या बाजूला दुसरी एक सुंदर देवी उभी होती, जिला शंभर चंद्रांसारखी कांती होती.
सद्रत्नकुण्डलाभ्यां च सुकपोलविराजि ताम्
तिच्या गालांवर सुंदर रत्नांची कुंडले झळकत होती.
अमूल्यरत्नकेयूरकरकंकणशोभिताम्
तिच्या हातात अमूल्य रत्नांची केयूरे आणि कंगणे घातली होती.
मणींद्रकिंकिणीयुक्तमध्यदेशसमन्विताम्
तिच्या कंबरेला रत्नजडित आणि घंटांनी सजलेला कंबरपट्टा होता.
प्रफुल्ल मालतीमालासंयुक्तकबरीयुताम्
तिच्या केसांत उमललेल्या मोगऱ्यांच्या फुलांची माळ गुंफलेली होती.