बभूव शरणापन्नो भीतो दैत्येषु चन्द्रमाः 2.58.
दैत्यांच्या भीतीने चंद्र घाबरून आश्रय मागायला गेला.
अभयं च ददौ तस्मै कृपया भृगुनन्दनः
भृगुपुत्राने दयेमुळे त्याला अभय दिलं.
सभायां जहसुर्हृष्टा बलिनो दितिनन्दनाः
सभेत बलवान दितीचे पुत्र आनंदाने हसले.
सतीसतीत्वध्वंसेन पापिष्ठचन्द्रमण्डले
पतिव्रतेचा नाश झाल्याने, पापी चंद्राने तेज गमावलं.
उवाच तं महाभीतं शुक्रो वेदविदां वरः
वेदा जाणणाऱ्यांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या शुक्राने, फार घाबरलेल्या त्याच्याशी बोललं.
शुक्र उवाच दुर्नीतं कर्म ते पुत्र नीचवन्नयशस्करम्
शुक्र म्हणाला — 'बाळा, तुझं कृत्य वाईट आहे, नीच माणसासारखं निंदनीय आहे.'
राजसूयस्य सुफले निर्मले कीर्त्तिमण्डले
राजसूय यज्ञाच्या शुभ, निर्मळ कीर्तीच्या वर्तुळात,
त्यज देवगुरौ पत्नीं प्रसूमिव महासतीम्
देवतांच्या गुरूची पत्नी, जशी वापरलेली फुलं टाकतात तशी, जरी ती अत्यंत सती असली तरी, सोडून दे.
शम्भोः सुराणामीशस्य गुरुपुत्रस्य वेधसः
ती शंभू, देवांचा स्वामी, गुरुपुत्र आणि सृष्टीकर्त्याची पत्नी आहे.
शत्रोरपि गुणा वाच्या दोषा वाच्या गुरोरपि
शत्रूचे गुणसुद्धा सांगावे लागतात, आणि गुरूचे दोषही बोलावे लागतात.
स शत्रुर्मे सुरगुरुः परो विश्वे निशाकर यत्र लोकाश्च धर्मिष्ठास्तत्र धर्मः सनातनः 2.58.
तो देवगुरू माझा शत्रू असला तरी, चंद्रा, जिथे धर्मनिष्ठ लोक आहेत तिथेच सनातन धर्म असतो.
यतो धर्मस्ततः कृष्णो यतः कृष्णस्ततो जयः
जिथे धर्म आहे तिथे कृष्ण आहे, आणि जिथे कृष्ण आहे तिथे विजय आहे.
हिंसकाः प्रलयं यान्ति धर्मो रक्षति धार्मिकम्
हिंसक लोक नाश पावतात; धर्म धर्मी माणसाचं रक्षण करतो.
तथाऽपि नहि रक्षन्ति धर्मघ्नं पापिनं जनम्
तरीही, धर्माचा नाश करणाऱ्या पापी माणसाचं धर्म रक्षण करत नाही.
ब्रह्महत्याषोडशांश पातकं च भवेद्ध्रुवम्
ब्राह्मणहत्येच्या पापाचा सोळाव्या भागाइतके पाप नक्कीच होते.
विप्रपत्नीसतीनां च गमनं वै बलेन चेत्
कोणी जर ब्राह्मणांच्या किंवा सती स्त्रियांच्या पत्नींकडे जबरदस्तीने गेला,
धर्म्मं चर महाभाग ब्राह्मणीं त्यज साम्प्रतम्
हे भाग्यवान, धर्माचरण कर आणि आता ती ब्राह्मण स्त्री सोड.
उपायेन च ते पापं दूरीभूतं भवेन्ननु
योग्य उपायाने तुझे पाप नक्कीच दूर होईल.
शस्त्रहीनं च भीतं च दीनं च शरणार्थिनम्
जो शस्त्राशिवाय, घाबरलेला, दुःखी आणि आश्रय मागणारा असतो—
राजसूयशतानां च रक्षिता लभते फलम्
अशा व्यक्तीचे रक्षण करणाऱ्याला शंभर राजसूय यज्ञांचे फळ मिळते.
इत्युक्त्वा वै दैत्यगुरुः स्वर्गे मन्दाकिनीतटे 2.58.
असे म्हणून दैत्यांचा गुरु स्वर्गातील मंदाकिनीच्या काठी होता.
विष्णुपादाब्जजातेन तन्नैवेद्यं शुभप्रदम्
विष्णूच्या कमळपदांतून उत्पन्न झालेले ते नैवेद्य शुभ फल देणारे आहे.
क्रोडे कृत्वा तु तं भीतं सज्जितं पापकर्मणा
त्या पापी आणि घाबरलेल्या व्यक्तीला त्याने आपल्या मांडीवर घेतले.
शुक्र उवाच सत्यं व्रतफलं चैव सत्यं सत्यवचः फलम्
शुक्र म्हणाला: खरेच, व्रताचे फळ सत्य आहे आणि सत्य बोलण्याचे फळही सत्यच आहे.
तीर्थस्नानफलं सत्यं सत्यं दानफलं यदि
तीर्थस्नानाचे फळ जर सत्य असेल, तर दानाचे फळही सत्यच आहे.
विप्रं त्रिसन्ध्याहीनं या विष्णुपूजाविही नकम्
जो ब्राह्मण त्रिसंध्येचे आणि विष्णूपूजेचे पालन करत नाही—
स्वभार्य्यावञ्चनं कृत्वा यः प्रयाति परस्त्रियम्
जो स्वतःच्या पत्नीला फसवून दुसऱ्या स्त्रीकडे जातो—
वाचा वा ताडयेत्कान्तं दुश्शीला दुर्मुखा च या
जी स्त्री वाईट वागणुकीची आणि कठोर बोलणारी असून, शब्दांनी पतीला दुखावते—
अनैवेद्यं वृथान्नं च यश्च भुङ्क्ते हरेर्द्विजः
जो द्विज हरिला नैवेद्य न देता किंवा व्यर्थ अन्न खातो—
अम्बुवाच्यं भूखननं यः करोति नरा धमः
जो मनुष्य पाण्याने करावयाचे कार्य करतो किंवा पृथ्वी खणतो—