पातञ्जलोऽप्यनन्तं च वेदाः सत्यस्वरूपकम् । स्वेच्छामयं पुराणं च भक्ताश्च नित्यविग्रहम्
पतंजलि त्याला अनंत म्हणतो, वेद त्याला सत्यस्वरूप म्हणतात, पुराणे त्याला आपल्या इच्छेने वागणारा, आणि भक्त त्याला नित्यरूप मानतात.
सोऽयं गोलोकनाथश्च राधेशो नन्दनन्दनः । गोकुले गोपवेषश्च पुण्ये वृन्दावने वने
तोच गोलोकाचा स्वामी, राधेचा स्वामी, नंदाचा पुत्र आहे; गोकुळात गोपाळाच्या वेशात, आणि पवित्र वृंदावनाच्या वनात वावरतो.
चतुर्भुजश्च वैकुण्ठे महालक्ष्मीपतिः स्वयम् । नारायणश्च भगवान्यन्नाम मुक्तिकारणम्
वैकुंठात तो चतुर्भुज, महालक्ष्मीचा पती आहे; तोच नारायण, ज्याचं नावच मुक्तीचं कारण आहे.
सकृन्नारायणेत्युक्त्वा पुमान्कल्पशतत्रयम् । गङ्गादिसर्वतीर्थेषु स्नातो भवति नारद
फक्त एकदा 'नारायण' असं उच्चारलं, तर मनुष्याला तीनशे कल्पांपर्यंत गंगा वगैरे सर्व तीर्थांमध्ये स्नान केल्याचा पुण्य मिळतं, हे नारद.
सुनन्दनन्दकुमुदैः पार्षदैः परिवारितः । शङ्खचक्रगदापद्मधरः श्रीवत्सलाञ्छनः
सुनंद, नंद, कुमुद या पार्षदांनी वेढलेला, शंख, चक्र, गदा, कमळ धारण केलेला, श्रीवत्सचिन्ह असलेला—
कौस्तुभेन मणीन्द्रेण भूषितो वनमालया । देवैः स्तुतश्च यानेन वैकुण्ठं स्वपदं ययौ
कौस्तुभ मणी आणि वनमाळेने सुशोभित, देवांनी स्तुती केलेला, रथावर बसून वैकुंठात आपल्या स्थानाला गेला.
गते वैकुण्ठनाथे च राधेशश्च स्वयं प्रभुः । चकार वंशीशब्दं च त्रैलोक्यमोहनं परम्
वैकुंठनाथ गेले तेव्हा, राधेचा स्वामी स्वतः वंशीचा आवाज काढतो, जो त्रैलोक्याला मोहित करतो.
मूर्च्छांप्रापुर्देवगणा मुनयश्चापि नारद । अचेतना बभूवुश्च मायया पार्वतीं विना
देवतागण, ऋषी आणि नारदही मूर्च्छित झाले; सर्वजण मायेच्या प्रभावाने शुद्ध हरपले, फक्त पार्वती सोडून.
उवाच पार्वती देवी भगवन्तं सनातनम् । विष्णुमाया भगवती सर्वरूपा सनातनी
पार्वती देवीने सनातन भगवंताला म्हटलं, 'विष्णुमाया भगवती सर्व रूपांची आणि सनातन आहे.'
परब्रह्मस्वरूपा या परमात्मस्वरूपिणी । सगुणा निर्गुणा सा च परा स्वेच्छामयी सती
तीच परब्रह्मस्वरूप, परात्म्याची मूर्ती; ती सगुण आणि निर्गुण, परा, आपल्या इच्छेने वागणारी आणि शुद्ध आहे.
पार्वत्युवाच एकाऽहं राधिकारूपा गोलोके रासमण्डले । रासशून्यं च गोलोकं परिपूर्ण कुरु प्रभो
पार्वती म्हणाली: 'मीच राधिकेच्या रूपात गोलोकात, रासमंडळात आहे; प्रभो, रासशून्य असलेलं गोलोक पूर्णपणे भरून टाका.'
गच्छ त्वं रथमारुह्य मुक्तामाणिक्यभूषितम् । परिबूर्णतमाऽहं च तव वङः स्थलस्थिता
'तू मोत्यांनी आणि माणिक्यांनी सजवलेल्या रथावर बस, मी तुझ्या वनात उभी राहून सर्वात पूर्ण आहे.'
तवाऽऽज्ञया महालक्ष्मीरहं वैकुण्ठगामिनी । सरस्वती च तत्रैव वामे पार्श्वे हरेरपि
तुझ्या आज्ञेने मी महालक्ष्मी वैकुंठात जाणारी आहे; आणि सरस्वतीसुद्धा तिथेच, हरिच्या डाव्या बाजूला उभी आहे.
तवाहं मनसा जाता सिन्धुकन्या तवाऽऽज्ञया । सावित्री वेदमाताऽहं कलया विधिसंनिधौ
तुझ्या इच्छेने मी तुझ्या मनात सिंधुकन्या म्हणून जन्म घेतला; आणि तुझ्या आज्ञेने मी सावित्री, वेदांची जननी, ब्रह्माच्या जवळ अंशरूपाने आहे.
तैजःसु सर्वदेवानां पुरा सत्ये तवाऽऽज्ञया । अधिष्ठानं कृत तत्र धृतं देव्या शरीरकम्
सर्व देवतांच्या तेजस्वी रूपात, पूर्वी सत्ययुगात तुझ्या आज्ञेने, देवीचे शरीर तिथे स्थापन झाले आणि टिकवले गेले.
शुम्भादयश्च दैत्याश्च निहताश्चावलीलया । दुर्ग निहत्य तुर्गाऽहं त्रिपुरा त्रिपुरे वधे
शुंभ वगैरे दैत्य सहजच मारले गेले; दुर्गा म्हणून मी त्यांचा नाश केला आणि तुर्गा म्हणून मी त्रिपुराचा वध केला.
निहत्य रक्तबीजं च रक्तबीजविनाशिनी । तवाऽऽज्ञया दक्षकन्या सती सत्यस्वरूपिणी
रक्तबीजाचा वध करून मी रक्तबीजविनाशिनी झाले; तुझ्या आज्ञेने मी दक्षकन्या सती, सत्यस्वरूपिणी झाले.
योगेन त्यक्त्वा देहं च शैलजाऽहं तवाऽऽज्ञया । त्वया दत्तवा (त्ताः शंकराय गोलोके रासमण्डले
योगाने देह त्यागून मी तुझ्या आज्ञेने शैलजा झाले; आणि तू मला शंकराला गोलोकातील रासमंडळात दिलेस.
विष्णुभक्तिरहं तेन विष्णुमाया च वैष्णवी । नारायणस्य मायाऽहं तेन नारायणी स्मृता
मी विष्णूभक्ती आहे, म्हणून मी विष्णुमाया, वैष्णवी आहे; मी नारायणाची माया आहे, म्हणून मला नारायणी म्हणतात.
कृष्णप्राणाधिकाऽहं च प्राणाधिष्ठातृदेवता । महाविष्णोश्च वासोश्च जननी राधिका स्वयम्
मी कृष्णाला प्राणाहूनही प्रिय आहे, प्राणांची अधिष्ठात्री देवी आहे; आणि मीच राधिकाच, महाविष्णूच्या निवासाची जननी आहे.
तवाऽऽज्ञया पञ्चधाऽहं पञ्चप्रकृतिरूपिणी । कलाकलांशयाऽहं च देवपत्नयो गृहे गृहे
तुझ्या आज्ञेने मी पाच प्रकारांनी, पाच प्रकृतींच्या रूपात प्रकट झाले; आणि अंशरूपाने मी प्रत्येक देवाची पत्नी प्रत्येक घरात आहे.
शीघ्रं गच्छ महाभाग तत्राऽहं विरहातुरा । गोवीभिः सहिता रासं भ्रमन्ती परितः सदा
लवकर जा, हे भाग्यवती! तिथे मी विरहाने व्याकुळ आहे, नेहमी गायींसह रासात फिरत असते.
पार्वतीवचनं श्रुत्वा प्रहस्य रसिकेश्वरः । रत्नयानं समारुह्य ययौ गोलोकमुत्तमम्
पार्वतीचे बोल ऐकून, रासाचा स्वामी हसला; रत्नांनी मढवलेल्या रथावर बसून तो उत्तम गोलोकात गेला.
पार्वती बोधयामास स्वयं देवगणं तथा । मायावंशीरवाच्छन्नं विष्णुमाया सनातनी
पार्वतीने स्वतः देवगणांना उपदेश केला; मायेच्या वंशाने झाकलेली, ती सनातन विष्णुमाया आहे.
कृत्वा ते हरिशब्दं च स्वगृहं विस्मयं ययुः । शिवेन सार्धं दुर्गा सा प्रहृष्टा स्वपुरं ययौ
हरिचे नाव घेतल्यावर, ते सर्व आपल्या घरी आश्चर्याने परतले; दुर्गा शंकरासह आनंदाने आपल्या नगरीत गेली.
अथ कृष्णं समायान्तं राधा गोपीगणैः सह । अनुव्रजं ययौ हृष्टा सर्वज्ञा प्राणवल्लभम्
मग राधा, गोपींसह, सर्वज्ञ आणि प्राणप्रिय कृष्णामागे आनंदाने निघाली.
दृष्ट्वा समीपमायान्तमवरुह्य रथात्सती । प्रणनाम जगन्नाथं सिरसा सखिभिः सह
त्याला जवळ येताना पाहून, सती रथातून खाली उतरली आणि सखींसह जगन्नाथाला डोकं टेकवून नमस्कार केला.
गोपा गोप्यश्च मुदिताः प्रफुल्लवदनेक्षणाः । दुंदुभिं वादयामासुरीश्वरागमनोत्सुकाः
गोप आणि गोपी आनंदित होऊन, फुललेल्या चेहऱ्यांनी, प्रभूच्या आगमनाच्या उत्सुकतेने दुंदुभी वाजवू लागले.
विरजां च समुत्तीर्य दृष्ट्वा राधां जगत्पतिः । अवरुह्य रथात्तूर्णं गृहीत्वा राधिकाकरम्
विरजा ओलांडून, जगाचा स्वामी राधेला पाहून, पटकन रथातून उतरला आणि राधिकेचा हात हातात घेतला.
शतशृङ्गं च बभ्राम सुरम्यं रासमण्डलम् । दृष्ट्वाऽक्षयवटं पुण्यं पुण्यं वृन्दावनं ययौ
शंभर शृंगांनी सुशोभित सुंदर रासमंडळात तो फिरला; अक्षयवट पाहून, तो पुण्यवान वृंदावनात गेला.