अरुणोदयकालेऽपि न त्यजेन्माधवं सती । माधवः प्रीतिवचसा बोधयामास साघनात्
अरुणोदयाच्या वेळीही ती सती माधवाला सोडत नव्हती. माधवाने प्रेमळ शब्दांनी तिला हळूवार जागं केलं.
प्रातः कृत्यं ततः कृत्वा स्वारुरोह रथं हरिः । गोपीभी राधया सार्धं शरत्कमललोचनः
मग सकाळची कामं उरकून, शरद ऋतूच्या कमळासारख्या डोळ्यांचा हरि, राधा आणि गोपींसह रथावर चढला.
योजनायतविस्तीर्ण गृहेस्त्रिशतकोटिभिः । मणीन्द्रसारनिर्माणैर्ज्वलद्भिरुपशोभितम्
तो रथ एक योजन लांब आणि रुंद, तीनशे कोटी घरांनी सजलेला, उत्तम रत्नांनी बांधलेला आणि तेजाने झळाळणारा होता.
गोलोकादागतं तत्र मनोयायि मनोहरम् । सहस्रचक्रसंयुक्तं महस्राश्वैः प्रचालितम्
तो अद्भुत आणि मनाला भुरळ घालणारा रथ, गोलोकातून आलेला, हजार चाकांनी युक्त आणि हजारो तेजस्वी घोड्यांनी ओढला जात होता.
मणिस्तम्भैश्त्रिकोटीभी रत्नराजिविराजितम् । मुक्तामाणिक्यपरमैर्हीरहारैः सुशोभितम्
तीस कोटी रत्नांच्या खांबांनी तो शोभून गेला होता, आणि उत्कृष्ट मोती, माणिक, हिरा यांच्या हारांनी सजवलेला होता.
नानाचित्रैर्विचित्रैश्च श्वेतचामरदर्पणैः । वह्निशुद्धांशुकैर्दीप्तैर्मालाजालैर्विभूषितम्
नानाविध सुंदर पांढऱ्या चामर आणि आरश्यांनी, अग्निप्रसादित उजळ वस्त्रांनी, आणि तेजस्वी फुलांच्या माळांनी तो रथ सजवलेला होता.
रत्निर्माणतल्पैश्च पुष्पचन्दनचर्चितम् । समानरूपवेषैश्च गोपीलक्षैः समावृतम्
रत्नांच्या पलंगांनी, फुलं आणि चंदनाने अंगरंगलेला, आणि सारख्या वेशातील लक्षावधी गोपींनी वेढलेला तो रथ होता.
रथेन तेन भगवान्पुनर्वृन्दावनं ययौ । तत्र गत्वा निशाकाले विजहार जले स्थले
त्या रथावरून भगवान पुन्हा वृंदावनात गेले. तिथे, रात्री, त्यांनी पाण्यात आणि जमिनीवर खेळ केला.
शृङ्गारं सुचिरं कृत्वा वनेषूपवनेषु च । राधिकां दर्शयामास यथासर्व च नूतनम्
वनात आणि उपवनात दीर्घकाळ प्रेमाचा आनंद घेत, त्यांनी राधिकेचे दर्शन नेहमी नवीन स्वरूपात घडवले.
विस्पन्दके सुरसने माहेन्द्रे नन्दने वने । सुमेरुशिखरे रम्ये पर्वते गन्धमादने
विस्पंद, सुरस, माहेंद्र, नंदन या वनांत, सुमेरूच्या रम्य शिखरावर आणि गंधमादन पर्वतावरही त्यांनी क्रीडा केली.
शैले शैले सुन्दरे च कन्दरे कन्दरे वने । पुष्पोद्याने सुरहसि नद्यां नद्यां नदे नदे
प्रत्येक डोंगरावर, सुंदर गुहांमध्ये, प्रत्येक जंगलात, फुलांच्या बागेत, देवांच्या सरोवरात, प्रत्येक नदीत आणि प्रत्येक ओढ्यावर,
समुद्रपुलिने रम्ये पारिजातवने वने । सुभद्रे पुष्पभद्रे च नारायणसरोवरे
सुंदर समुद्रकिनाऱ्यावर, पारिजाताच्या वनात, शुभ आणि पावन फुलांच्या बागांत, आणि नारायणाच्या सरोवराजवळ,
पवनस्यैव निलये मलये च सुरालये । त्रिकूटे भद्रकूटे च पञ्चकूटे सुकूटके
वाऱ्याच्या निवासस्थानी, मलय पर्वतावर, देवांच्या घरांत, त्रिकूट, भद्रकूट, पंचकूट आणि सुकूट या पर्वतांवर,
देवानां कमनीयायां काञ्चन्यां च तथैव च । समुद्रे च समुद्रे च द्वीपे द्वीपे मनोहरे
देवतांना प्रिय असलेल्या रम्य सोन्याच्या भूमीत, तसेच समुद्रात, आणि प्रत्येक सुंदर बेटावर,
खर्वटे प्रवरे रम्ये पुण्यचन्द्रसरोवरे । सुपार्श्वे मुनिपार्श्वे च स रेमे राधया सह
उत्तम आणि रमणीय खरवट येथे, पुण्यचंद्र सरोवराजवळ, आणि श्रेष्ठ मुनींच्या सान्निध्यात, तो राधेसोबत विहार करीत होता.
शीघ्रं च पुनरागत्य जम्बूद्वीपं च पुण्यदम् । द्वारकां दर्शयामास पर्वतं रैवतं तथा
तो पुन्हा पटकन पुण्यदायक जांबूद्वीपात परत आला, द्वारका आणि रायवत पर्वतही दाखवले.
गोकुलं पुनरागत्य गोपगोकुलसंकुलम् । तत्र दृष्ट्वा च भाण्डीरं पुण्यं वृन्दावनं ययौ
तो पुन्हा गोकुलात आला, जिथे गवळ्यांनी गोकुल गजबजले होते. तिथे भांडीर पाहून, तो पुण्य व्रंदावनात गेला.
श्रीकृण्णागमनं श्रुत्वा यशोदा नन्द एव च । गोपा गोप्यश्च वृद्धाश्चाप्यश्रुनेत्रा निराकुलाः
श्रीकृष्णाच्या आगमनाची बातमी ऐकून, यशोदा, नंद, गवळे, गवळणी आणि वयोवृद्ध, सर्वांच्या डोळ्यांतून आनंदाश्रू वाहू लागले.
वारणेन्द्रं पुरस्कृत्य वेश्यां च नटनर्तकाः । पतिपुत्रवतीं साध्वीं ब्राह्मणीं ब्राह्मणं तथा
मोठ्या हत्तीला पुढे ठेवून, वेश्यां, नर्तकी, पती आणि पुत्र असलेल्या स्त्रिया, सती, ब्राह्मणी आणि ब्राह्मण,
यथा देवाश्च वह्निं च दृष्ट्वा नन्दं च मातरम् । आययुर्बालकृष्णश्च राधया सह माधवः
जसे देव आणि अग्नी, नंद आणि त्यांची आई पाहून आले, तसेच बालकृष्ण, राधा आणि माधव एकत्र आले.
मातुः क्रोडमारुरोह प्रहस्य मधुसूदनः । नन्दो यशोदया सार्ध चुचुम्ब मुखपङ्कजम्
हसतमुख मधुसूदन आपल्या आईच्या मांडीवर चढला; नंद आणि यशोदा दोघांनी त्याच्या कमळासारख्या मुखावर प्रेमाने चुंबन घेतले.
आश्लिश्य भृशमुच्चैश्च सिषेच नेत्रजैर्जलैः । स्वयं च भगवान्कृष्णो यशोदायाः स्तनं पपौ
त्याला घट्ट मिठी मारून, डोळ्यांतून आनंदाश्रू ढाळले; भगवंत कृष्णाने स्वतः यशोदेचे दूध पिले.
तादृशं ददृशुः सर्वे यादृशो मथुरां ययौ । मुरलीहस्तविन्यस्तं रत्नभूषणभूषितम्
सर्वांनी त्याला तसाच पाहिले, जसा तो मथुरेला गेला होता—हातात मुरली, रत्नांच्या दागिन्यांनी सजलेला.
यथैकादशवर्षीयं शोभितं पीतवाससा । मयूरपिच्छचूडं च मालतीमाल्यमण्डितम्
अकरा वर्षांचा, पिवळ्या वस्त्रात शोभणारा, डोक्यावर मोरपीसाचा मुकुट, माळतीच्या फुलांची माळ घातलेला.
मन्दिरं वेशयामास राधया सह माधवम् । यशोदा मङ्गलं कृत्वा भोजयामास ब्राह्मणान्
तो राधा आणि माधवासोबत राजवाड्यात गेला; यशोदेनं मंगलकार्य करून ब्राह्मणांना जेवू घातले.
पूजां चकार गोपीनां मुनीनां च यथा जनः । मणिरत्नं प्रवालं च सुवर्ण परमं तथा
ती गवळणी आणि मुनी यांची पूजा करीत असे, जशी प्रथा आहे; तिने मौल्यवान दागिने, रत्न, प्रवाळ आणि उत्तम सोनं दिलं.
भुक्तामाणिक्यहीरं च ब्राह्मणेभ्यो ददौ मुदा । गजरत्नं गवां रत्नमश्वरत्नं मनोहरम्
ती आनंदाने ब्राह्मणांना वापरलेली माणिकं, हिरे, हत्तीचे रत्न, गायींचे रत्न आणि सुंदर घोड्याचे रत्न दिलं.
आसनानि च पात्राणि भूषणानि तथैव च । धान्यान्यपि च सस्यानि वस्त्राणि च तथा ददौ
तिने आसने, भांडी, दागिने, धान्य, पिकं आणि वस्त्रही दिली.
अपूर्व दर्शयामास राधया सह माधवम् । गोपीगणं च मिष्टान्नं सादरेणापि नारद
नारद, त्या वेळी एक अद्भुत दृश्य प्रकट झाले — राधेसह माधव, गवळणींचा समुदाय आणि गोड पदार्थ, सगळे मोठ्या आदराने दाखवले गेले.
दुन्दुभीन्वादयामास कारयामास मङ्गलम् । देवांश्च भोजयामास सानन्दं च मनोहरम्
त्याने डफ वाजवले, मंगल वाजवायला लावले आणि देवांना आनंदाने सुंदर जेवण वाढले.