शृङ्गारं षोडशविर्धं कामशास्त्रोक्तमीप्सितम् । स्त्रीपुंसोस्तोषजनकं चकार भगवान्प्रभुः
भगवंताने, कामशास्त्रात सांगितलेल्या सोळा प्रकारच्या शृंगाराचा, स्त्री-पुरुषांना आनंद देणारा शृंगार केला.
नखविक्षतसर्वाङ्गा दशनेनाधरक्षता । पुलकाञ्चितदेहा स तन्द्रिता वामनस्तनी
तिच्या संपूर्ण अंगावर नखांनी ओरखडे उमटले, दातांनी खालचा ओठ जखमी झाला; तिचं शरीर रोमांचित झालं, ती थकली होती, आणि तिची स्तनं लहान होती.
मीर्च्छिता सुखसंभोगाद्विलग्ना हतचेतना । श्वासमात्रावशेषा च निद्रामुद्रितलोचना
आनंदमय संगामुळे थकून गेलेली, प्रियकराला घट्ट बिलगलेली, शुद्ध हरपलेली ती, फक्त श्वास उरलेला, डोळे झोपेत मिटलेले अशी होती.
रतिशूरा कोमलाङ्गी कान्तावक्षः स्यलस्थिता । शीते सुखोष्णसर्वाङ्गी ग्रीष्मे सा सुखशीतला
प्रेमात धाडसी, मऊशार अंगाची, प्रियकराच्या छातीवर विसावलेली, थंडीमध्ये अंग उबदार आणि उन्हाळ्यात गारवा देणारी अशी ती होती.
शृङ्गारकाले सुखदा सान्द्रश्रोणिपयोधरा । नितम्बभारानम्रा च प्रसङ्गे सुखदायिका
प्रेमाच्या क्षणी आनंद देणारी, भरदार कंबर आणि स्तन असलेली, कंबरेवर भार जाणवणारी, संगतीत नेहमी सुख देणारी होती.
विदग्धा रसिका श्रेष्ठा कामुकी च वराङ्गना । सहसा चेतनं प्राप्य शुश्राव कोकिलध्वनिम्
कला जाणणारी, रसिकांमध्ये श्रेष्ठ, प्रेमळ आणि सुंदर अशी ती स्त्री, अचानक भानावर येऊन कोकिळेचा गोड आवाज ऐकू लागली.
श्रुत्वा परमभीता सा दीना दीनविशङ्कया । उवाच परमा सा च परमेशं परात्परम् बाहुश्रोणियुगाम्यां च निबध्य च पुनः पुनः
तो आवाज ऐकून ती फार घाबरली, मनात खिन्नता आणि चिंता दाटली. मग तिने परात्पर परमेश्वराला, वारंवार त्याच्या बाहू आणि कंबरेला बिलगून, बोलू लागली.
राधिकोवाच रासं गच्छ महाभाग पुण्यं वृन्दावनं वनम् । तत्र क्रीडां करिष्यामि जलेन च स्थलेन च
राधिकेने म्हणाले: 'हे भाग्यवान, तू पवित्र वृंदावनात चल. तिथे मी तुझ्याशी पाण्यात आणि जमिनीवर खेळ करीन.'
पुनर्यास्यामि मलयं सुन्दरं मणिमन्दिरम् । अपरं यद्रहस्यं वा जन्मला न श्रुतं मया
मग मी सुंदर मल्याच्या रत्नमहालात परत जाईन, किंवा कदाचित अशा एखाद्या गुप्त ठिकाणी, ज्याचा उगम मला कधीच कळला नाही.
तत्र यामि त्वया सार्धमिति मे लालसा परा । परस्परैकालापेन प्रययौ रजनी शुभा
तिथे तुझ्यासोबत जायची मला तीव्र इच्छा आहे. एकमेकांशी बोलता बोलता ती शुभ रात्र संपली.
अरुणोदयकालेऽपि न त्यजेन्माधवं सती । माधवः प्रीतिवचसा बोधयामास साघनात्
अरुणोदयाच्या वेळीही ती सती माधवाला सोडत नव्हती. माधवाने प्रेमळ शब्दांनी तिला हळूवार जागं केलं.
प्रातः कृत्यं ततः कृत्वा स्वारुरोह रथं हरिः । गोपीभी राधया सार्धं शरत्कमललोचनः
मग सकाळची कामं उरकून, शरद ऋतूच्या कमळासारख्या डोळ्यांचा हरि, राधा आणि गोपींसह रथावर चढला.
योजनायतविस्तीर्ण गृहेस्त्रिशतकोटिभिः । मणीन्द्रसारनिर्माणैर्ज्वलद्भिरुपशोभितम्
तो रथ एक योजन लांब आणि रुंद, तीनशे कोटी घरांनी सजलेला, उत्तम रत्नांनी बांधलेला आणि तेजाने झळाळणारा होता.
गोलोकादागतं तत्र मनोयायि मनोहरम् । सहस्रचक्रसंयुक्तं महस्राश्वैः प्रचालितम्
तो अद्भुत आणि मनाला भुरळ घालणारा रथ, गोलोकातून आलेला, हजार चाकांनी युक्त आणि हजारो तेजस्वी घोड्यांनी ओढला जात होता.
मणिस्तम्भैश्त्रिकोटीभी रत्नराजिविराजितम् । मुक्तामाणिक्यपरमैर्हीरहारैः सुशोभितम्
तीस कोटी रत्नांच्या खांबांनी तो शोभून गेला होता, आणि उत्कृष्ट मोती, माणिक, हिरा यांच्या हारांनी सजवलेला होता.
नानाचित्रैर्विचित्रैश्च श्वेतचामरदर्पणैः । वह्निशुद्धांशुकैर्दीप्तैर्मालाजालैर्विभूषितम्
नानाविध सुंदर पांढऱ्या चामर आणि आरश्यांनी, अग्निप्रसादित उजळ वस्त्रांनी, आणि तेजस्वी फुलांच्या माळांनी तो रथ सजवलेला होता.
रत्निर्माणतल्पैश्च पुष्पचन्दनचर्चितम् । समानरूपवेषैश्च गोपीलक्षैः समावृतम्
रत्नांच्या पलंगांनी, फुलं आणि चंदनाने अंगरंगलेला, आणि सारख्या वेशातील लक्षावधी गोपींनी वेढलेला तो रथ होता.
रथेन तेन भगवान्पुनर्वृन्दावनं ययौ । तत्र गत्वा निशाकाले विजहार जले स्थले
त्या रथावरून भगवान पुन्हा वृंदावनात गेले. तिथे, रात्री, त्यांनी पाण्यात आणि जमिनीवर खेळ केला.
शृङ्गारं सुचिरं कृत्वा वनेषूपवनेषु च । राधिकां दर्शयामास यथासर्व च नूतनम्
वनात आणि उपवनात दीर्घकाळ प्रेमाचा आनंद घेत, त्यांनी राधिकेचे दर्शन नेहमी नवीन स्वरूपात घडवले.
विस्पन्दके सुरसने माहेन्द्रे नन्दने वने । सुमेरुशिखरे रम्ये पर्वते गन्धमादने
विस्पंद, सुरस, माहेंद्र, नंदन या वनांत, सुमेरूच्या रम्य शिखरावर आणि गंधमादन पर्वतावरही त्यांनी क्रीडा केली.
शैले शैले सुन्दरे च कन्दरे कन्दरे वने । पुष्पोद्याने सुरहसि नद्यां नद्यां नदे नदे
प्रत्येक डोंगरावर, सुंदर गुहांमध्ये, प्रत्येक जंगलात, फुलांच्या बागेत, देवांच्या सरोवरात, प्रत्येक नदीत आणि प्रत्येक ओढ्यावर,
समुद्रपुलिने रम्ये पारिजातवने वने । सुभद्रे पुष्पभद्रे च नारायणसरोवरे
सुंदर समुद्रकिनाऱ्यावर, पारिजाताच्या वनात, शुभ आणि पावन फुलांच्या बागांत, आणि नारायणाच्या सरोवराजवळ,
पवनस्यैव निलये मलये च सुरालये । त्रिकूटे भद्रकूटे च पञ्चकूटे सुकूटके
वाऱ्याच्या निवासस्थानी, मलय पर्वतावर, देवांच्या घरांत, त्रिकूट, भद्रकूट, पंचकूट आणि सुकूट या पर्वतांवर,
देवानां कमनीयायां काञ्चन्यां च तथैव च । समुद्रे च समुद्रे च द्वीपे द्वीपे मनोहरे
देवतांना प्रिय असलेल्या रम्य सोन्याच्या भूमीत, तसेच समुद्रात, आणि प्रत्येक सुंदर बेटावर,
खर्वटे प्रवरे रम्ये पुण्यचन्द्रसरोवरे । सुपार्श्वे मुनिपार्श्वे च स रेमे राधया सह
उत्तम आणि रमणीय खरवट येथे, पुण्यचंद्र सरोवराजवळ, आणि श्रेष्ठ मुनींच्या सान्निध्यात, तो राधेसोबत विहार करीत होता.
शीघ्रं च पुनरागत्य जम्बूद्वीपं च पुण्यदम् । द्वारकां दर्शयामास पर्वतं रैवतं तथा
तो पुन्हा पटकन पुण्यदायक जांबूद्वीपात परत आला, द्वारका आणि रायवत पर्वतही दाखवले.
गोकुलं पुनरागत्य गोपगोकुलसंकुलम् । तत्र दृष्ट्वा च भाण्डीरं पुण्यं वृन्दावनं ययौ
तो पुन्हा गोकुलात आला, जिथे गवळ्यांनी गोकुल गजबजले होते. तिथे भांडीर पाहून, तो पुण्य व्रंदावनात गेला.
श्रीकृण्णागमनं श्रुत्वा यशोदा नन्द एव च । गोपा गोप्यश्च वृद्धाश्चाप्यश्रुनेत्रा निराकुलाः
श्रीकृष्णाच्या आगमनाची बातमी ऐकून, यशोदा, नंद, गवळे, गवळणी आणि वयोवृद्ध, सर्वांच्या डोळ्यांतून आनंदाश्रू वाहू लागले.
वारणेन्द्रं पुरस्कृत्य वेश्यां च नटनर्तकाः । पतिपुत्रवतीं साध्वीं ब्राह्मणीं ब्राह्मणं तथा
मोठ्या हत्तीला पुढे ठेवून, वेश्यां, नर्तकी, पती आणि पुत्र असलेल्या स्त्रिया, सती, ब्राह्मणी आणि ब्राह्मण,
यथा देवाश्च वह्निं च दृष्ट्वा नन्दं च मातरम् । आययुर्बालकृष्णश्च राधया सह माधवः
जसे देव आणि अग्नी, नंद आणि त्यांची आई पाहून आले, तसेच बालकृष्ण, राधा आणि माधव एकत्र आले.