रावणेन हृता त्वं च स्वं च रामस्य कामिनी । नानारूपा यथा त्वं च च्छायया कलया सती
रावणाने जी तुझं अपहरण केलं, तीच तू रामाची प्रिय आहेस; जशी तू अनेक रूपे घेतेस, तशीच छाया आणि अंशानेही सती आहेस.
नानारूपस्तथाऽहं च श्वांशेन कलया तथा । परिपूर्णतमोऽहं च परमात्मा परात्परः
मीही तुझ्यासारखा अनेक रूपे घेतो, माझ्या अंशाने आणि छायेद्वारे; तरीही मी पूर्ण, सर्वश्रेष्ठ आत्मा आणि सर्वात श्रेष्ठ आहे.
इति ते कथितं सर्वमाध्यात्मिकमिदं सति । राधे कर्वापराधं मे क्षमस्व परमेश्वरी
हे सती, मी तुला सर्व अध्यात्मिक गोष्टी सांगितल्या; हे राधे, माझ्या कोणत्याही चुकांसाठी मला माफ कर, परमेश्वरी.
श्रीकृष्णवचनं श्रुत्वा परितुष्टा च राधिका । परितुष्टाश्च गोप्यश्च प्रणेमुः परमेश्वरम्
श्रीकृष्णाचं वचन ऐकून राधिकाही संतुष्ट झाली; गोपिकाही संतुष्ट झाल्या आणि परमेश्वराला वंदन केलं.
इति श्रीब्रह्मo महाo श्रीकृष्णजन्मखo उत्तo नारदनाo षड्विंशत्यधिकशततमोध्यायः
अशा प्रकारे श्रीब्रह्मखंडातील श्रीकृष्ण जन्मकथेचा, नारदांनी सांगितलेला, सव्वाशेवा सव्वीसवा अध्याय संपला.
अथ सप्तविंशत्यधिकशततमोऽध्यायः नारायण उवाच श्रीकृष्णवचनं श्रुत्वा प्रहृष्टा गोपिका मुदा । मन्दिरं प्रययुः सर्वाः प्रणम्य राधिकां प्रभुम्
आता सव्वाशेवा सत्तावीसवा अध्याय सुरू होतो. नारायण म्हणाले: श्रीकृष्णाचं वचन ऐकून गोपिका आनंदित झाल्या; सर्वांनी राधिकेला आणि प्रभूला वंदन करून मंदिरात गेल्या.
राधाशृङ्गारभावं च कलाषोडशपूर्वकम् । चकार सस्मिता साध्वी वक्रचञ्चललोचना
राधा, सोळा प्रकारच्या शृंगारभावाने, हसतमुखाने, वाकडी आणि चंचल डोळ्यांनी, ती सती शृंगार केला.
दत्त्वा च चन्दनं माल्यं स्वामिने पुनरेव च । रहस्यं च परीहास्यं पुनरेव चकार सः
तिने आपल्या स्वामीला चंदन आणि हार अर्पण केले आणि पुन्हा गुप्त हास्य आणि खेळ केला.
आकृष्य राधिकां कृष्णः समानीय स्ववक्षसि । ओष्ठाधरं कपोलं च गण्डयुग्मं चुचुम्ब च
कृष्णाने राधिकेला जवळ ओढून, आपल्या छातीशी घेतलं; तिच्या ओठांना, खालच्या ओठाला आणि दोन्ही गालांना चुंबन दिलं.
राधा चुचुम्ब कृष्णस्य मुखचन्द्रं मनोहरम् । चकार कृष्णं प्राणेशं बाहुभ्यां च स्ववक्षसि
राधेने कृष्णाच्या मोहक, चंद्रासारख्या मुखाचं चुंबन घेतलं; तिने कृष्ण, आपल्या प्राणनाथाला, दोन्ही हातांनी आपल्या छातीशी घट्ट धरलं.
शृङ्गारं षोडशविर्धं कामशास्त्रोक्तमीप्सितम् । स्त्रीपुंसोस्तोषजनकं चकार भगवान्प्रभुः
भगवंताने, कामशास्त्रात सांगितलेल्या सोळा प्रकारच्या शृंगाराचा, स्त्री-पुरुषांना आनंद देणारा शृंगार केला.
नखविक्षतसर्वाङ्गा दशनेनाधरक्षता । पुलकाञ्चितदेहा स तन्द्रिता वामनस्तनी
तिच्या संपूर्ण अंगावर नखांनी ओरखडे उमटले, दातांनी खालचा ओठ जखमी झाला; तिचं शरीर रोमांचित झालं, ती थकली होती, आणि तिची स्तनं लहान होती.
मीर्च्छिता सुखसंभोगाद्विलग्ना हतचेतना । श्वासमात्रावशेषा च निद्रामुद्रितलोचना
आनंदमय संगामुळे थकून गेलेली, प्रियकराला घट्ट बिलगलेली, शुद्ध हरपलेली ती, फक्त श्वास उरलेला, डोळे झोपेत मिटलेले अशी होती.
रतिशूरा कोमलाङ्गी कान्तावक्षः स्यलस्थिता । शीते सुखोष्णसर्वाङ्गी ग्रीष्मे सा सुखशीतला
प्रेमात धाडसी, मऊशार अंगाची, प्रियकराच्या छातीवर विसावलेली, थंडीमध्ये अंग उबदार आणि उन्हाळ्यात गारवा देणारी अशी ती होती.
शृङ्गारकाले सुखदा सान्द्रश्रोणिपयोधरा । नितम्बभारानम्रा च प्रसङ्गे सुखदायिका
प्रेमाच्या क्षणी आनंद देणारी, भरदार कंबर आणि स्तन असलेली, कंबरेवर भार जाणवणारी, संगतीत नेहमी सुख देणारी होती.
विदग्धा रसिका श्रेष्ठा कामुकी च वराङ्गना । सहसा चेतनं प्राप्य शुश्राव कोकिलध्वनिम्
कला जाणणारी, रसिकांमध्ये श्रेष्ठ, प्रेमळ आणि सुंदर अशी ती स्त्री, अचानक भानावर येऊन कोकिळेचा गोड आवाज ऐकू लागली.
श्रुत्वा परमभीता सा दीना दीनविशङ्कया । उवाच परमा सा च परमेशं परात्परम् बाहुश्रोणियुगाम्यां च निबध्य च पुनः पुनः
तो आवाज ऐकून ती फार घाबरली, मनात खिन्नता आणि चिंता दाटली. मग तिने परात्पर परमेश्वराला, वारंवार त्याच्या बाहू आणि कंबरेला बिलगून, बोलू लागली.
राधिकोवाच रासं गच्छ महाभाग पुण्यं वृन्दावनं वनम् । तत्र क्रीडां करिष्यामि जलेन च स्थलेन च
राधिकेने म्हणाले: 'हे भाग्यवान, तू पवित्र वृंदावनात चल. तिथे मी तुझ्याशी पाण्यात आणि जमिनीवर खेळ करीन.'
पुनर्यास्यामि मलयं सुन्दरं मणिमन्दिरम् । अपरं यद्रहस्यं वा जन्मला न श्रुतं मया
मग मी सुंदर मल्याच्या रत्नमहालात परत जाईन, किंवा कदाचित अशा एखाद्या गुप्त ठिकाणी, ज्याचा उगम मला कधीच कळला नाही.
तत्र यामि त्वया सार्धमिति मे लालसा परा । परस्परैकालापेन प्रययौ रजनी शुभा
तिथे तुझ्यासोबत जायची मला तीव्र इच्छा आहे. एकमेकांशी बोलता बोलता ती शुभ रात्र संपली.
अरुणोदयकालेऽपि न त्यजेन्माधवं सती । माधवः प्रीतिवचसा बोधयामास साघनात्
अरुणोदयाच्या वेळीही ती सती माधवाला सोडत नव्हती. माधवाने प्रेमळ शब्दांनी तिला हळूवार जागं केलं.
प्रातः कृत्यं ततः कृत्वा स्वारुरोह रथं हरिः । गोपीभी राधया सार्धं शरत्कमललोचनः
मग सकाळची कामं उरकून, शरद ऋतूच्या कमळासारख्या डोळ्यांचा हरि, राधा आणि गोपींसह रथावर चढला.
योजनायतविस्तीर्ण गृहेस्त्रिशतकोटिभिः । मणीन्द्रसारनिर्माणैर्ज्वलद्भिरुपशोभितम्
तो रथ एक योजन लांब आणि रुंद, तीनशे कोटी घरांनी सजलेला, उत्तम रत्नांनी बांधलेला आणि तेजाने झळाळणारा होता.
गोलोकादागतं तत्र मनोयायि मनोहरम् । सहस्रचक्रसंयुक्तं महस्राश्वैः प्रचालितम्
तो अद्भुत आणि मनाला भुरळ घालणारा रथ, गोलोकातून आलेला, हजार चाकांनी युक्त आणि हजारो तेजस्वी घोड्यांनी ओढला जात होता.
मणिस्तम्भैश्त्रिकोटीभी रत्नराजिविराजितम् । मुक्तामाणिक्यपरमैर्हीरहारैः सुशोभितम्
तीस कोटी रत्नांच्या खांबांनी तो शोभून गेला होता, आणि उत्कृष्ट मोती, माणिक, हिरा यांच्या हारांनी सजवलेला होता.
नानाचित्रैर्विचित्रैश्च श्वेतचामरदर्पणैः । वह्निशुद्धांशुकैर्दीप्तैर्मालाजालैर्विभूषितम्
नानाविध सुंदर पांढऱ्या चामर आणि आरश्यांनी, अग्निप्रसादित उजळ वस्त्रांनी, आणि तेजस्वी फुलांच्या माळांनी तो रथ सजवलेला होता.
रत्निर्माणतल्पैश्च पुष्पचन्दनचर्चितम् । समानरूपवेषैश्च गोपीलक्षैः समावृतम्
रत्नांच्या पलंगांनी, फुलं आणि चंदनाने अंगरंगलेला, आणि सारख्या वेशातील लक्षावधी गोपींनी वेढलेला तो रथ होता.
रथेन तेन भगवान्पुनर्वृन्दावनं ययौ । तत्र गत्वा निशाकाले विजहार जले स्थले
त्या रथावरून भगवान पुन्हा वृंदावनात गेले. तिथे, रात्री, त्यांनी पाण्यात आणि जमिनीवर खेळ केला.
शृङ्गारं सुचिरं कृत्वा वनेषूपवनेषु च । राधिकां दर्शयामास यथासर्व च नूतनम्
वनात आणि उपवनात दीर्घकाळ प्रेमाचा आनंद घेत, त्यांनी राधिकेचे दर्शन नेहमी नवीन स्वरूपात घडवले.
विस्पन्दके सुरसने माहेन्द्रे नन्दने वने । सुमेरुशिखरे रम्ये पर्वते गन्धमादने
विस्पंद, सुरस, माहेंद्र, नंदन या वनांत, सुमेरूच्या रम्य शिखरावर आणि गंधमादन पर्वतावरही त्यांनी क्रीडा केली.